Voor het eerst in zeven jaar werd er weer gekoerst door de straten van Rolde met dank aan de RAS. Gezinus Jansen weet altijd wel iets te bedenken om Rolde bruisend te houden
Waarom hard fietsen op racefietsen – wielrennen – heet, weet ik niet.
“Die fietst met het snot voor haar ogen”, “de dood of de gladiolen” en “die fietst wel zo alle Jezus hard” dit zijn allemaal uitspraken van microfonist Rikus Bartol tijdens de koers voor dames in Rolde.
Zonder de spraakwaterval van de speaker is het wielrennen eigenlijk een doods gebeuren.
Ik heb genoten van de adequate informatie maar vooral van de gedrevenheid van deze speaker. Het mini interview met de ronde missen Ilse en Geke en het gesprek met de winnares Lysbeth Bakker en de zusjes Bekkering die 2e en 3e werden, het ging hem allemaal even gemakkelijk af. Lysbeth is een kleine kordate goed uitziende dame en ze diende hem goed van repliek en je zag en hoorde dat Rikus Bartol daar uitstekend op in speelde.
Geinspireerd door het harde rijden van de dames in Rolde sjeesde ik als recreant een paar dagen later met mijn fietsmaat vanaf het klooster in Ter Apel over de Ruiten A route. Vanaf Ter Apel voert de route door het prachtige gebied van Westerwolde. Terborg is een van de pareltjes die we op deze zomerse dag mogen bewonderen. Maar er is meer zo is het klinkerpadje om het kerkhof in Sellingen van een ongekende schoonheid in combinatie met de directe omgeving. De tocht gaat door begrazingsweiden waar uitheemse koeien o.a. de nu in bloei staande paarse heide begrazen. Op een daaldersplekje aan de Ruiten A houden we lunchtijd. Enkele kano’s met jongelui peddelen op dit romantische doorkijkje voorbij.
Via een waterwingebied bereiken we Jipsinghuizen, enkele huizen en een brug, een standbeeld -Atlas voorstellend -zijn het decor van dit dorpje. Even later fietsen we in Duitsland. Het eerste dorpje dat we binnenrijden is Hasselbrock. Naast een vrachtwagenonderneming, een voetbalveld, een kerk, een school en twee café’s zien we
hooguit veertig huizen in de lome middagzon. Het meeste graan is er al af en overal zien we de koeien buiten lopen , zo hoort het. De boerderijen, evenals de erfen, zien er over het algemeen pünktlich uit. Na de tocht van 43 kilometer, bleek dat we met een gemiddelde van 22,5 de route hadden gefietst.
De wielrenners halen dan wel het dubbele, maar wij zijn van de grijze golf, rijden niet op racefietsen en willen ook nog genieten van de natuur. Om het record van 22,5 km per uur te vieren trakteerden we ons zelf op een pilsje Het terras gaf ons een prima uitzicht op het Klooster. Omdat het tegen sluitingstijd liep spraken we af een volgende keer het klooster en een stukje geschiedenis mee te pakken.
Naast ons op het terras zat een schitterende jongedame met haar vriend aan het tafeltje. Schoonheid zit van binnen maar zij straalde het ook naar buiten uit. Op zulke momenten gaat het bloed in je lichaam sneller stromen en mijn maat voelde hetzelfde. Dit stel werd door de jonge ober gewoon genegeerd, uit ervaring weet ik dat zo iets niet lekker voelt en daarom voelde ik me geroepen om me er mee te bemoeien , ik maakte een opmerking in de richting van het stel. Het antwoord was “ de ober denkt zeker dat we geen geld bij ons hebben en hier op het terras komen uitrusten”. De jongevrouw vertelde nog dat ze net veertig kilometer hadden gefietst en dus wel een een ijsthee hadden verdiend, ze vertelde ook nog dat zij ook getroffen waren door de schoonheid van de Ruiten A route. Ik dacht, haar natuurlijke schoonheid daarbij opgeteld hebben we vandaag over “schoonheid”niet te klagen.

