Bezorgde burgers

“Bezorgde burgers” in Saksen meldde Nieuwsuur bedreigen burgemeesters,
houden bussen met vluchtelingen aan en schreeuwen op massa demonstraties
“Wir sind das Volk” . De term “bezorgde burgers” waar komt die vandaan?
Want wie moeten er echt bezorgd zijn? De mensen die worden aangevallen en bedreigd. Doch Nieuwsuur draait het om. Van de media verwacht ik objectieve berichtgeving en niet dat ze angst als Leitmotiv gebruiken. Mensen die van huis en haard vertrokken zijn omdat ze het oorlogsgeweld ontvluchten, met alleen de kleren aan en hooguit nog een plastic tasje met
het hoog noodzakelijkst, verdienen niet alleen onze aandacht maar ook ons medeleven
De mensen in Oost-Duitsland die hun vrijheid herkregen hebben gunnen het anderen niet. Hoe on- menselijk kun je zijn? Eigen belang en angst om te delen zijn leidend in
de vrees voor buitenlanders. Ik ben blij in Drenthe te wonen en te leven waar mensen
bezorgd zijn om het lot van de vluchtelingen en ze over het algemeen welkom heten.
Dat zijn de bezorgde burgers die ik lief heb. Het meest tot de verbeelding sprekende
pareltje van een welkom aan vluchtelingen zie ik in Emmen. Waar mensen die naar
Ter Apel moeten om zich te melden door ” bezorgde burgers ” op het station de weg wordt gewezen naar de bussen en verwelkomt worden met een bak koffie en een banaan voor onderweg. Zulke bezorgde burgers zie je niet in Nieuwsuur want dat is geen nieuws…ik ben trots op deze Drenten…zij zijn de echte ” Bezorgde burgers” .

Dwars door de Veenkoloniën

Op deze dag zou mijn vader 100 zijn geworden als hij nog geleefd had.
Helaas is dat al weer 31 jaar niet meer zo. Enfin, zondag familiedag en dan zullen we daar met alle kinderen en kleinkinderen nog op zijn verjaardag toosten.

Vandaag rijdt mijn fietsmaatje ons naar Wildervank, hij heeft een route vanaf knooppunt 52 uitgezet. Als we door Wildervank rijden langs het kanaal straalt de luxe van dit dorp ons niet tegemoet.
Er zijn veel woningen te koop, en het is hier en daar een rommeltje op de lege plekken. Als we de fietsen van het rek halen, rijden we direct door een na-oorlogse wijk, met op het eind een flatgebouw waar de armen gehuisvest zijn. Maar over weer een brugje fietsend komen we in de wijk die aan het water grenst en hier wonen duidelijk de nieuwe rijken.
Veel groen, een bootje voor de deur en veel vrijstaande kanjers van huizen.
Hierna fietsen we door een parkachtige omgeving met veel bruggetjes en waterpartijen. Even later fietsen we weer langs een kanaal in Tripscompagnie.
Een reiger merkt ons op en vliegt voor ons uit, hij wijst ons de weg, waar wij linksaf moeten staat hij weer stil en knikt. Over betonnen fietspaden sjezen we door het veen,
waar mais, aardappels en bieten ons omringen, kilometers lang. Ook een golfbaan passeren wij in de buurt van Hoogezand. Op een mooi bankje drinken we een bak koffie en evolueren we even de actualiteit. Vluchtelingen opvang is het hoofd item.
Het rijke Europa moet haar verantwoordelijkheid nemen, vinden wij. Met Duitsland als voorbeeld moet Nederland volgen. Even later komen we in de buurt van Hoogezand
medelanders tegen en groeten ze vriendelijk. Zij groeten blij verrast terug. Opnieuw belanden we in een parkachtige omgeving en zijn verbaast dat Hoogezand ook mooie kanten heeft. Door oneindige lappen landbouw grond fietsen we over betonnen fietspaden naar Meerwijck, waar we via een camping bij een oversteek komen.
We moeten de pont handmatig overtrekken en dat gaat omdat we de inspanning die dat vergt qua kracht verdelen. Een mooie sociale en sportieve bezigheid vind ik.
We zijn terug in Drenthe en fietsen langs het Zuidlaardermeer over Noord- en Midlaren
naar de Groeve. Hier is een hindernis voor fietsers. We moeten over een loopbrug, eerst 6 meter omhoog de trappen op, met de fiets in je hand. Voor ons is het te doen maar ik denk aan de oude mensen met hun e-bikes. Die redden dit nooit. Teruggaan
is dan de enige optie. In de Groeve zien we een mooi plaatje: een reiger naast twee ganzen, ze lijken met elkaar in gesprek.
Na Kropswolde gaan we opnieuw over betonnen fietspaden naar Kiel-Windeweer. Aan het eind van het betonpad staat een oude vervallen fabriek de naam “De Toekomst”. Ik had het zelf niet kunnen verzinnen.
In Kiel-Windeweer stoppen we bij een sluisje en filosoferen we onder het genot van een blikje Fanta over wat zinvolle en minder zinvolle vrijetijdsbesteding is. Vissen.
Mijn maat zegt dat het voor mensen met een drukke baan heel ontspannend kan zijn, maar voor mensen als wij, die weinig doen, is juist fietsen heel belangrijk. Hier kon ik niet tegenop. Zoveel wijsheid bij een sluisje in Kiel-Windeweer. Door oneindige vlaktes Veen bereiken we Wildervank na 57 kilometer.
Het was een mooie tocht op de honderdste geburtstag van mijn vader.

