Fietsen rond Zevenaar.

Zomer 2011, tijd voor jezelf tijd voor anderen. Als het weer dan ook nog meewerkt
is het prachtig om buiten te zijn. Op een van deze zomerse dagen waren mijn vrouw en
ik te gast bij mijn zus en zwager in Zevenaar. We zijn er twee dagen geweest en zoals altijd
worden we daar gastvrij ontvangen. Mijn zus is een uitstekende gastvrouw en mijn zwager
een aangenaam causeur. Op een van deze dagen zijn we over de dijk langs de Rijn gefietst,
slaperige maar mooie dorpjes als Oud-Zevenaar , Pannerden, Aerd, Herwen, Lobith en
Tolkamer verrasten ons. Fietsend over deze dijk waande ik mij terug in mijn jeugd, die ik
beleefde langs de IJssel. Het was of ik tussen Hattemerbroek en Zalk fietste , veel weiland,
prachtige knotwilgen, de uiterwaarden en her en der een boerderij. Het verschil was dat de paarden
waren ingeruild voor trekkers en hier en daar de schuren groter waren. Maar de rust van toen
ervaarde ik er nog, vooral de stilte deed mij goed. In Tolkamer staan prachtige appartementen
met uitzicht op de Rijn , de nieuwe rijken kunnen daar hun oude dag slijten. Voor de liefhebbers er
staan er nog een aantal te koop en gezien de recessie misschien ook nog betaalbaar denk ik. Maar
ja om op je oude dag te verkassen alleen om een fraai uitzicht te hebben is voor mij een brug-rivier te ver.
Waar in deze tijd alles om draait is de contacten. Niet de vluchtige sociale media, maar
gesprekken waar diepgang in zit. Wat voel je echt , wat ervaar je ? Zo’n fietstocht langs de Rijn
en het lekker genieten op de terrasjes, vandaag pakten we er twee, maakt een mens blij en gelukkig. Het gevoel van dat je dit hebt verdiend doet de rest. Geen schuldgevoel en als die er
wel is, is er nog altijd giro 555 om je geweten te sussen. Kijkend over de uiterwaarden zien we
de rijnaken en de duwboten voorbij varen bestemming het Ruhrgebied of andersom naar Rotterdam.
Onze bestemming blijkt later is met de auto naar Emmerich. Hier weten mijn zus en zwager een
uitstekende gelegenheid aan de Rijnkade. We zijn te vroeg, de gelegenheid waar we gaan eten is
pas om 6 uur open. Dus pantoffelen we over de Rijnkade en zoeken een mooie plekje op om een
pilsje/wijntje te drinken. De gemütlichkeit van het bedienend personeel valt echt op . Onze gesprekken krijgen hierdoor ook een andere dimensie en gaan al gauw over de verharding van het leefklimaat in Nederland dit in vergelijking met het Duitsland van nu.. Tja in 40-45 dachten we daar anders over toen waren ze onze vijanden, de vijand zit nu in Nederland zelf. In Nederland kraaien schreeuwerige haat zaaiende types victorie… Maar deze dag “Ist es am Rhein so schðn” dat ik me zorgeloos koester in der Heimat – Zumwohl –
Met dank aan mijn zus en zwager blijven we nog een nachtje over en rijden de volgende dag via
Doesburg aan de IJssel , een prachtig oud stadje met een mosterd museum en een veel te grote kerk,
weer naar Drenthe , als we bij Zwolle de IJssel overgaan voelen we ons toch al weer bijna thuis. .

