Vrijdagavond gaven de merels bij mij voor het huis een concert in een hoge boom,
het was niet alleen een prachtig lente gezicht hun aanwezigheid op de nog kale takken, maar ook de zang was schitterend. Zij vliegen zonder dat ze milieu vervuilende uitlaatgassen produceren.
Zaterdagmorgen doe ik drie dingen om het milieu te ontlasten , 1) ik zet mijn papier aan de weg want later op de morgen komen de altijd goed gemutste vrijwilligers van G&A en Unitas het papier ophalen, 2) ik fiets naar Ekehaar, 3) ik help mee als vrijwilliger om het bermafval op te ruimen. Dus opschonen en aanhemmelen, samen met de actieve dorpsvereniging van de Broekstreek. Ongeveer vijftien Broekstrekers aangevuld met drie raadsleden en een ambtenaar melden zich bij Peter Smit c.s. De zaak is goed geregeld er zijn naast papierprikkers zelfs vuilniszakken waarin je een rubberen ring doet en waar je erna met een klik en een metalen iets een zak met een handvat te voorschijn tovert. Ik ben nogal onhandig en een vriendelijke inwoner hielp mij dit te realiseren. Onderweg zijn blikjes, plastic flesjes, sigarettendoosjes en een wieldop de oogst. Een andere ploeg stuitte op o.a. 12 wijnflessen (een stille drinker ?) en wij vonden op onze beurt een rol isolatiemateriaal die ergens in een sloot was gedumpt Onderweg zag ik op een paar honderd meter van de nieuwbouwwijk in Ekehaar een groot mestbassin. Dat leek mij geen bijdrage aan het milieu. Hier zullen de buren ook wel niet zo blij mee zijn maar misschien is de meststank wel de prijs die je betaald voor wonen op het platteland. Er waren drie opschoonploegen actief in de Broekstreek. De ploeg uit Eleveld had alle schoolkinderen meegenomen op een trekker, niet alleen slim uit educatief opzicht maar ook nog gezellig bleek achteraf in het café. De kinderen zaten daar als volleerde soosgangers aan de bar, iemand merkte op dat Anita de kroegbazin ze goed onder controle had. Dat had die man niet moeten zeggen want hierna renden ze om het biljart en de tafels met strijdkreten. Als alle ploegen terug zijn bij café Popken komen de tongen los en weet iedereen wel iets te vertellen over het goede leven in de Broekstreek. Natuurlijk zijn er ook minder positieve geluiden te horen vooral als het over de gemeente gaat, zo mag iemand niet de pannen op zijn dak leggen die hij mooi vind en een ander vind dat de bermen wel mogen worden bijgewerkt, terwijl weer een ander opmerkt dat de boeren de hand in eigen boezem moeten steken, zij rijden immers op veel te brede werktuigen. Niet alleen mannen ruimden de rotzooi in de bermen op maar er waren ook een aantal pittige vrouwen bij en dan heb je na afloop gelukkig toch meteen andere praat aan de stamtafel dan na het voetballen.
Na de voortreffelijke gehaktbal met een vegetarisch tintje en het pilsje fietste ik huiswaarts en zag dat in Eldersloo de bermen waren bijgewerkt met rood zand, dat gaf me een goed gevoel,
maar dat goede was snel voorbij toen een automobilist vlak voor mij een blikje uit het raam gooide. Tja voor deze milieu terroristen gaan wij dus een ochtend op pad …. hoewel het was eigenlijk best gezellig en de toeristen kunnen nu weer genieten van een schone Broekstreek.

Op maandag besteden alle kranten ook de serieuzere veel aandacht aan voetbal. Wat me opvalt is dat de humor verdwijnt, want voetbal is niet alleen leuk om te doen maar het geeft toch ook vooral veel lol. Echter in het Randstedelijk KNVB wereldje weet men geintjes niet te waarderen, daarom mag de beste trainer sinds mensenheugenis bij Groningen zijn frustratie, humor en kwajongensstreken niet meer etaleren. Alles wordt meteen serieus genomen, wat een armoede !!!

De titanenstrijd om het kampioenschap van de 2e klasse tussen Rolder Boys en Titan van afgelopen zondag was een serieuze aangelegenheid maar gelukkig viel er ook veel te genieten zowel in het veld als ook erbuiten. Het prachtige sportpark Boerbos was omzoomd met honderden toeschouwers die er ondanks het miezerige weertype zin in hadden. De jongens in het veld maakten er een mooi spektakel van.

