Met de voetbaltas op het fietsstuur reed ik bij huis weg naar sportpark Boerbos.
Ik had mij als wisselspeler opgegeven voor een sponsortoernooi. Het toernooi bestond uit sponsorelftallen van Rolder Boys, VAKO uit Vries en een elftal van de gemeente Aa en Hunze waarin o.a. een wethouder en twee raadsleden acteerden. Op mijn leeftijd ken ik mijn plek, zoveel mogelijk – langs de lijn -. Bij binnenkomst op het sportpark werd ik aangesproken door Rolf Veneboer. Hij vroeg of ik mijn notitie blok in mijn tas had, hij ziet mij terecht méér als columnist dan voetballer. Ik was door de wethouder Bert Wassink gevraagd mee te spelen, hij voetbalde op de oude schoenen van, zijn oud buurman, Ron Jans en ik op die van mijn buurman, verschil moet er zijn nietwaar. De sfeer rond het veld was gezellig, ik zag twee leuke meisjes die het drukker hadden met koppeltje duikelen dan dat ze geïnteresseerd waren in de voetbalkunsten van hun vader
Het was een avondje sport vermengd met commercie en politiek. Geert Bos, de voorzitter van Rolder Boys, memoreerde dat op de Boerbos in eendrachtige samenwerking met het Hof van Saksen en de gemeente hier komend jaar eredivisieploegen komen trainen.
Na drie wedstrijden had elk elftal een wedstrijd gewonnen, dus penalty’s zou je denken,
maar nee, het doelgemiddelde besliste en op basis van het doelgemiddelde zou VAKO de winnaar zijn, maar vandaag was niet het doelgemiddelde de norm maar de ploeg die het vaakst had gescoord en dat was … Rolder Boys. Ze hadden vijf keer gescoord waaronder twee fraaie kopballen van de tasjesman Koos Hoving. Er werd aan mijn tafel zeer kritisch gereageerd op het feit dat er geen penalty’s werden genomen, vooral omdat we als ploeg speciaal op penalty’s hadden getraind. De kritiek verstomde toen er nog snel een paar biermuntjes onze kant uitkwamen. Eerlijk is eerlijk maar net als twintig jaar geleden was de derde helft weer het gezelligst. Ik raad jongelui dan ook aan om (prof)voetballer te worden en geen politicus. Enkele talenten heb ik al waargenomen .. Tim en Remco ze zullen het ongetwijfeld ver schoppen. Het saamhorigheidsgevoel en de kameraadschap bij het voetballen staat dan ook in schril contrast met wat we avond aan avond over politiek op het tv. scherm zien. Dus Rutte, Verhagen en Wilders ga voetballen want daar telt iedereen mee ongeacht zijn/haar kwaliteiten of afkomst.

.

“Ik werd wakker met in mijn hoofd het woord Santiago de Compostella, omdat het woord niet meer uit mijn hoofd verdween besloot ik op pelgrimage te gaan”. “Ïk ben niet gelovig, ik vond het gewoon een mooi woord om naar toe te lopen”, aldus de actrice Annet Malherbe in zomergasten. Schitterend toch om op een dag zo wakker te worden. Niet verder nadenken – gewoon doen. Doen wat je hart je ingeeft zoals nu met de watersnoodramp in Pakistan. Stort geld wat je missen kunt op 555 en wacht niet op de tranen trekkende actie op de tv. Leven en laten leven Het leven kan soms mooi zijn bij ons op het buurtje . Een echtpaar is 50 jaar getrouwd , tegenwoordig toch voorwaar een prestatie . Het is prachtig weer op deze zaterdag, op het grote gazon (sta) tafels en een catering waar u U tegen zegt. Als dan ook nog de buurt het echtpaar toezingt en een buurman welgemeende uit het hart gegrepen woorden zegt kan het feest niet meer stuk. De genodigden zijn naast de buren en familie mensen waar het echtpaar “iets”mee heeft. In verschillende groepjes worden dan ook geanimeerde gesprekken gevoerd. Je moet doen wat je hart je ingeeft en dan is het altijd goed Buren die bijkletsen in goede sfeer, de lach is op ieders gezicht kortom hier wordt het leven beleefd zoals het bedoeld is. Het paradijs is soms dichterbij dan je denkt . De dag na het feest heb ik weer een stukje geluksgevoel mogen herbeleven. Toen ik wakker werd speelde in mijn hoofd het woord – tuinfeest - Hoewel ik ook besef dat voor velen dat geluksgevoel er zelden is. Het is zoals Lukas Koops het eens in een gedicht verwoordde: “Om mijn geweten te sussen drink ik wijn uit de wereldwinkel”, positief drinken noem ik dat.