Noorwegen 1 augustus 2011

In deze dagen waarin rouwstoet na rouwstoet in Noorwegen de jongeren, nog vaak kinderen
van 14-15 jaar naar hun graf brengt, blijkt dat volgens een enquête 52% in Nederland vind dat Geert Wilders zijn taalgebruik niet hoeft te matigen. De veroorzaker van de slachtpartij in Noorwegen was een fan van Geert Wilders en diens gedachtegoed. Haat zaaien mag naar moslims en “linksen” wat daarvan dan de gevolgen kunnen zijn moeten we dan maar voor lief nemen? Hoe ver kun je als een volk dat altijd als tolerant bekend stond zakken. Zo ver dus. Wat mij verbaast is dat politieke partijen die altijd op de bres staan voor hun medemens van welk geloof of culturele afkomst ook, nauwelijks hun mond open durven te doen uit angst dat Geert Wilders de zielepoot uit gaat hangen wat hem dan kennelijk weer stemmen oplevert. Ik prijs de moed , de waardigheid
en de koelbloedigheid van de Noorse socialisten. Het blijft wel erg stil in Nederland , waarom ?. Om met Daniël Lohues te spreken “Wat moeten die buitenlanders wel van ons denken “?

Positivisme

“Ik zal voor je bidden” zei een onbekende man tegen een andere man die aangaf
dat hij deze week voor een onderzoek voor de slokdarm naar het ziekenhuis moest.
Omdat ik er getuige van was kan ik zeggen dat de authenticiteit en de troost die hier
van mens tot mens gegeven werd een was om in te lijsten. Waar hoorde ik dat ?
Achter in de kerk onder de toren. Deze zondag vervingen mijn vrouw en ik de vaste
wereldwinkel vrouw. De vrouw van de man kocht wat artikelen en het andere echtpaar
deed hetzelfde. Ze zaten op camping Tolhek in Anderen. Ik vroeg waar hij wegkwam.
Een goede Drentse gewoonte. Hij zei “Ik woon nu in Smilde maar kom uit Wezep”..
Bam.. Wezep het tweelingdorp van Hattemerbroek waar ik wegkom. Ik vroeg zijn naam
en ja hoor hij wist wie ik was en ik wie hij was. Later deze dag fietsten mijn vrouw en ik
naar Schipborg waar Oerol was aangespoeld. Op het festivalterrein kwamen we Tri en Vera
tegen die een act opvoerden over zwembroeken en roek-roek , zeer vermakelijk. Hierna
fietsten we naar het Dorpshuis waar een trio een act met muziek opvoerden , zeer geslaagd.
Toen op naar het hoogtepunt Ellen ten Damme op het hoofdpodium. Wat een energie wat een
uitstraling , wat een spirit en .. wat een mooie meid, geweldig. Ik kende de teksten niet van haar repertoire maar ik heb er van genoten , vooral van “Bang om rijk te worden”.. hoe verzin je het.. Maar ook andere liedjes over mannen – recht toe -recht aan- en ook nog eens met een kritische ondertoon.
Toen ze op het eind ook nog liet zien dat ze meer kon dan zingen en een radslag maakte
was ze voor mij de hoofdprijs van dit geslaagde en druk bezochte festival.
Ik heb in tijden niet zo genoten van een “zon”dag , waar alles in zat waar een mens naar snakt
in deze tijden waarin de schoonheid van ons leven in al zijn geledingen op de tocht staat.
Kortom cultuur verbindt mensen en daar is is niets elitairs aan.
Terug fietsend in een lekker regentje door het Aa gebied dacht ik, wij mogen
Onze Lieve Heer wel op onze blote knieën danken dat we hier mogen wonen en leven.
Of het helpt weet ik niet maar ik wil wel bidden voor een volgende Oerol in Aa en Hunze,
het geeft duizenden mensen plezier en de meesten komen ook nog eens “ op fietse”..
Een positief dagje in al haar geledingen en veel mensen ontmoet in goede stemming
waaronder oude bekenden van heel lang geleden… toen geluk nog heel gewoon was.