Voor rust raakte Rolder Boys de onderkant van de lat en de paal en ook Titan zag een bal op de lijn gekeerd door een Rolder Boys verdediger. In de rust was het druk rond de koffiekramen, waar vrijwilligers altijd met veel plezier je een beker koffie inschenken. In de kantine stond het tweede elftal broederlijk bijeen rond de statafels de pot te verteren, ze hadden gewonnen en waren met de 3e helft bezig en wisselden ondertussen de laatste nieuwtjes en dat ging van gezondheid en werk tot wie er de aardappels kookte in het dorpshuis in Ekehaar.

Na rust mocht Titan al na vijf minuten een, volgens mij onterechte penalty nemen en die ging er onberispelijk in. Rolder Boys ging hierna te gehaast op weg naar de verdiende gelijkmaker maar het wou maar niet lukken ook wissels in de vorm van de boomlange Bert Dijkstra en Janko Lijfering brachten in de stand geen verandering. Onverdiend verloren de Boys drie punten.

Maar de competitie is nog niet ten einde en let op: (dubbele punt) de mannen van Rolf Veneboer komen terug.. Toeval of niet ik ben het afgelopen seizoen bij twee wedstrijden van Rolder Boys aanwezig geweest en beide keren verloren de zwart-witten nu dus en uit tegen Annen, dus het lijkt me het beste dat ik me hier voorlopig niet laat zien. Het mooie van voetbal in Rolde is dat alle lagen van de bevolking aanwezig zijn, de Caransa’s maar ook de uitkeringsgerechtigden.

Ik sprak met een supporter van Friese komaf die al jaren in Rolde woont en vroeg hem “wat vind je van een Fries als CdK in Drenthe”? zijn antwoord was
“Ja, ik denk dat Jacques Tichelaar een waardig opvolger van Relus zal zijn”.

Ik kreeg tijdens deze ongekend spannende wedstrijd twee sms-jes, de eerste was “er ligt een bom in de kantine” en de tweede, “herstel, er ligt voor jou een koffiebon in de kantine, maar die moet je dan wel consumeren in de bestuurskamer”. Ik wil best koffie en ook wel gratis, maar om me dan als een VIP in de bestuurskamer te laten fêteren, was mij een deur te ver.

Ik heb nog wel even geïnformeerd naar de gehaktballen omzet, nou die was nog op peil. Hoewel, ze hadden bij de inkoop wel een foutje gemaakt door ook gehaktballen te kopen van Lammert Grofsmid bekend van het programma Man bijt Hond. Of dit helemaal koosjer is? Maar het humorgehalte van Lammert is hoog en … authentiek Drents.

Mijn buurman belde me of ik zin had mee te gaan naar een concert van de Golden Earring in de Oosterpoort. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken, graag ja heel graag was mijn antwoord.

Ik had zakelijk wel iets anders op het programma staan, maar nu even niet. Dus afgelopen woensdagavond richting Groningen. De oudste rockband van Nederland die in 1961 in een Haagse arbeidersbuurt van start ging en al sinds 1970 in dezelfde formatie speelt. Deze zestigers uit de sixties speelden overrompelend vooral met de hits Radar Love en Twilight Zone speelden ze de enthousiaste zaal plat. Deze zestigers hebben aan energie nog niets ingeboet en gingen tekeer als schaatsers in een marathon.

Indrukwekkend zei mijn buurman bijna een religieuze ervaring, een Hoogmis in de Oosterpoort vulde ik aan.

Toen When the Lady Smiles werd ingezet ging er een golf van herkenning door de zaal.

Even voor de pauze gaf Cesar Zuiderwijk een drumsolo waarvan je alleen maar dromen kunt, de lichteffecten deden de rest in een woord fantastisch , kippenvel gevoel. Een staande ovatie van het tweeduizend koppig publiek was dan ook meer dan verdiend.

Barry Hay de alleskunner op gitaar en dwarsfluit was tevens spreekstalmeester, hoewel deze groep laat meer de instrumenten spreken. Barry vertelde dat ze de avond ervoor in Hoogeveen in de kleedkamer erover hadden gehad waar gaan we morgen heen? “Groningen”, was het antwoord, uit een keel hadden ze geroepen “Groningen ….Yes“… Ja, dan kun je niet meer stuk in de Oosterpoort.

De perfecte lichtshow, het decor en de muzikanten in combinatie met de muziek bezorgden je bij tijden een paradijselijk gevoel. Rinus Gerritsen die op een geheel eigen wijze liet zien dat hij zowel als basgitarist als toetsenist nog niets aan perfectie had ingeboet evenals George Kooymans die weer scherp was als zanger en gitarist, ze speelden als jonge goden en kregen dan ook tegen het eind het publiek letterlijk en figuurlijk op de banken.

Vooral met het rock opera-achtige nummer Paradise in Distress kwamen de emoties los. De leeftijd van de bezoekers was meest veertig plus. In de jaren ’70 en ’80 zag ik maandelijks een band passeren in het jongerencentrum Plein 2 met groepen als Fungus, AA en de Doctors, Odeon, So What en ook Stampei met o.a. Huub van de Lubbe en dat het gevoel voor swingende rockmuziek is altijd gebleven.