Maar liefst vier koffers haalde mijn dochter van zolder. Koffers die door een jonge vrouw
van zeven en twintig van zolder worden gehaald,klopt dat wel ? “Wat zit erin”vroeg ik,
een domme vraag want ik wist dat ze op vakantie ging. Mijn dochter ook niet van gisteren
zei: “Kinderlijkjes” en barstte meteen in tranen uit.. Waarom stelde ik de vraag eigenlijk, ik had toch ook even in die koffers kunnen kijken. In de koffers kijken van je dochter doe je niet
want als man snap je toch niet waarom al die kleren mee moeten , bovendien stel je voor dat er sexy ondergoed in zit , dat wil je als vader toch niet weten. Zo moet die vader in Nij Beets ook gedacht hebben. Aan de koffers van je dochter kom je niet – punt uit –
Aan de ogen van deze tandarts-assistente heeft het niet gelegen, ze was kansrijk bij de jongens
en dook dan ook regelmatig met hen de koffer in. Was het bij “die koffer “ gebleven dan hadden wij nooit van Nij Beets gehoord, nu is dit nieuws groter dan - de koffer - van de minister van financiën
In welke eenzaamheid moet deze jonge vrouw dit afschuwelijke geheim moeten hebben gedragen,naast haar zwangerschappen. Na acht jaar valt een buurvrouw iets op en belt de politie . De tandarts,de ouders, de broer en de zus zij hebben nooit iets gezien noch gemerkt.. Wat er nu allemaal uit de “koffers” komt van z.g. deskundigen kan er beter “in” blijven , deze koffers kunnen voor mij dicht blijven. Wijsheid achteraf is wel erg goedkoop.Voor mij geldt vanaf nu dat koffers niet ongezien blijven. Ik kijk uit het raam op deze zondagochtend en zie een man met een koffer aankomen . Hij belt aan. Ik doe de deur open en gelukkig doet hij meteen de koffer open , “Ontwaakt” lees ik, hij is van Jehova .

Fietsen doe je op mooie plekken. Fietsen in Twenthe, de IJsselvallei, de Veluwe en de Weerribben is bijna goddelijk. Natuurlijk is Drenthe het mooist maar eigenlijk ook te bekend, dan wordt het “mooie” wat je ziet bijna gewoon. Bij fietsen gaat het ook om de verrassingen in het landschap zoals na elke bocht weer een nieuw vergezicht. Mijn vrouw zei “Ga nou maar eens fietsen op het Hogeland in Groningen, het is daar zo mooi”. Zij heeft gemakkelijk praten ze komt er uit de buurt en idealiseert het. Voor mij is het een kaal en vlak landschap met hier en daar aan de einder een dorpje omzoomd met wat hoge bomen. Ik heb er weleens stukken van het Pieterpad gewandeld dus ik weet wel iets van dit landschap. Mijn vrouw had een route, die ze met een vriendin gefietst had, die startte in Winsum, dus dacht ik och ja het kan eigenlijk alleen maar mee vallen. Samen met mijn maat gingen we op pad. We fietsten door dorpjes en gehuchten waar ik nog nooit van gehoord had. Dorpen waar hooguit een brievenbus en glasbak aangaven dat er ook mensen woonden, op straat kwamen we echt niemand tegen. Dorpen met namen als Schouwerzijl – Saaxumhuizen en Lutje Saaxum waar zelfs babyhuisjes te koop waren, dus zit er toekomst. Ook grotere dorpen als Wehe den Hoorn en Baflo lagen op de route. Vooral in Wehe den Hoorn door de Hoofdstraat fietsend waande ik me in twee werelden. Tussen regentesk aandoende patriciërshuizen zag je vervallen leegstaande kanjers van gebouwen wat eens aan welvarende Groningers had toe behoort. Maar er is méér, dwars door de graanvelden heen liggen sinds kort aaneengeregen betonblokken waar je al slingerend naast het Reitdiep of een aftakking ervan, je op de fiets als een cowboy te paard door de velden waant. Koeien en weilanden zie je in dit deel van Groningen weinig. Hier en daar wat Lakenvelders, paarden en schapen daar moet je het mee doen. Wel zagen we korenschoven die nog prachtig net als vroeger in tentvorm op het land stonden te drogen. We kwamen over veel Til’s ( bruggetjes) en zagen hier en daar een bootje of een kano passeren. Het is er nog heerlijk rustig.,bijna de rust van het graf. Een van de hoogtepunten op het Hogeland is het historisch kerkhof bij Maarslag. Op een terpje – wierde genoemd – is een oud kerkhof als monument te bewonderen. De laatste die hier begraven is was geboren in de tijd van Napoleon en begraven in 1886. Onherkenbare familiewapens sierden de grafstenen. Gelukkig was er ook actueler nieuws te lezen op een bankje bij Mensingeweer. “Dit bankje is een herinnering aan Pieter en Klaas die zo genoten van het Hogeland.” Vanaf dit bankje had je een prachtig doorkijkje naar een glooiende weide waarop schapen liepen. Dat we na onze fikse fietstocht op het terras bij Hammingh verzeild raakten was de room in de koffie.. Op het idylisch terras bij Hammingh in Garnwerd is het goed toeven. Dan denk je ook ver genoeg van huis te zijn om bekenden tegen te komen. Niet dus, twee tafeltjes verder zit een stel uit Rolde bij te komen van hun wandeling vanaf Pieterburen. Even later passeert een van de meest gedreven ambtenaren van onze gemeente ons tafeltje en stelt zijn symphatiek ogende wederhelft voor.
“‘t Kon minder” was mijn welgemeend compliment. ”Nou jij durft “ sprak iemand van een belendend tafeltje .. wist hij veel dat -“t kon minder”- een regelrecht compliment is in Groningen en Drenthe…

We hadden afgesproken dat we zaterdag zouden gaan fietsen. Omdat we alle routes in het 5 sterren gebied van de Drentsche AA en omstreken zo langzamerhand wel kunnen dromen besloten we om in Duitsland te gaan fietsen. Zaterdagmorgen was het goed fietsweer en daarom reden we reden via Schoonoord – Nieuw Amsterdam en Schoonebeek de Bondsrepubliek binnen. Bij de kerk in Emlichheim parkeerden we de auto mooi in de schaduw. Er waren een aantal routes die hier starten, mijn vrouw vond 47 km.genoeg en daarom kozen we voor route 11. Buiten Emlichheim volgden we een stuk langs de Vecht en daarna kwamen we door het achterland. Alle huizen en boerderijen zijn van rode bakstenen en hebben ook rode dakpannen. Veel raamwerk zit er over het algemeen niet in. De boeren verbouwen er maïs en aardappelen en op hun schuren liggen zonnepanelen. In deze omgeving
gaan de boeren voorop wat betreft duurzame energie. Logisch want deze Duitse boeren zijn echte natuurmensen en daarbij hoort zon en windenergie. Ik ben benieuwd wanneer in Aa en Hunze zonnepanelen en windmolens ons landschap verrijken. Onderweg zagen we in het plaatsje Neu-Gnadenfeld ineens een heel apart kerkhof.
We gingen even kijken en zagen dat op dit kerkhof alle graven hetzelfde waren. We hadden dit al eerder gezien in Limburg waar eenvoudige houten kruizen de graven sierden, hier waren het grafstenen in de vorm van een lessenaar en dan niet hoger dan veertig centimeter met onder elke naam een Bijbeltekst. Eigenlijk heel mooi dat mensen na hun dood allemaal hetzelfde teken boven hun graf hebben staan… eindelijk gelijkheid
Halverwege de route kwamen we in Nieuw Schoonebeek. We hadden geluk want in dit dorp werd een Volksfeest werd gehouden. Veel mensen in Tiroler kleding waren op weg naar de feesttent op het sportveld. De straten waren prachtig versierd en daags ervoor waren, schrik niet, 75 praalwagens door het dorp met 1400 inwoners getrokken. Midden in het dorp stond naast een los staande kerktoren een beschrijving over het dorp en haar inwoners, het bleek een katholieke enclave. Thuisgekomen zag ik nog een stukje van de Tour de France, er waren winnaars en verliezers, dat is sport .. competitie. Ik heb de afgelopen weken erg genoten van de fraaie uitspraken van de TV commentatoren die de prachtige beelden vanuit Frankrijk begeleiden. Wielertermen als “de dood of de gladiolen” maar ook “ik denk dat ie een 27 heeft gestoken op het buitenblad “ en “nu komt het klimmetje eraan” etc. in ieder geval tijdvullend gelul. Maar ze weten ook “weetjes” die niemand weet. Zo wisten ze vertellen dat de “eeuwige tweede”de populaire Raymond Poulidor uit de jaren ’70., toen hij een bezoek bracht aan het sterfbed van zijn grootste concurrent de vijfvoudige tourwinnaar Jacques Anquetil , zei Jacques “Nu ben je alweer 2e”….