Een vriend(in) is jarig, wat geef je? Een boekenbon? Fijn om te krijgen, saai om te geven.. VVV bon? Te simpel. Een boek? Risico dat hij/zij het boek heeft is te groot. Mand(je) met streekproducten, lekker maar ook al gewoon. Een etentje? Tja maar stel dat het tegenvalt. Kortom het is moeilijk. Gelukkig heeft de HEMA er iets op gevonden. Zij hebben een uitgaanspasje waar je uit zeer verschillende arrangementen er een kunt kiezen. Hartstikke mooi, je laat de keuze aan de ontvanger zelf. Zo kregen we ook zo’n boekje, mijn vrouw zag een waddentocht per boot vanaf Lauwersoog, dat leek haar wel wat. Omdat een van haar vriendinnen jarig was kocht ze als cadeau ook een boekje voor haar, dan konden we er gezellig met z’n vieren een dagje uit van maken. Datum geprikt en toen samen vorige week woensdag op weg naar Lauwersoog. Mijn vrouw, Groningse van origine, wilde eerst nog nostalgisch toeren door het Groningerland. Via Stad naar de daaraan gelieerde nieuwbouw van Dorkwerd en langs het kerkje van Oostum naar Garnwerd. In het pittoreske Garnwerd met zijn smalle straatjes en zijn kerkje waan je je even terug in de “goede oude” tijd. Maar voor mij is Garnwerd toch vooral café Hamming en jawel het terras zat vol en op deze zomerse dag lagen daar in het gras, bij het Reitdiep, veel mensen te zonnen en de jongelui zwommen . Helaas heeft de moderne tijd ook hier zijn sporen achtergelaten want aan de kant van de molen was een terras met daarnaast een nieuw aangelegde jachthaven verrezen, met op de dijk een camping. Een handige zakenman ziet hier brood in, maar het vloekt met alles in dit pure Groninger landschap. Dus zochten we maar snel een plek op het nog authentieke en vertrouwde terras van Hamming, er was nog net een tafeltje onbezet. Aan het belendende tafeltje een woest uitziende rocker met een weelderige baard en een dito lichaamsomvang,die zaken deed met een uitbater van een Gronings muziekcafé. Aan de andere kant enkele dames die duidelijk niet uit de regio kwamen. Na een verversing togen we via binnenweggetjes naar Wehe den Hoorn en vandaar naar de industriehaven van Lauwersoog. Onze boot lag naast de Albatros een boot die word gebruikt voor recreatief zeevissen. Via een soort wildrooster moesten we via deze Albatros op onze boot naar het Wad komen. Voor ons geen probleem, maar voor een oude man met baard en stok wel, tenminste dit werd door een luid roepende vrouw die me deed denken aan een “boos wijf” steeds geroepen. Ze riep steeds “als opa niet op de boot kan komen zijn er vast wel een paar sterke mannen die hem erop kunnen tillen”. Die mannen waren er wel,maar opa redde wonder boven wonder zichzelf en in zijn ogen las ik “Och mijn schoondochter wil altijd hulp organiseren en dat waardeer ik, maar ik regel het liever zelf”. De tocht voer langs een zandplaat waarop zeehonden te zien waren en van dolle vreugde het water indoken toen wij er langs kwamen.
Het schip legde aan bij een andere zandplaat waar we via een trap van boord konden en een
stuk konden wadlopen. We hebben daar wat gelopen langs slenken , zagen vele schelpen , zandpieren en krabben en hier en daar zakten we tot aan de knieën in de blubber heerlijk.
Op de terugweg was er een uitgelaten stemming aan boord enkele kleine schattige meisjes
zongen opa Bakkebaard en de hele bootpopulatie ook opa zong mee, geweldig. Op zeer korte afstand passeerden we weer zeehonden en iedereen stond boven op de banken om deze leuke
dieren te zien. Tegen half negen waren we terug in de haven , wij hadden zin in een visje maar alle drie visrestaurants hadden de keuken al gesloten. Gelukkig was er op de nabij gelegen camping restaurant “Het Booze Wijf” en daar was het goed toeven.

Sommige inwoners van Grolloo worden spontaan onwel als ze het woord landgoed horen.

Omdat op zo ’n splinternieuw landgoed de rijken dezer aarde zich nestelen in hun woonomgeving en ook nog in staat zijn vele regels die gelden voor “de gewone man” te omzeilen, wordt het woongenot voor de autochtonen in een klap veranderd. De buren van Landgoed de Dodshoorn zijn dan ook op zijn zachts gezegd not amused. Gelukkig is er één Landgoed in Grolloo waar de inwoners wel blij mee zijn, camping de Berenkuil.

