De stem van de machinist klinkt:“Delfzijl eindstation van deze trein, wil iedereen uitstappen”.
In Delfzijl voel je je thuis of je denkt wat doe ik hier. Ik voelde me ondanks de kou direct thuis. Wandelend door de winkelstraat waar ondanks de ijzige kou de marktkooplieden hun waar aanprezen, komen we bij een eettent. Het was er druk.
We bestelden op deze koude dag snert. Alles ging hier op nummer en na enige tijd
riep de kokkin 206 , mijn maat riep “Bingo”, de hele zaak in een kramp van het lachen.,
iemand in de cafetaria riep “ Het is een snert-pries, maar het is er wel weer veur”.
We kregen snert met geroosterd brood. In de snert zat veel worst en dat vulde onze magen goed. Het is nog steeds hartstikke koud als we de dijk opklimmen bij de haven. Bij het Eemshotel is een conferentie van brandweermannen , ach ja een mooie plek en water zat.. Wij dalen de dijk af en gaan naar het Zeeaquarium museum.
Bij de kassa staan drie vrijwilligers ons op te wachten. We krijgen wederom een nummertje
dat je vroeger kreeg bij de rijwielstalling. Ja niet elk museum heeft een computer uitdraai,.
daarom is het ook een museum. Het museum is deels een oude bunker met muren van drie meter dik door de Duitsers gebouwd in de oorlog om eventuele aanvallen vanuit zee af te slaan. In die bunker zien we alle soorten vissen in grote aquaria. Het is wel leuk om een schar, schol of bot nu eens levend te zien. Vooral de schol, een platte vis die door het zand schuurt en zich er ook onder verstopt is een apart gezicht. Verder op in het museum komen we de geschiedenis van Delfzijl als haven en de opleidingsschool voor zeevarenden tegen. In het museum zijn meer mensen aan het werk dan er bezoekers zijn . Tja zo’n museum moet dan ook wel draaien op vrijwilligers.
Toen we weer buiten stonden togen we over de dijk naar de haven waar joekels van zeeschepen lagen. Rotterdam is wel wat groter maar hier is het overzichtelijker. Terug naar het centrum van Delfzijl waar de marktkooplui kleumend van de kou aan het inpakken waren. Bij het station drinken we koffie in hotel du Bastion het hotel waar Georges Simenon logeerde toen hij hier zijn eerste “Maigret”schreef .Zijn boot lag ter reparatie in de haven van Delfzijl. En in dat hotel hing nog een beetje een geheimzinnige en sinistere sfeer. Op de stamtafel lagen lekker ouderwets kranten aan stokken zodat je ze niet mee kon nemen .De aardige serveerster kwam met twee dikke mokken koffie en wij lazen dat er politici waren die het te koud vonden om campagne te voeren. Randstedelijke watjes dus. In het Noorden is het leven harder, zeuren we minder en worden we warm door in actie te komen. Hier aan de grens van de Graanrepubliek weten mensen nog wat strijd betekend. De trein komt eraan en we nemen dezelfde weg terug . Deze keer heet onze trein Marte Röling, genoemd naar een kunstenares, we treffen het, alweer cultuur ….