De muziek raakt mij nu echter meer dan toen, nostalgie speelt mee maar ook het gevoel dat vooral deze muziek echt een verrijking is en je boven het alledaagse uittilt.

In de pauze zag ik een ingetogen publiek, geen bier gooiers maar wel allemaal met een smile van dit is hét waar we voor gekomen zijn. Iemand vroeg nog of er ook iets over dit optreden in de Schakel kwam, bij deze.

Voor mij was deze avond “ het gezegde” beter een goede buur dan een verre vriend helemaal op zijn plaats, hoewel ik wel kwijt wil dat deze buurman ondertussen wel een vriend geworden is en dat voelt goed.

De afgelopen week lonkte het weer niet om eruit te gaan. Maar thuis blijven zitten is ook een keus uit armoe, dus trok ik de wandelschoenen aan.

Ik ben een fervent krantenlezer maar nu even niet, circus Wilders, de recessie, ik wil het even niet horen, dus ben ik in gedachten bij het carnaval.,terwijl ik mijn schoenen aantrek. Blauwe kiel aan, dikke pullen bier omhoog houden en roepen van Alaaf , wie dut je wat ! Ik ben niet zo ‘n feestnummer, maar liever carnaval dan dikke reizen maken of shoppen, het zal wel mijn gebrek aan behoeften zijn .

Maar deze dag ga ik lekker bewegen in de vrije natuur van het Beek en Esdorpenlandschap. Even de krant bij een van de buren in de bus en dan ben je eigenlijk al onderweg. Gewoon in de buurt blijven, zodat ik steeds de Rolder toren in het vizier heb, voor mij vertrouwd en rustgevend . Bij het Ruige Veld lopen twee oudere mannen op het heideveld te struinen .De een heeft een baard en een heggenschaar, de ander loopt er naast en wijst aan wat deze bejaarde kabouter moet snoeien.”Vrijwilliger Staatsbosbeheer”, staat er achter op zijn jack. Deze mannen kiezen ook voor het buitenleven. Op de parkeerplaats bij de Boerbos loopt een hond te snuffelen om een container ,wat ruikt hij? de crisis, de recessie?

Waar geen sprake is van crisis, is op het schoolplein, in deze vakantie lopen daar de altijd herkenbare mannen van Alescon de heggen te snoeien, drukte alom. Ook in de Boerhoorn is weinig merkbaar van de crisis die mij vandaag de hele dag op de radio wordt ingepeperd. Bij de Wegwiezer is afgelopen week het virtueel loket geopend. Hiermee kun je contact maken met de gemeente e.a. instellingen. Je hebt direct beeldcontact dus in het vervolg ga ik hierheen, want als ik nu een bepaalde ambtenaar moet hebben kan ik soms wel drie dagen bellen. Hij is dan net even weg, heeft vergadering, op (zaken)reis, heeft een snipperdag , is ziek of op vakantie. Nee nu met het virtuele loket moet hij verplicht aanwezig zijn en komt hij direct in beeld, dus eigenlijk heel slim van onze wethouder. Positieve en transparante dienstverlening heeft dan ook de hoogste prioriteit in de gemeente Aa en Hunze.

Ik besluit een rondje Balloo te doen. Het is elke keer weer genieten zoals in de schaapskooi waar een tiental lammetjes met hun moeders rond lopen te mekkeren. Er zijn veel zwarte lammetjes terwijl de ooien allemaal wit zijn, gedekt door een zwarte ram dus. Integratie begint in de schaapskooi. Het is toch te hopen dat deze dartele, speelse lammetjes over vier maand niet als lamsbout staan op het menu bij de restaurants. Het buitenleven heeft naast de romantische kanten vaak ook bikkelharde andere aspecten. Daar kunnen ook de bewoners van Annerveenschekanaal over meepraten, niemand zit daar te wachten op een mestsilo in zijn buurt en al helemaal niet als een aardappelboer uit Eenrum daar “stinkend” rijk van word. Stank als dank.

Stank voor dank kreeg ook Wouter Bos bij de presentatie van het boek van Ella Vogelaar. Als Ella als minister zich net zo goed gebekt had getoond als nu, was ze nog minister geweest. Politiek is soms spijkerhard, daarom had Ella ook nooit mogen laten passeren dat ze in de kamer door een geachte afgevaardigde ’knettergek” werd genoemd. Ontwakend uit mijn mijmeringen zie ik de Rolder toren prachtig boven de groenranden opdoemen, een serene rust daalt op mij neer, het buitenleven in deze omgeving voelt echt goed.