Heel bijzonder was dit jaar de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie in combinatie met een sportgala. Alle lof aan de bedenkers van deze formule. Ik heb een broertje dood aan standaard nieuwjaarsrecepties Op de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie komen vooral mensen af die afhankelijk zijn van gemeentelijke opdrachten … en netwerkers. Deze keer had de organisatie het uitstekend geregeld, geen vreet of zuippartij maar een prima toespraak van de burgemeester onder het genot van een bak koffie en een mini- receptiegebakje. De toespraak van de burgemeester ging over de onderzoeken waar de kranten bol van staan. Hij had een toekomst visie voor Aa en Hunze o.a. hoe ga je om met krimp, hoe hou je de gemeente groen, sociaal, sportief en cultureel bij de tijd. Na deze harten-roerselen van onze eerste burger werd iedereen uitgenodigd in de raadszaal om de sportkampioenen van Aa en Hunze te huldigen. Een sportgala dus. Nog nooit was de raadszaal zo vol, zelfs niet toen de school in Gasselternijveenschemond de Peppel met sluiting werd bedreigd. Elke sportkampioen werd door onze burgemeester in het zonnetje gezet. De wethouder van sport deelde de onderscheidingen uit, en de bloemen werden aangereikt door bode Otto Lokhorst, niemand kan dat sierlijker dan hij. Aa en Hunze sporters zijn o.a. goed in pijl en boog schieten, golf,zwemmen,wielrennen,schaatsen,voetbal,volleybal, paardrijden,trampolinespringen en turnen waarvan de jeugdige beoefenaar een salto mortale tussen de vergadertafels liet zien.
Het statement van de avond kwam van de combine-kampioen, op de vraag waarom hij het toch elke keer weer in slaagde kampioen te worden was zijn antwoord“ Remmen is angst”.
Na afloop van dit onderhoudend sportgala was er nog een drankje en een bitterbal. Aan een statafel heb ik met Simon Vroemen, in veler ogen en ook in de mijne, de beste sportman die Aa en Hunze rijk is, zijn perikelen doorgenomen. Aan zijn glorieuze sportcarrière kwam wel heel abrupt een eind door de nog steeds lopende dopingaffaire. Toen even later Janneke Ensing er ook bij kwam staan dacht ik wat geeft de tv toch een vertekend beeld. Op tv beelden is ze een struise schaatster, in werkelijkheid is ze een leuke ranke slanke meid . Er waren ook receptie gangers die hun werkkleding aan hadden gehouden. Zoals de carnavalsvereniging, terwijl het carnaval bij mijn weten pas in februari is. Ook enkele brandweer medewerkers hadden voor deze gelegenheid “hun pakkie “ aangehouden, angst om anders niet herkend te worden , denk ik.
IJs was deze week overal, nu ben ik niet zo’n schaatser en daarom heb ik maar met de fiets een baantje getrokken langs de ijsbanen in Aa en Hunze en toen ik hoorde dat er vrijdagavond de Drentse marathonkampioenwedstrijd in Gieten werd gehouden was ik hier van de partij.
Alleen al de ambiance ,de enthousiaste vrijwilligers en de kantine geven je een warm gevoel.
De baan in Gieten die een grote naam en faam heeft maakte dat vrijdagavond helemaal waar. Onder grote publieke belangstelling werd hier de schaatsmarathon verreden. Kampioen van Drenthe werd bij de dames Andrea Sikkema , daags tevoren had ze nog een unieke prestatie neergezet door prachtig derde te worden bij het NK op natuurijs alleen al haar manier van juichen is meer dan een foto waard..Kampioen bij de mannen werd Frank Vreugdenhil, hij sleurde zijn broertje Johan mee naar een derde plaats onder toeziend oog van zijn trotse ouders. Kortom de eerste kampioenen voor het volgend sportgala hebben zich alweer gemeld. Schaatsen is een familiesport en verbroedert , was de Gazastrook maar een grote ijsbaan.