Delfzijl

Op een van de koudste dagen van januari trein ik met mijn maat naar Delfzijl. Mijn treingenoot heeft een cultureel programma voor deze dag samengesteld. Op spoor 1a in Groningen staat het boemeltje naar Delfzijl klaar. Deze kleine treinstellen hebben namen van bekende Nederlanders “ Abe Lenstra” heet de onze. Door oneindig laagland stoppen we eerst in Sauwerd, door de snelle en knappe zwemster Ranomi Kromwidjojo ken ik deze plaats. Even later stopt de Abe Lenstra in Bedum .Zijn enkele decennia jongere evenvoet Arjan Robben komt hier vandaan. Ondertussen kijken we over het oneindige vlakke Groningerland met hier en daar een boerderij of beter gezegd een huis met grote schuren erbij. Naast kerken aan de einders ontwaar ik in Bedum een Davidsster op het dak van een huis. Dat illustreert onze zwaar bevochten vrijheid, iedereen telt mee in ons land of je nou een keppeltje of een hoofddoek draagt, gelovig of ongelovig bent. Het Hogeland snellen we binnen bij Loppersum, dan gaat het via Stedum naar Appingedam. Hier stappen we uit, het was steenkoud. Het was markt en er waren dan ook bijna geen klanten, ja dan is marktkoopman een hard beroep, kou lijden en ook nog eens geen cent verdienen…. Maar ach het wordt wel weer lente en dan komen er betere tijden. Waar ook betere, in ieder geval andere tijden, te bewonderen waren was in het Appingedams Museum. In het begin van de vorige eeuw zaten er veel zilversmeden in Appingedam, er was zelfs een opleiding voor. In enkele van de kamers was er plaats voor ingeruimd om dit te tonen. Het was een kruip door sluip door museum maar wel met verrassende exposities. Appingedam de 2e stad in het Groningerland is een bezoek meer dan waard, ook mede dankzij het water dat dwars door de stad stroomt. Vanaf de bruggetjes, hoogholtjers genoemd heb je een mooi uitzicht over de huizen die aan het Damsterdiep staan met hier en daar uitgebouwde hangende keukens boven het diep, heel apart. Na een kop koffie vervolgden we onze reis naar Delfzijl. De conducteur kwam langs, tegenover ons zaten een paar dames die na een lange reis naar het Gelderse, bijna thuis waren. Toen de conducteur hen vroeg naar hun kortingskaart moesten ze het antwoord schuldig blijven. “Maar u heeft wel kaartjes met korting gekocht, hoe kan dat dan “? “Nou dat zit zo we waren gisteren bij onze zuster in Gelderland en toen was er weeralarm, toen zei mijn zuster, je kunt hier beter maar blijven slapen. Dat hebben we gedaan, maar gisteren hadden we een retour gekocht en toen dachten we vanmorgen dan kopen we vandaag een kaartje met korting “. Waarop de conducteur antwoordde “Maar dames zonder kortingskaart kan dat niet, dus u krijgt van mij een boete”.Toen waren de rapen gaar en in echt Grunnings zei de woordvoerster, “Wie arbai –ders-mènsen oet Delfziel wordèn altied pakt, gisteren enkel gereisd en dubbel betaold en nou ook nog een boete”. Ik probeerde nog “die dames reizen met ons mee”,ik heb namelijk wel een kortingskaart,”“O , ja “ zei de conducteur die zich bekeken zag door andere passagiers “En vanwaar reist u dan met deze dames mee “? Ik gokte vanaf ….Apeldoorn, “Tja maar deze dames komen uit Doetinchem”…. De conducteur was recht in de leer en onvermurwbaar , de boete was nog niet uitgeschreven toen de trein stopte in Delfzijl , waar we onze culturele toer vervolgden, hierover volgende week meer.

Het waren de afgelopen week toen de sneeuw verdwenen was -kille koude dagen-.
Maandag werd zelfs bestempeld als Blue Monday de “naarste dag” van het jaar.