Ik was er nog nooit geweest in Sappemeer. De uitnodiging voor een uitvaart was de reden
dat ik daar vrijdag was. Via de N33 eraf bij Bareveld, dan over Wildervank en via de Kielster-
achterweg reed ik Sappemeer binnen. Het was even zoeken maar bij huize Sint Jozef wees een vriendelijke vrouw me naar zalencentrum Brandpunt. In het zaaltje stonden een veertigtal stoelen en daarvoor naast een formicatafel stond de kist. De formicatafel was ingericht als altaar. Er liepen een viertal besnorde “kraaien” rond en een uitvaartbegeleider. De kraaien zouden aan het eind van de viering de kist weg rollen naar de lijk auto. Een pastor vergezeld van een “hulp” en een vrouwenkoortje begeleiden het geheel. 25 mensen waren bij de uitvaart aanwezig . Dankzij de familie van haar overleden man en enkele buren uit steden waar ze ooit gewoond had waren er toch nog 25 mensen die haar uitgeleide deden. Haar man was jaren geleden al overleden en zelf had ze één broer.
Ze werd omschreven als een onrustige vrouw die na de dood van haar man wel op vijf verschillende plaatsen had gewoond en nergens “rust”vond. Nu was ze toch nog onverwacht overleden, hoewel onverwacht?
Achter de lijkwagen liepen we in processie naar het kerkhof – de assistent met het kruis voorop en daarnaast de pastor met de wijwaterkwast. Automobilisten hielden keurig halt en mensen op straat hielden hun pas in. Sappemeer kweet zich op waardige wijze van de laatste eer aan een hen onbekende vrouw. Bij het kerkhof achter de kerk stond een levensgroot Christusbeeld, ik waande me even in Rio de Janeiro, maar toen ik op de grafzerken namen als Koeneman en Bodewes tegenkwam wist ik het weer dit is Sappemeer. Na de koffietafel reed ik terug over Kiel-Windeweer, Annerveenschekanaal en Annen. In Annen ging ik linksaf want ineens bedacht ik dat ik over Eext wou rijden vanwege het Oostermoerfeest. En ja hoor ik ben nog niet onder de tunnel door en daar zaten de Puks van de Petteflets al op hun nesten. Even verder veranderde Eext in Egypte compleet met een pyramide, pyramidebouwers en prachtige zuilen. Voorbij de kerk was het “ La Ville de Boeuf “ (Ossenstad), alles in Franse stijl , schitterend. De Keukenhof omarmde de ruimtevaart en bij de Brink stonden de -Vier Jaargetijden - centraal en tot slot aan de Stationsstraat was er een ode aan het Spoor.
In combinatie met de prachtige optocht van de praalwagens heeft het dorp Eext weer bewezen dat het goed gaat met de gemeenschapszin in dit dorp.
Ook op buurtniveau zie je vormen van gemeenschapszin die warm aandoen. Zo ging een
oudere vrouw in een buurt in Rolde terug naar haar geboortestreek
waar haar kinderen en kleinkinderen wonen. Ze had in de jaren dat ze in Rolde woonde zich betrokken gevoeld bij het wel en wee van de buurtgenoten. De buurt liet dat niet ongemerkt passeren en tijdens een afscheidsborrel werd ze onderscheiden met het ereburgerschap van deze straat . Een prachtige geste die door haar emotievol in dank werd aanvaard. Mooi dat men mensen die “warmte” hebben getoond, ook warm uitgeleide doet. Afscheid nemen van iets of iemand doet pijn maar als de herinneringen goed zijn is een goed afscheid van blijvende waarde.