Vlieland romantiek tot aan de einder.

Met de eend naar Vlieland. Dat gaat niet,daarmee komen we hooguit tot Harlingen.
Dus stap ik daar met mijn nieuwste verovering op de boot naar Vlieland.
Het is 1969 en met mijn juist verworven vriendin gaan we
het Pinksterweekend naar Vlieland. Van een collega had ik een tent geleend.
Eigenlijk wel vreemd want mijn vriendin had ook een tent. Twee personen,twee tenten
en we waren hevig verliefd.Op camping Stortemelk waren toen aparte terreinen voor
jongens en meisjes. En wee je gebeente als je s-avonds na 10 uur nog bij je vriendin in de tent zat. Je werd er nog net niet met kop en kont uitgehaald maar dat scheelde maar weinig. Als een betrapt stout jongetje loop je dan als een geslagen hond naar je tent op het andere terrein.
Maar de volgende dag is alles anders als ik bij de tent van mijn geliefde kom is ze al
naar de kampwinkel geweest. Broodjes voor het ontbijt en ze heeft dan al thee gezet.
Het weer is fris maar dit feest ontbijt maakt veel goed. Dan de grootste verrassing:uit
haar tas haalt ze “twee knalpotjes”,beugelflesjes bier. ‘Die zijn voor vanavond’,zegt ze.
Ondertussen doet ze koud water in het afwasteiltje en zet ze daar in. Ik kan mijn geluk niet op. Later hand in hand langs de zee, beiden met de voeten in het water. Het waait
en de golven spelen in de branding. Het weer wordt beter en we zoeken een duinpan op. Konijntjes rennen daar over en weer. Maar we hebben alleen maar oog voor elkaar.
Vlieland het eiland waar boeken over geschreven zijn en films opgenomen,is het paradijs waar onze liefde definitief doorbrak. Gelukkig dat er zulke oorden bestaan
waar je je elke stap nog kunt herinneren. Op de zondag van Pinksteren gingen we naar
de gereformeerde kerk in het dorp. Nog nooit was ik in een andere dan de katholieke
kerk geweest. Liefde is grenzenloos en ik heb me er niet echt verveeld, maar wat die dominee zei? Ik denk dat hij sprak over vurige tongen…en dat klopte wel Met Pinkster
is er s”avonds een groot dansfeest in het Strandhotel . Mijn vriendin was er eerder geweest en haar herinneringen eraan waren positief. Prompt 20 uur begon het en klokslag 12 uur was het voorbij. In deze vier uren heb ik uitbundig gedanst maar vooral
tijdens het dansen van haar enthousiasme en uitbundigheid genoten. Vlieland is en blijft voor mij het eiland van de romantiek en was het begin van een gezamenlijke toekomst die ondanks alle stormen stand heeft gehouden. Jaren later zijn we er enkele
malen terug geweest. We weten nog waar onze tenten stonden. Maar in deze tijd zijn er geen aparte terreinen meer. De apartheid is ook op dit eiland voorbij en daar hadden ze geen Mandela voor nodig. Vlieland is voor mij buiten een mooi eiland vooral ontluikende liefde en twee knalpotjes.