Hoe kom je zulke dagen dan toch nog een beetje redelijk door? De kachel een beetje
extra opstoken, ondanks alles toch je dagelijkse bewegingen maken en natuurlijk… warme
chocolademelk. Ik had zaterdag nog een vrijwilligersklus te doen. De keuze is dan ga je per auto of per fiets? Ik koos voor de fiets, waarom ? Hiervoor hoef ik mijn levenlang geen
kilometerheffing te betalen. Onze snelle minister van verkeer Camiel Eurlings die normaal rap is met praten en je altijd het gevoel wil geven dat hij erg doortastend is laat nu de ANWB leden beslissen over de kilometerheffing. Ik vind dat de politiek over de kilometerheffing en files gaat. Trouwens dat hele circus van die kilometerheffing kan heel simpel geregeld worden, gewoon de brandstof duurder maken, wie het meest rijdt en vervuilt betaald. En niks ingewikkelde dure “kastjes” in je auto. Ondertussen kan het Europees parlement de brandstof prijzen in heel Europa recht trekken, doen ze ook eens iets waar ze voor gekozen zijn. Terug naar zaterdag ik was met een warme muts en dito handschoenen onderweg naar Ekehaar en vandaar naar Eleveld op de fiets. Geen kip op de weg, o ja in Eleveld kwam ik toch nog een stoere jongen met een hond tegen. Rustig fietste ik daarna via de Esweg naar Ekehaar, ik reed langs het dorpsbrinkje en daar zag ik dat over de hele lengte van het verkiezingsbord reclame gemaakt werd voor het optreden van een porno ster. Zeg dus niet dat sex en politiek niets met elkaar te maken hebben. Toeval of niet daardoor was het gezicht van de Gieterveense CDA lijsttrekker er onder geplakt , dus werd zij niet gezien als porno ster. Ik dook maar snel de Kampweg in op weg naar mijn volgende adressen waar de enveloppen al klaar lagen. Toen ik daar de dam uitfietste kwam ik een hardloper tegen hij was de 2e op deze ochtend, de eerste was zijn zoon die ik met de hond had zien lopen in Eleveld, bikkels dus. Via de Geelbroekerweg kwam ik in Amen en wat denk je ? Café dicht. Gelukkig was de buurvrouw wel thuis en daar werd ik warm ontvangen. Ja zo’n grauwe koude zaterdag in januari blijft me wel bij al was het alleen maar vanwege de warmte die mensen uitstralen waar je aan de deur komt. En ik kwam tocht echt “geld” halen .. ik zal het een beetje nuanceren het was wel voor een goed doel. Wel een ander goed doel als Haiti … en daarvoor is -God zij dank- geweldig voor gegeven …. Ik denk dan weleens met welk recht klagen velen in dit land ?. Maar ja alles is relatief. Om bij het hier en nu te blijven, de mensen in de Broekstreek gaven warm(te) op deze koude dag , het leven is er goed.

Ik was afgelopen week op bezoek in Eext bij de “Vrouwen van nu”.
Bij de rondvraag ging een oudere vrouw staan “Ja het is eigenlijk niet iets voor de rondvraag
maar ik wil toch even de contactdames bedanken dat ze aandacht hebben geschonken aan mijn 85e verjaardag”. Kijk daardoor alleen al bewijst deze club haar bestaansrecht Nee van mij geen kwaad woord over vrouwen, laat staan over vrouwenclubs als deze, integendeel.
Vaak hebben mensen vooroordelen over de plattelandsvrouwen dat zou een suffe ingeslapen club zijn maar voor mij werd dat deze avond van tafel geveegd. Ze waren zeer bij de tijd deze vrouwen .Ik had al even gekeken op hun website en toen ik bovendien hun professionele programma- boekje zag, kan ik u vertellen dat deze vooroordelen niet kloppen. Het enthousiaste optreden van de voorzitter, hier presidente genoemd, is het startpunt tot deelname aan activiteiten Een reanimatie cursus was dan ook dezelfde avond nog volgeboekt. Ook werd er geattendeerd op een creatieve beurs in Leiden en gaat er een groep aan de slag om creatieve ideeën aan te leveren voor de Oostermoer tentoonstelling. Ja aan creativiteit is bij deze vrouwen geen gebrek. Na het huishoudelijke deel van de vergadering mocht ik iets vertellen over de fietstocht die ik een aantal jaren geleden samen met mijn broer maakte naar de bedevaartsplaats Santiago de Compostella in Spanje.
De avond erna zat ik met stijgende verbazing te kijken naar een live uitzending vanuit de 2e kamer over het rapport van Davids over de inval in Irak. Aanleiding was het snelle commentaar van onze premier op dat rapport. De kritiek wuifde hij weg en wat hem goed uitkwam onderstreepte hij. Dit tot grote ergernis van coalitie partner de PvdA.