Fietsen tussen Kerst en Nieuwjaar kan prima maar je moet wel een muts op en handschoenen aan . Op een bankje zitten is er in deze tijd van het jaar niet bij. Via Hooghalen en Smilde
door lanen waar de bomen met rijp glanzen in de najaarszon kom ik door het Fochteloërveen in winterpracht. In Veenhuizen stikt het van de auto’s ik bedwing mijn nieuwsgierigheid niet
en vraag aan een in oranjehes gestoken verkeersregelaar wat er aan de hand is.
Hij verteld me dat er vandaag een landlopersdag is in en om het gevangenismuseum. Op mijn vraag of landfietsers ook welkom zijn, knippert hij even met de ogen en zegt “grapje zeker”. Het was druk en op een website kon je zelfs zien of er ooit voorouders van je in Veenhuizen zijn heropgevoed. Wat opviel was dat half Veenhuizen zich in werkkledij had gehuld zoals die werd gedragen rond 1830. Met de boevenbus kon je een rondrit maken door Veenhuizen, dat leek me wel wat en dit was echt geweldig want dankzij een goed van tongriem gesneden gids kwamen er naast historische inkijkjes leuke anekdotes voorbij. Toen we stopten bij de kerken liet hij een Gamma/Karwei-sleutel zien die was van de Koepelkerk en een kunstzinnige en grote sleutel die je bij Petrus aan de hemelpoort verwacht, die was van de katholieke kerk. Nieuwe bewoners moesten bij binnenkomst opgeven of ze protestant dan wel katholiek waren. Velen waren “niks”, maar dat kon niet, ze mochten er even over nadenken en moesten dan later op de dag aangeven waar ze bij wilden horen, 80% gaf zich daarna op als katholiek, wilt u weten waarom? dan hadden ze extra vrije dagen. De gids was erg positief over het boek van Suzanna Jansen “Het Pauperparadijs” dat geeft een goed beeld van strafkolonie Veenhuizen en haar bewoners in die tijd.
In het gevangenismuseum is veel aandacht voor de gifmengsters die beiden ter dood werden
veroordeeld, waaronder een vrouw uit Doldersum die onder grote publieke belangstelling in Assen werd geradbraakt, met een koevoet werden de botten van haar armen en benen gekraakt, waarna ze werd gewurgd … executies die we heden ten dage nog meemaken in landen waar steniging nog een “dood”gewone handeling is. In de 18e eeuw trokken executies veel nieuwsgierigen. Voetbal bestond toen nog niet, dus als er ergens een verzetje was zoals een executie, ging men daar met vrouw en kinderen heen. Het woord galgenhumor komt waarschijnlijk uit Groningen. Drewes Landjepik werd op de Grote Markt opgehangen omdat hij in een ruzie met de buurman over de grens van “zien laand” deze uit pure woede zoveel klappen had gegeven dat de man er aan bezweken was. Tja toen was er nog geen rijdende rechter die met humor deze burenruzies kon beslechten. Kort en goed Drewes werd dus ter dood veroordeeld. Toen hij naar het schavot liep zag hij zijn vrouw staan : “Zwaantje waor bint de kinder”, “thuus”was het antwoord, Drewes “nou is er eens wat te daon in Stad en laot je de kinder thuus.”

Van Veenhuizen en de executies is het maar een kleine stap naar het Kerst-Futsal tournooi in Gieten. Het is eigenlijk elk jaar hetzelfde je hebt winnaars en verliezers Zo won Gieten weer van Eext , maar het was spannend tot de laatste minuut. Dit tournooi heeft maar één doel, gezellig een pilsje drinken in het sportcafé zodat de familie Speelman weer naar Texel kan… . Jan fluisterde me toe “ Gerard jonge dat ik me hier deze avonden weer in het zweet moet werken doe ik voor Grietje want die wil graag op vakantie naar Texel”. Nou als dat geen echte liefde is ? Deze column eindigt deze keer als een sprookje , ze leefden nog lang en gelukkig.