Op een mooie zomeravond en die zijn er veel deze zomer fietsten mijn vrouw en ik langs het Amerdiep via Vredenheim naar de camping. Vrienden van ons uit Rolde waren daar met de kleinkinderen aan het kamperen. Toen we via de achterkant over het zandpaadje binnen fietsten zagen we veel mensen op het terras en kinderen in het zwembad.
Maar onze vrienden waren niet bij hun camper , terwijl hun fietsen er wel stonden. We hoorden op enige afstand het geluid van lachende en klappende kinderen en ja hoor achter het terras in het Openlucht Theater was een kindervoorstelling aan de gang.

Enthousiaste jeugdige amateur artiesten geven daar elke avond live een soort Sesamstraat voorstelling genaamd “de Berenboot”. Het is echt schitterend dit mee te maken, deze avond moesten de kinderen allemaal komen met een zelfgemaakt hoofddeksel op. De volgende avond moesten ze smerig van het spelen komen, ja eigenlijk moesten ze stinken… en pas na de voorstelling mochten ze dan douchen.

Een poosje later sta ik in de rij om cappuccino te halen. In de rij voor mij veel kinderen die een ijsje mogen halen. Er staat een moeder met een geel T-shirt met het opschrift ” I love only” met twee schattige meisjes in een rood T-shirt met daarop “Toffe beer”. Alles is op de Berenkuil in berenstijl, zelfs de speelplaatsen. Veel plezier uitstralende jongelui werken op deze camping en dat is dan ook meteen het visitekaartje van deze gezinscamping.

Nadat we de cappuccino op hebben, fietsen we over de camping, die bomvol staat. Volwassenen staan op een volleybalveldje een balletje te slaan en kinderen met ontbloot bovenlichaam hebben het grootste plezier op een zeephelling. De creativiteit waarop deze helling is aangelegd getuigt van vernuft en eenvoud. Een twintig meter lang stuk landbouwplastic, sop erop en dat op een aflopend stuk talud, succes verzekerd.

Verderop fietsend komen we over een stuk natuur op de camping die haar gelijke niet kent. Ik snap nu waarom deze gezinnen met kinderen verslaafd zijn aan de Berenkuil. Alles is er en je hoeft er de camping niet voor af. Echt een landgoed zoals het bedoeld is, een paradijs in Grolloo .

Over paradijs gesproken, Grolloo heeft nog een paradijs waar ze er ook paradijselijk bijlopen “De Moere”. Maar over dit landgoed lopen de gemoederen in Grolloo vaak hoog op. Waarom? Omdat men daar niets om het lijf heeft.
Landgoed de Berenkuil, Landgoed de Moere en Landgoed De Dodshoorn zijn allemaal verschillend, alle drie spraakmakend. Als nieuwe landgoederen een meerwaarde hebben zal niemand er iets op tegen hebben, maar als ze alleen maar dienen als belegging voor de eigenaars laat dan het land het land en is het land goed zoals het is.