.

De geluiden van de vuvuzela’s zijn verstomd. Tijdens de pauze van de finale loop ik even naar buiten, het is doodstil en ook na de wedstrijd is het doodstil. Spanje heeft verdiend gewonnen, daar moet je gewoon vrede mee hebben maar het is wel even slikken. Slechts 3 minuten was Nederland verwijderd van de penalty – serie, toen Iniesta raak schoot.
Ik had er bij kunnen zijn. Een neef van mij, die connecties heeft met een KNVB bobo, had kaarten en bood mij een ticket aan maar omdat ik principieel tegen het milieu vervuilende vliegen ben heb ik bedankt…. Achteraf toch een goede keuze. Bovendien de kosten van een vliegreis kunnen vele malen beter besteed worden , dan een avondje tussen carnavals geklede oranjefanaten in een stadion zitten. Wat vooral jammer is, is dat het nu over is met de vormen van verbondenheid die er de afgelopen weken heerste in vele buurten. Ook het plezier dat veel mensen hebben beleefd aan “onze jongens” en de uitzendingen eromheen waren een feest met cabaret-achtige uitzendingen van Johan Derksen en zijn maatje René van der Gijp.
Ondertussen is het gelukkig nog volop zomer. Tuinfeesten met of zonder barbecue’s zijn aan de orde van de dag. Afgelopen week had ik het daar dan ook druk mee. Donderdagavond was het raak in Gieten en zondagmiddag in Rolde. In Gieten was een totaal verzorgde barbecue met daarbij een leuk muzikaal duo, alles tot in de puntjes verzorgd. Mooie tuin, leuke mensen , mooi weer en genoeg bier wat wil je nog meer? Dan zondagmiddag hier werd de verjaardag van een kwieke oudere gevierd. Ook hier was live muziek met een zangkwartet die bestond uit kleinkinderen en een zangduo van dochter en kleindochter. Het was erg mooi en is er een mooier cadeau denkbaar dan dat je door je eigen kinderen en kleinkinderen wordt toegezongen? Ook hier was er naast een goede catering genoeg te drinken… het was warm en dat kwam goed uit..
Ja aan de ene kant ziet alles er deze zomer heel zonnig uit. Kinderen die geslaagd zijn, leuke vakanties met onverwachte sociale en culturele hoogstandjes. Maar er zijn ook andere berichten, sommigen staan op de voorpagina’s van serieuze kranten zoals dat meer dan 2000 mensen in Oss bij Organon ontslag is aangezegd, omdat het bedrijf waar ze werken de winst wil maximaliseren. Ook hoor je bijna altijd, als je met een groep samen bent, berichten over een ziekte in de familie die een fatale afloop kan hebben. Het leven is zoals het is, je kunt winnen of verliezen , een mooie dag hebben met een zwart randje … en een mooie zomer hebben, dus geniet zolang het kan…. Het is zo als het is.

Door het resultaat van het Nederlands elftal was er veel vreugde in Nederland de afgelopen weken. Het zijn gouden tijden voor de kroegbazen die zo slim zijn een oranje terras aan te leggen met daarbij een groot scherm
Er zijn zakenlieden die in deze tijden een rondrit maken in een oranje auto en kunnen rekenen op veel belangstelling en vreugde.