Sinds ik niet meer werk, ontvang ik geen kerstpakket meer. Dat is toch wel balen, want elk jaar weer was het een feest als het pakket op tafel stond, dat door de baas zelf gebracht werd.

Toen de kinderen nog klein waren, stonden ze er juichend en opgewonden omheen. Ze waren vol verwachting zou er ook snoepgoed, chocola of chips inzitten? Had de baas ook aan hen gedacht? Ja, een kinderhand en ook de mijne is gauw gevuld.

Nu ik als vrijwilliger bij diverse organisaties werk, merk ik dat bijna alle organisaties wel even aan de vrijwilliger denken en dat voelt goed. Het zijn niet echt pakketten, maar wel een banketstaaf of een bon. Ze vergeten je niet en dat is mooi.

Als vrijwilliger bij de Arme Kant van Aa en Hunze ben ik betrokken bij de inzameling van kerstpakketten, het inpakken en bezorgen . Alleen al het inpakken met o.a. vrijwilligers van Mariëncamp is elk jaar weer een feest. Mensen blij maken is dankbaar werk. Wie komt er tegenwoordig nog bij je aan de deur ? Ja collectanten. Als je van een minimaal inkomen moet rondkomen en je hebt echt niets extra’s dan valt zo’n kerstpakket er lekker in.

Ik werd hierin ook bevestigd, want na een rondje Rolde reed ik via de Volmachtenlaan over de Waardeel Bij beide bushaltes stonden enkele mensen en kinderen bij de halte en het waren precies degenen waar ik zojuist een kerstpakket had afgeleverd. Anderen pakken de auto, zij de bus.

Natuurlijk ontmoet je op zo’n rondgang ook mensen waar verdriet is, waar naast de al bestaande problemen ook nog een ernstige ziekte zo’n gezin treft. Je gaat dan niet weg met de tekst prettige feestdagen, maar je toont je medeleven en denkt aan de woorden van je moeder die in gelijke omstandigheden zei: “ik zal voor je bidden”. Tja, het leven gaat voor veel mensen niet over rozen en juist in deze dagen komt dat dubbel hard aan.

Met de familie op 1e kerstdag wandelend op het Balloërveld kom ik bij de schaapskooi de vrijwilligers tegen die de materialen van de herderswandeling van die avond tevoren aan het opruimen zijn. Dankzij hun inspanningen namen meer dan 6000 mensen deel aan deze traditionele bijna authentieke herderstocht op kerstavond. Samen zorgden zij dankzij de geweldige opbrengst voor een geweldig“kerstpakket” voor weeskinderen in een van de Townships bij Johannesburg. Kerst op zijn best !!!

Mijn kerstpakket bestond deze maand uit een kaartje voor één van de extra voorstellingen van Herman Finkers in de RAI. Na zeven jaar afwezigheid stond hij daar weer met zijn nieuwe programma “Na de Pauze”. Het is weergaloos zoals hij hemel en aarde, leven en dood, seks en religie aan elkaar weet te praten en dat allemaal met zijn onmiskenbare en hoorbaar Twents accent. Wat een lef om op ingetogen wijze het -In Paradisum- “Moge de engelen u begeleiden naar het paradijs” in het bomvolle RAI theater te zingen.

Het was een programma van humor, troost, herkenning en dat alles in een toegankelijke sfeer. Dit “kerstpakket” had ik voor geen goud willen missen. Alle goeds en een gezond 2009.