Als plattelander heb ik sinds een week weer kippen. De laatste keer dat ik kippen had werden ze door een bunzing gedood, maar een aardige buurman schonk me een haan en drie kippen.
Van je buren moet je het hebben, nietwaar? Ondertussen heb ik ze ook namen gegeven. De haan noem ik Hertog Jan, de beide Ancona kippen Maria en Bertha en de gepikte bruine kip Amalia. Tja, ook in de dierenwereld is er vaak niet veel tolerantie voor de zwakkeren, ik vind dat de Dierenpartij hier weleens tegen op mag treden. Een beetje meer kippendrift en minder haantjesgedrag is goed voor mens en dier. Dierenliefde is in ieder geval een begin om Liefde, zoals wijlen Simon Vinkenoog die predikte, in onze wereld terug te brengen. “Praat veel met je kippen” was het advies van de buurman, kweek vertrouwen, dan leggen ze ook beter. Hij heeft gelijk, ik had vanmorgen maar zo twee eieren uit het hok gehaald. Elke ochtend kraait de haan ons wakker, dus de wekker kan weg. Ook ontstaat er een competitie met de haan van de buurman. Door competitie blijf je jezelf meten met anderen en het geeft je zelfvertrouwen als je wint. Ik keek gisteren nog even in het tuinschuurtje, naast het kippenhok, naar wat tuinmateriaal toen ik de haan hoorde zeggen “Meisjes we hebben nu even werkoverleg.” Ik verstijfde, in sprookjes spreken dieren maar hier in mijn kippenhok dus ook. De haan vervolgde “We hebben nu een nieuwe baas en hij lijkt me best aardig, dus verwacht ik dat jullie ook je best gaan doen om elke dag een ei te leggen.” “Elke dag?”riep Bertha. ”Dat kan ik niet op brengen en het is toch leuker en spannender om om de dag een ei te leggen?” Ja dat vonden Maria en Amalia ook. Hertog Jan die geen tegenspraak gewend was krabde zich eens achter de oren en sprak de hanige woorden: “Kippen hebben de plicht eieren te leggen, ik ben de baas dus jullie hebben te doen wat ik zeg.” “Je lijkt wel een dictator” zei Maria.
“Alle dagen kippen neuken en ons ook nog vertellen hoe vaak we moeten leggen, wie denk je wel dat je bent?” Hertog Jan kraaide maar wat , want hier had hij niet van terug. Ondertussen verwijderde ik mij uit de schuur en hoorde nog net dat Amalia zei “We pikken het niet” ondertussen pikte ze wel het laatste legmeel uit de voerbak. Ik ben blij met mijn kippen… En de haan? Och ja door hem wordt je herinnerd aan je eigen ‘haantjesgedrag’ de spiegel die de meeste mannen nodig hebben.

Op de televisie zie ik de wielrenners stampend op de pedalen zwetend en vloekend maar ook devoot kruisjes slaand de Alpen doorkruisen . Velen van hen die er vorig jaar nog bij waren doen nu niet meer mee. Zij zijn uit de koers genomen. Gestraft, omdat ze epo gebruikten of andere spierversterkende middelen of sommigen zelfs bloeddoping. Ze waren verslaafd aan pepmiddelen om tot een betere prestatie te komen.

Een van hen Tom Boonen die bij de gratie van de hoge heren toch mee mag rijden, gebruikte zelfs cocaine. Ook de Lord of the Rings onze Joeri van Gelder, gebruikte cocaine om zich beter te voelen. Hij is zwaar gestraft, want hij is zijn baan kwijt en mag twee jaar niet in de ringen.

Waarom “gebruiken” mensen of raken ze verslaafd? Voor sommigen om beter te kunnen presteren, anderen die verslaafd zijn aan drank of drugs hebben vaak “problemen” in werk of relatiesfeer. Verslaving biedt geen oplossing en toch vlucht men hier in.
Bovengenoemde verslavingen zijn ernstig en bovendien ook nog ongezond.

Er zijn ook nog andere vormen van verslaving zoals: roken,gokken, status, macht, geld,seks, eten of juist niet eten. Ik zal het eerlijk toegeven, ik ben ook verslaafd en wel aan gezelligheid. Ik ben daar te vinden waar het gezellig is. Is dat erg? En mag dat?

Ja natuurlijk mag dat, ik was laatst op een feestje en rond de grote tafel was het ontzettend gezellig, ineens zei iemand die zelf een leuke inbreng had “Ja, wij kunnen er toch ook niets aan doen dat we zo gezellig zijn”. Ik was het roerend met hem eens en daarom beste mensen doe mee aan de gezelligheidsverslaving, beleef het leven, geniet.

Zoals afgelopen week in Gieten bij het Oostermoerfeest. Iedereen op straat in een plezierige stemming, mooi weer, prachtige optocht en wat een saamhorigheid. De gezelligheidsmomenten liggen voor het oprapen als je samen iets “opbouwt”. Er is geen betere medicijn dan samen werken. Juist als je het moeilijk hebt.

Door persoonlijke verliezen van dierbaren zou je het van ellende op een zuipen kunnen gaan zetten, het helpt echter niet, het maakt de ellende alleen maar groter. Zoek je vrienden op, vier het leven, ga samen sporten, fietsen, wandelen … ja ga samen iets doen
Onlangs hoorde ik van iemand die een groot verlies geleden had ,” De woensdagavond is voor mij heilig, ik ga dan altijd met een club mannen sporten en dan gezellig nazitten,” … hij is verslaafd aan ” zijn woensdagavond” .. een zeer goede en gezonde verslaving . Er is niets mis met gezelligheidsverslaving het zijn de vitaminen voor de ziel.