. ,

Twee kaarsjes

Er zijn veel mooie streken in ons eigen land. Een van die streken waar ik met liefde heen ga
is Twente. Toen een vriend van mij aanbood twee dagen Twente met de fiets te doorkruisen
was ik daar meteen voor in. Op een camping bij Weerselo stond zijn caravan. Het was nog
vroeg in het seizoen desondanks was de camping behoorlijk bezet . De grijze golf had deze
camping “bezet”. Omdat we overdag toch aan het fietsen waren hadden we daar geen last van.
Lekker “op fietse” door Twente. De eerste dag volgden we een route die ons door dorpjes
als Azeloo , Reutum brachten maar ook Oldenzaal werd aangedaan. Het was 55 jaar geleden
dat ik daar had gelogeerd bij een oom en tante. Waar zij ooit woonden was alles plat en stond er
nieuwbouw. Wat nog wel fier overeind stond was de Plechelmus, ook in deze kerk was ik toen
geweest. Door de hoge onderhoudskosten wilde het bisdom de kerk sluiten maar door acties van
gelovigen, aangewakkerd door niemand minder dan Herman Finkers, is deze basiliek open ge-
bleven. Hij was dus open toen we er langs kwamen lopen. Natuurlijk moest ik naar binnen,
bij de ingang stonden enkele vriendelijke vrijwilligers die ons een beschrijving meegaven over alles wat er te zien was in de basiliek. Het interieur gaf me meer warmte dan de buitenkant van deze basiliek. Aan het eind van de rondgang stak ik twee kaarsjes op. Een voor een zieke broer en een voor alle vriendschappen die ik in mijn leven heb mogen genieten. Mijn vriend, geen kerkganger maar wel een man die solidariteit hoog in het vaandel heeft staan, zette het ene door mij opgestoken kaarsje nog even op een andere plek, links in de kaarsenstandaard. Hierna dronken we koffie op een terras naast de kerk dat werd gerund door een Chinees. Waarschijnlijk was het Chinese koffie, er zat geen smaak aan. We vervolgden onze route en moesten zo nu en dan even de regenkleding aan. In de buurt van Rossum was het droog en konden we de plakkerige kleding weer in de fietstas doen.
We genoten met volle teugen fietsend over mooie stille wegen van het glooiende landschap.
In Ootmarsum werd alles in gereedheid gebracht voor het Nederlands Kampioenschap
wielrennen wat dat weekend zou plaats vinden. Het was wel glibberig over de steentjes
in dat van kunst uitpuilende stadje. Omdat het steeds dreigde naar regen besloten we in een
redelijk tempo richting de camping te fietsen. Op een gegeven moment raakte ik in gedachten
verzonken toen ik dacht aan een oud-wethouder die uit deze regio kwam. Wat me bezig hield
was vooral dat ik hem in een flits uit een boom zag vallen. Dat in zo’n prachtige omgeving
er zulke rampen konden gebeuren. Intussen was het zachtjes gaan regenen, maar omdat ik in
gedachten was had ik mijn blik niet gericht op mijn omgeving, maar op mijn voorwiel. Mijn
vriend was van de fiets gestapt om zijn regenkleding aan te doen. Hij zag mij in volle vaart op
hem af komen sjezen en dacht voordat hij bij me is stuurt hij wel bij. Helaas ik keek niet op of
om en knalde in volle vaart tegen hem op. Zijn fiets vloog de sloot in ik suisde over het asfalt
en hij stond als een standbeeld recht overeind. Hij was wit van schrik en dacht minimaal dat ik
iets gebroken had. Maar wonder o wonder ik mankeerde niets, hij mankeerde niets, de fietsen
mankeerden niets. Het was echt een Gods wonder, het opsteken van twee kaarsjes gaf ons
de dagen erna genoeg stof tot nadenken … en dankbaarheid. Die dankbaarheid werd nog groter
toen echt nog geen week later de oud-wethouder die ik in een flits voorbij had zien komen echt
uit een boom viel .. en hij mankeerde bijna niets… groeten uit Twente met dank aan Plechelmus.