Het zou JP gesierd hebben als hij ruiterlijk had toegegeven dat het fout was de oorlog in Irak te steunen. Door deze oorlog zijn er vele doden gevallen door bommen en raketaanvallen. Ook zonder oorlog kun je door een natuurramp duizenden doden in de straten van Porto-au-Prince zien liggen. De beelden uit het straatarme Haiti, waar kinderen de grootste rijkdom zijn, gaan je dan ook door merg en been. Het jongetje van amper een jaar dat uit de puinhopen wordt gered staat voor altijd op mijn netvlies gegrift. Ook het verhaal over het echtpaar die een adoptiekind aan het ophalen was en de dood vonden in het ingestorte hotel met hun net ontvangen kind lijkt regelrechte horror maar is werkelijkheid. Gelukkig komen zoals velen ook bekende sporters in de hele wereld in actie om geld op te halen. Waar ook sporters in actie kwamen was in Ekehaar . Elke jaar staan bij welk weertype dan ook de hardlopers er weer voor de jaarlijkse veldloop. In een prachtig besneeuwde omgeving bestreden sporters van jong tot oud zich op het glibberige parcours van de acht van Amen.
De organisatie was in handen van SVDB en dan weet je dat het een tot in de puntjes geregeld evenement is. Hulde aan de lopers en de vele vrijwilligers waaronder ook weer veel vrouwen. Er hingen diverse spandoeken van sponsors een ontbrak die van – giro 555 hulp aan Haiti – dat is dan bij deze mijn “spandoekje” met de oproep GEEF !.
..

Ik kijk naar buiten en het is net een sprookje. Steeds als ik uit het raam kijk zie ik dat alles wit is, de bomen, de tuin en de straat. Vogels pikken zaadjes van de opgehangen kransen en vetbollen. Onze haan en zijn vier kippen, die normaal door de tuin struinen bivakkeren in de boom tussen de kerstverlichting. Af en toe komen ze even naar beneden voor wat eten en drinken maar in de boom houden ze in ieder geval droge poten .Het zijn prachtige en heerlijk rustige dagen, de sneeuw dempt alle geluiden en de mensen doen alles in een kalmer tempo.
Zoals mensen zomers in hun tuin bezig zijn, zo zijn ze nu bezig hun uitrit of stoep sneeuwvrij te maken. Dus gaan de buurtgesprekken over de gladheid, bevroren leidingen en of de ijsbaan al open is. Natuurlijk heeft dit weer ook nadelen. Oude mensen komen hun huis niet uit en vogels zoeken naarstig naar iets eetbaars. Maar het plezier van sneeuwpoppen maken en sleetje rijden overheerst.
Mijn vrouw en ik wandelen veel door het besneeuwde landschap en het is net of je door kerstkaarten loopt. Op een van onze wandelingen zien mijn vrouw en ik bij het Westerscheveld van dichtbij vier reeën in het struweel verdwijnen. Even later kruisen zelfs vijf reeën ons pad er, op de met prachtige bomen omgeven doodlopende laan bij Duintjer naar de N33,. Een reiger op zoek naar open water daalt neer in de sneeuw…even rust. Rust dat is wat onze witte wereld uitstraalt . Om die rust ook in mijn eigen privé domein toe te laten besluit ik om even geen radio of tv te kijken, de mail niet te openen en de kranten links te laten liggen. Het gekke is dat de zaken die de media belangrijk vinden vaak heel anders zijn dan wat de mensen zelf waarnemen. Neem dus een wijs besluit pak een leuk boek of maak een wandeling in de sneeuw en u bent echt in een andere leukere wereld. Ik steek met veel plezier nu even mijn kop in de sneeuw… niet in het zand, want dat zou struisvogelpolitiek
zijn. Met sneeuw associeer je al snel sneeuwwit. In mijn jeugd heette 7up met een scheutje bier een sneeuwwitje. Maar liever dan dat te drinken zwijmelde ik bij de schlager “ Haar sneeuwwitte boezem was nauwelijks bedekt “. Ook het zeeppoedermerk van de Klok “sneeuwwit “, of een ziel zo wit als sneeuw zijn jeugdherinneringen. Kortom sneeuwwit heeft iets mythisch en magisch het is een versterking van het woord wit. Het sprookje van Sneeuwwitje geeft aan dat we over grenzen heen blijven dromen van een mooiere wereld .. en die is wit ……….. SNEEUWWIT.