Als mensen samen iets organiseren en het is ook nog een succes dan geeft dat vleugels. Kortom dat is kicken. De kerstmarkt, voor goede doelen, in Rolde was daar een voorbeeld van, maar ook de kerstmarkten in Mariëncamp en Grolloo waren pareltjes. Als mensen samen iets ondernemen of aan elkaar denken dan is het leven een stuk aangenamer. Iets vreemds gebeurde er enkele weken geleden in de Jacobuskerk.. Alle kerkgangers kregen twee euro mee met de opdracht daar iets mee te doen t.b.v. de armsten in onze wereld……afgelopen zondag werden de enveloppen en doosjes geteld en kon in totaal € 1074,21 worden overhandigd aan Sietske Walinga uit Ekehaar voor haar project in Ruanda , schitterend toch !
Maar soms is een goede buur beter dan een verre vriend. Voor mij een waarheid als een koe. De ene buurman nodigt me weleens uit voor iets cultureels, een ander vraagt me mee te gaan naar Rolder Boys en weer een ander nodigde me uit voor de Euroborg, ik ben gewoon een geluksvogel met zulke buren Afgelopen zondag was ik samen met mijn buren en een vriend bij FC Groningen – FC Twente. Sinds ik in het Noorden woon, ben ik natuurlijk supporter van FC Groningen. Voordien was ik een Twente aanhanger. Ik woonde op de Noord Veluwe, voelde me een Oosterling en had bovendien familie in Oldenzaal. In die jaren speelden er nog meest Groningers bij toen nog GVAV,en Tukkers bij Twente In Groningen staat nu een vreemdelingenlegioen op het veld. Ik heb niets tegen buitenlanders, integendeel ze zijn vaak een verrijking , maar “het regiogevoel” is een stuk minder. Bovendien is allemaal veel zakelijker en daarom minder van het volk, de sky boxen voor de bobo ‘s bevestigen dat beeld. De enige club in het betaalde voetbal die elke week nog de helft van de spelers uit het eigen dorp in het veld heeft staan is Volendam, ze staan daarom ook onderaan, maar dat dondert niks . Geld dat is de spil waar alles omdraait Het lijkt nog belangrijker dan het edele voetbalspel. Dat is ook de reden dat ik niet zo’n bewonderaar ben van het hedendaagse betaalde voetbal, eigenlijk vind ik het helemaal niks. Maar ja ik vind voetbal nu eenmaal een mooie sport, je hoeft ook niet altijd consequent te zijn, dus zit ik zonder gêne in de groene Kathedraal. Bovendien is oud-Zwollenaar Ron Jans hier trainer, zijn vader trainde ooit mijn oude club en dat geeft toch een gevoel van regio-verwantschap.
Als we het stadion binnen komen valt meteen op dat ondanks het heldere weer alle stadionlampen branden, ze zijn hier duidelijk niet milieubewust, jammer. Het eerste half uur domineert Twente wat resulteert in twee doelpunten. Opvallendste speler is Elia hij laat zijn directe tegenstander Tom Hiariej alle hoeken van het veld zien. Gelukkig herpakt Groningen zich waardoor even voor rust Goran Lovre de anschlusstreffer kan inkoppen. Na rust een sterker Groningen , een schot net voorlangs en een schot van Marcus Berg die via de binnenkant van de paal het veld weer in caramboleert geeft hoop. Helaas zoals zo vaak valt er een doelpunt aan de andere kant een keihard schot van Arnautovic krijgt Luciano niet helemaal onder controle en dan is Ronnie Stam er als de kippen bij de 1-3 op het scorebord te brengen. Omdat Groningen niet echt meer aandrong kan Twente de wedstrijd rustig uitspelen en weet Blaise Nkufo weer zijn goaltje mee te pikken 1-4. Vele Groningers hadden toen al teleurgesteld de Euroborg verlaten, verliezen o.k., maar thuis verliezen doet extra veel pijn. Het laatste half uur was dan ook de supportersaanhang van Twente luidruchtig met de yel “Aj veur Twente bint gao staon”. Beetje jennen want op dat moment zaten de Groningen supporters waar onder ik er verslagen bij. Maar ja Johan Cruijff
zei het al “je kan winnen of verliezen”. Na afloop daarom toch maar even de nederlaag geëvalueerd in het café dat wordt gerund door het Noorderpoortcollege, “t kon minder”