Gerard Koopman
Nijlande

N.B. Ik had al een column over Schiermonnikoog ingestuurd, omdat er nog geen colum
over Vlieland was ingestuurd door de lezers , bij deze

Buizerd

Op de voorpagina van onze regionale krant stond een bericht dat een
wielrenner was aangevallen door een buizerd.
Deze wielrenner had hier onmiddellijk over getwitterd richting de burgemeester.
De burgemeester en de wethouder van sport zijn onmiddellijk bij elkaar gaan zitten
om te bespreken wat ze met deze klacht aan moesten. De eerste conclusie was :
waarschijnlijk heeft deze wielrenner doping gebruikt en daar zijn buizerds niet van gediend. Er ging dan ook een twitter bericht terug met het bericht: stop met het gebruik van verboden middelen. De wielrenner snapte er niets van,wat bedoelde de burgemeester met “verboden middelen”? Werd er gesuggereerd dat hij met een geweer op zijn belager zou schieten ? Hij begreep de politiek zo wie zo al niet en
nu helemaal niet meer. Even later ging zijn mobiel over,een ambtenaar van het gemeentehuis,met de vraag of hij vandaag nog even langs wilde komen.
Hij twitterde terug “ik heb geen tijd” want ik ben in training voor de start van De Grande Depart .
De start van de Tour is dit jaar in Utrecht en dat zal wel veel volk op de been brengen.
En of er dan buizerds op de renners invliegen,of niet,de karavaan trekt verder.
Het gekke van de wielersport is dat het ondanks alle dopingverhalen een lage drempel
heeft die andere sporten bij lange na niet hebben. De renners zijn aanraakbaar en ik
heb nooit vechtpartijen meegemaakt,ook hooligans heb ik er nog nooit gezien.
De aanval van deze buizerd is een uitzondering en de maatregelen die door burgemeester van Oosterhout c.s. genomen gaan worden zullen niet echt wereldschokkend zijn … deze buizerd beschermde
gewoon zijn jongen ..en ook die vliegen weer uit. Ik vlieg er ook een paar dagen uit en
neem de fiets mee en blijf lekker in Nederland. De maatregelen van de gemeente zijn zoals te verwachten was niet wereldschokkend. In de buurt van Annerveen komen borden te staan,of ze de mensen waarschuwen of de buizerd was bij het ter perse gaan van deze column niet bekend. Och gewoon klein bier in deze zomerse komkommertijd.

Buizerd

Op de voorpagina van onze regionale krant stond een bericht dat een
wielrenner was aangevallen door een buizerd.
Deze wielrenner had hier onmiddellijk over getwitterd richting de burgemeester.
De burgemeester en de wethouder van sport zijn onmiddellijk bij elkaar gaan zitten
om te bespreken wat ze met deze klacht aan moesten. De eerste conclusie was :
waarschijnlijk heeft deze wielrenner doping gebruikt en daar zijn buizerds niet van gediend. Er ging dan ook een twitter bericht terug met het bericht: stop met het gebruik van verboden middelen. De wielrenner snapte er niets van,wat bedoelde de burgemeester met “verboden middelen”? Werd er gesuggereerd dat hij met een geweer op zijn belager zou schieten ? Hij begreep de politiek zo wie zo al niet en
nu helemaal niet meer. Even later ging zijn mobiel over,een ambtenaar van het gemeentehuis,met de vraag of hij vandaag nog even langs wilde komen.
Hij twitterde terug “ik heb geen tijd” want ik ben in training voor de start van De Grande Depart .
De start van de Tour is dit jaar in Utrecht en dat zal wel veel volk op de been brengen.
En of er dan buizerds op de renners invliegen,of niet,de karavaan trekt verder.
Het gekke van de wielersport is dat het ondanks alle dopingverhalen een lage drempel
heeft die andere sporten bij lange na niet hebben. De renners zijn aanraakbaar en ik
heb nooit vechtpartijen meegemaakt,ook hooligans heb ik er nog nooit gezien.
De aanval van deze buizerd is een uitzondering en de maatregelen die door burgemeester van Oosterhout c.s. genomen gaan worden zullen niet echt wereldschokkend zijn … deze buizerd beschermde
gewoon zijn jongen ..en ook die vliegen weer uit. Ik vlieg er ook een paar dagen uit en
neem de fiets mee en blijf lekker in Nederland , het land dat ooit de slag bij Waterloo won. Alles is relatief , een door een buizerd bedreigde wielrenner is klein bier
vergeleken met alle doden die vielen voor de grootheidswaanzin van Napoleon bij Waterloo.