Toevallig hoorde ik op de radio dat ook RTV Drenthe meedeelde in de vreugderoes. Ze hadden een uitzending, bij het kijkcijferkanon Nederland- Brazilië, in de Ponybar in Gieten. Mark Dijkhuis had via de telefoon nog even contact met oud Roldenaar Johan Derksen, die in deze tijden een aantal keren per dag commentaar mag geven op alles wat met voetbal te maken heeft. Ook voor hem zijn het gouden tijden dankzij de goede resultaten van de equipe van Bert van Marwijk vindt zijn voetbal amusementsblad veel aftrek. De kassa rinkelt, dus vreugde alom, ook bij de supermarkten met hun oranje hebbedingetjes. Naast de vreugde zie je ook groot verdriet op het beeldscherm. Dan heb ik het niet over de bewoners van Soweto die van amper een euro per dag moeten rondkomen, want die zijn die ellende tenslotte wel gewend.. Nee het gaat om de voetbalmiljonairs -de sterke mannen- die bij een verloren wedstrijd huilen als kinderen. “Echte mannen huilen niet”, is een gevleugelde utspraak, nou ik heb de afgelopen week nog nooit zoveel mannen zien huilen. Het is ook wel te begrijpen want het is natuurlijk vreselijk dat de tegenpartij meer ballen tussen de doelpalen heeft geschoten dan jij. Het absolute kijkcijferkanon, de kussende, dansende en zingende Diego Maradonna was minutenlang in beeld tijdens een troostende omhelzing met zijn dochter, na de dik verloren wedstrijd tegen Duitsland. Een tribune verder danste Angela Merkel in extase langs Blatter en Zuma. Het verschil in blijdschap en droefenis is: een goede pass of een verkeerde inschatting van de keeper en het hele land is in vreugde of in rouw. Gelukkig is het “ maar een spelletje” en over een week is alles weer voorbij . Vreugde of verdriet van een volk is afhankelijk van wat er zich deze week nog op de groene mat afspeelt. Ik hoop op Nederland, dan mag Bert van Marwijk van mij alle spelers kussen te beginnen met zijn schoonzoon – Mark van Bommel – Kussen is een uiting van vreugde en verdriet, er wordt immers nergens meer gekust dan bij bruiloften en uitvaarten.

“ Mooi is ons Limburgs land”, en dan in hun dialect zoals Daniel Lohües in het Drentsch “daor bin ik geboren daor kom ik weg”, klonk dit uit dertig kelen van het jeugdkoor op de binnenplaats van een boerderij in Reijmerstok. Wat ze zongen klopte want we hadden op deze zondag een schitterende fietstocht gemaakt door het Limburgse Heuvelland.. We volgden de Plateau route die ons via de omringende groene hellingen door magnifieke
mooie verstilde dorpjes bracht. In kerkdorpen met namen als
Banholt,Bruisterbosch,IJzeren en Scheulder waande je je terug in de tijd waarvan Wim Sonneveld zong over “ons dorp”. Maar in dit vijfsterren gebied is niet alleen de natuur
mooi maar ook de mensen zijn er vriendelijk en nemen de tijd voor een praatje.
Door onze gastvrouw werden we ontvangen met wijn en een Limburgse vlaai Het door de
echtgenoot met eigen handen gebouwde vakwerk-huuske was van alle gemakken voorzien.
Aan de wegkant hadden we een terras en van over de heg kreeg je een vriendelijk glimlach
van passerende dorpsgenoten. Ook een praatje met een van de buren gaf je inzicht in het leven in het Limburgse land. “Hoe kan het dat men hier zoveel op de PVV heeft gestemd”
was mijn vraag , haar antwoord “Nee niet hier, maar in Kerkrade, maar ja nu ons Camielke
( minister Camiel Eurlings-gk-)uit de politiek is, stemmen mensen hier op andere Limburgers en die zijn niet van het CDA” Dat was in het kort de analyse van een kwieke plezierige oma.
Terug naar zondagavond , het boerderij concert. In een echte authentieke Limburgse boerderij
waardoor je door een poort op de binnenplaats komt gaven de zangverenigingen en de fanfare een concert. De voorzitter van de Fanfare st. Franciscus praatte de avond aan elkaar en deed dat niet allen met humor maar ook met gevoel voor “zijn mensen”. Zo werden enkele mensen die zich bijzonder hadden ingespannen voor de Fanfare in het zonnetje gezet. De namen die je hier hoort zijn Wiel en Jef en voor de dames Marjo en Maria. Tja naast de muziekkapellen stikt het hier van Kruizen en Maria-kapellen de cultuur hier is katholiek in al zijn geledingen en daar is niets mis mee. Integendeel het kan ons zelfs de wereldtitel bezorgen , onze sterspeler Wesley Sneijder is katholiek geworden en als we even teruggaan in de historie waren alle stervoetballers katholiek – Pele , Maradonna , Beckenbauer en zij wonnen ooit de wereldtitel.
Nederland had Cruijff maar die was niet katholiek .. maar nu hebben we Wesley met dank aan Yolanthe. Ik geloof erin , nu u nog !