De decembermaand is dé feestmaand van het jaar .Het is ook de maand waarin we meer dan anders geneigd zijn aandacht te schenken aan de medemens die het minder goed getroffen heeft. Voor de 19e keer is er dan ook een Kerstmarkt voor goede doelen in de Rolder Jacobuskerk. Dit gaat ook maar door, houdt het dan nooit op ? Vele mensen gaan weer met een dik gevulde beurs naar deze kerstmarkt om kerstinkopen te doen en hopen daarnaast op een leuke prijs. Velen krijgen daarvan een goed gevoel, de vrijwilligers die het organiseren, de bezoekers, de standhouders maar vooral de ontvangers van de goede doelen gelden. Het Kerstgevoel is weer onder ons. Dus zang, muziek, hoop en geloof vermengd met nostalgie rond en in de Jacobuskerk a.s. vrijdag en zaterdag. Zelfs een Tsjechische blaaskapel die ‘s avonds een concert geeft in zaal Hofsteenge komt langs.
De afgelopen week zijn mijn vrouw en ik een paar dagen naar mijn oudste zus in Zevenaar
geweest. Het is elke keer weer een vreugde mijn zus en zwager te ontmoeten. Initiatiefrijk als mijn zus is had ze al weer allerlei leuke dingen bedacht die we samen zouden kunnen doen . Zo reden we via de Steeg en Rozendaal dat zijn echt sjieke dorpen,die kennen we niet in Drenthe, naar de glooiende Posbank.Na een stevige wandeling dronken we koffie in het Posbank-paviljoen dat qua duurzame bouw en energievoorziening een eye-opener is en nog mooi ook. We keken ook nog even waar de Rijn Nederland binnenkomt en dat is niet bij Lobith, dat we vroeger op school leerden maar bij Spijk, foutje dus.
‘s Avonds wachtte een verrassing ze had kaartjes voor de film Oorlogswinter. Ze had dit bedacht omdat we opgroeiden in het dorp vlakbij de IJssel, waar de film speelde en natuurlijk hadden we van onze vader veel verhalen over die tijd gehoord.
Ademloos heb ik in de bioscoop in Zevenaar deze schitterende film gezien die over mijn geboortestreek ging, hoewel de meeste opnamen elders zijn opgenomen . Aan het slot kwam de IJsselbrug bij Zwolle in beeld, de brug die we ‘s middags nog gepasseerd waren.
Ik kan iedereen deze film n.a.v. het boek van Jan Terlouw “Oorlogswinter” aanbevelen,
in deze film zijn de goeden niet altijd goed en de kwaden niet altijd slecht .Een film voor deze tijd die mensen aan het denken zet. En waaruit nog eens onomstotelijk blijkt dat oorlog de grootste waanzin is die er bestaat. Maar ja zolang er idioten zijn die denken dat ze met wapens volkeren kunnen onderdrukken zal er strijd zijn.
Wat hebben die mensen uit het Westen in de Oorlogswinter een strijd moeten leveren om aan een zak aardappelen of roggemeel te komen. Drie dagen heen en drie dagen terug in ijselijke kou kwamen ze naar Overijssel en Drenthe om voor hun hongerende familie wat eten te halen. Ik vind het fantastisch dat velen uit ons dorp ( in het boek van Jan Terlouw De Vlank genoemd) tijdens de oorlog ervoor zorgden dat mensen veilig de IJssel overkwamen en “de trekkers” zoal ze werden genoemd onderdak verschaften en aan eten hielpen.
Ook al zou er toen een Voedselbank bestaan hebben,het had niet geholpen want niemand had iets . In onze tijd hebben we het over de kredietcrisis en we praten daarover in warme huizen met meestal voldoende eten en drinken. Velen maken zich erg druk of ze in 2009 een paar cent meer of minder krijgen.. Trouwens de benzine die ik op de terugweg in Rolde tankte was 40 eurocenten goedkoper dan twee maand geleden, daar hoor ik niemand over. Ik kende de verhalen over de Oorlogswinter van mijn vader maar toen ik het echt in beeld zag was er naast de herkenning ook een gevoel van schaamte. Honger lijdende mensen kennen we hier niet meer. Alles is hier geregeld tot voedselbanken toe. Het gejerimieer over vliegtax en koersdalingen komen me dan ook de neusgaten uit. Luxe problemen !!!