Super en prestige twee dikke woorden achter elkaar. Als je iets zo noemt moet het wel van uitzonderlijke klasse zijn. Het is het uithangbord van hét wielerspektakel in Gieten, een naam die een bepaalde status aangeeft.
Maar echte status ontleen je volgens mij aan het gevoel iets voor anderen te betekenen en daar loop je niet mee te koop. Iets waarvan je een goed gevoel van krijgt .Dit gevoel zie ik terug bij de vele vrijwilligers van de Super Prestige die deze keer op de Hondsrug in Gieten wordt gehouden en niet bij het gat van Homan Free. Voor degene die niet weten wat Super Prestige is, dit is de aanduiding voor de Formule 1 van wielrennen in de modder. In het Noorden heeft alléén Gieten deze sportieve Michelin ster en die komt vooral toe aan de vrijwilligers. Deze vrijwilligers staan er elk jaar wéér, bij de parkeerplaatsen, de kaartenverkoop, in de Vip tent en langs het parcours om het publiek veilig over te laten steken. Het mooie van deze wedstrijden is dat er ondanks de vele verschillende supportersgroepen er nooit geen incidenten zijn. Politie is dan ook in geen velden of modder te bespeuren . De ranke lichamen van de jonge coureurs staan in stil contrast met die van enkele jonge politici die ik zaterdag op een workshop in Meppel ontmoette. Deze jongens waren corpulent en zeer van zichzelf overtuigd, maar zowel sporters als politici willen graag winnaars zijn.
Toen ik daar op de flanken van Hondsrug stond en de sporthelden aan me voorbij zag trekken zag ik in een flits de beelden uit de roman “Familievlees”. Een prachtig geschreven historische roman over Gieten en Udema geschreven door Martin Hendriksma.
In een drieluik schrijft hij over een familiebedrijf in een klein Drents dorp, over drie mannen,
hun liefdes en hun grenzeloze ambities. Even later zie ik de drie mannen van het college van B & W staan aan een statafel in de VIP-tent. Zal in de toekomst over deze mannen, hun liefdes en ambities ook een boek worden geschreven? Ik sluit het niet uit.
Vandaag hadden ze de leden van het college, net als de gemeentesecretaris, voor iederéén een luisterend oor. Ik voel me helemaal thuis in de VIP tent omdat deze in mijn beleving de enige VIP tent is waar Jan en Alleman welkom is. Het is gewoon een feesttent zonder poeha. Na een bak koffie en een jägermeister gingen mijn maat en ik langs het parcours. Op dat moment was de juniorenrace aan de gang, de torenhoge Drentse favoriet Tijmen Eising moest het hoofd buigen in de sprint. Op hetzelfde moment zagen we pa Eising teleurstellend een sprintje trekken naar de uitgang op weg naar zijn speeltje de BVO Emmen. Ik zie verschillende bekenden en maak hier en daar een praatje terwijl de omgeving steeds grijzer werd door de natte sneeuw. Even later kwamen we terecht bij een groep supporters van Bart Wellens. Elke Belgische renner beschikt over een eigen supportersschare toen “onze Bart” aansluiting vond bij koploper Klaas Vantornout straalden deze supporters van trots. “Ge weet dat Vantornhout sneller is in de spurt dus hij zal in de modder afstand moeten nemen, anders is het gedaan”, was hun commentaar. Ook Sven Nijs kwam nog in de buurt van dit koppel. Het draaide uit op een sprint en jawel hoor Vantornout won close, tot grote spijt van de Wellens aanhang. Voor Vantornout was dit de eerste overwinning en hij toonde zich dan ook zeer content .
In de steppe van Drenthe op de Hondsrug dus drie Belgen op het podium . Gieten was voor een dag een Belgische enclave met gele wapperende vlaggen. Wat mij betreft blijft dit rondje rond de kerk, waarbij men letterlijk en figuurlijk door de achtertuinen van de inwoners fietste.
De naam Super Prestige mag wat mij betreft veranderd worden in Warners Moek cyclecross.

.

In de regen langs aardappel en bietenbulten onder wit zeil of plastic aanschouw ik het landschap. Grote plassen op de es en overal zachte bermen die je beter kunt mijden.
Het is herfst , nog even en dan zijn alle kleurrijke bomen met de bladeren kaal.
Waar het dit weekend gevoelsmatig niet kaal was maar cultureel warm ,was in Amen.
De Peergroup had hier een cultureel parcours over asfalt en door modder uitgezet die zijn weerga niet kent. Vanaf de boerderij van Rudy Smit die tegenwoordig meer campinghouder dan boer is liepen we met zeventig anderen, een natte sneeuwbui trotserend naar Amen-Zuid. Hier was een station ‘nagebouwd”
Vanaf het perron van dit station keken we naar een aardappelveld waar twee zingende kinderen met een mand liepen. “Ik ben Vincent en ik ben Nienke”, zo stelden ze zich voor na een circusact. Een vrijend paartje en een zangeres speelden daar een act waarin ze op een originele wijze het platteland verheerlijkten. Hierna werden we in vier groepen verdeeld en
liepen we onder een kraam op wielen verlicht met fietslampen een “rondje Amen”. Onderweg
werd door mensen “oet Aomen” het een en ander via een geluidscassette verteld over dit dorp.
Het begon te waaien, te sneeuwen en later ketste de hagelstenen op het zeil van de kraam op
wielen. Bij café de Amer zong op het terras het Amerkoor het refrein van liederen die een gitariste met een geweldige authentieke uitstraling ten gehore bracht , in één woord schitterend. Hierna kwamen we op de heiligste plaats van Amen de kalverstal van boer Harm. Op een onnavolgbare wijze wist hier een jongeman het publiek dat gezeten was op pakjes hooi te vermaken door zijn pure verhaal over het leven van Harm. Verder waren er “historische bouwputten” die hilariteit opwekten door de simpele uitleg. Om de kou te trotseren kregen we bij een van de bouwputten warme glühwein in dit decor leek het of we door kerstkaarten liepen en er zelf deel van uitmaakten. In een oude schuur schuilden we net op het moment dat er hagelstenen als duiveneieren op de asbestplaten klaterden. De laatste aanleg was bij een onoverdekte arena waar grote lampen Amen in miniatuur belichten. Bijna op het eind mocht de oudste man van Amen mijnheer Dekker – hij werd geïntroduceerd als de burgemeester- laten zien hoe een haas geslacht diende te worden. In zijn jeugd was de jacht de grootste bron van inkomsten voor Amen. Hierna kregen een twintigtal bezoekers een speelgoedgeweer, als een soort executie peleton richten ze de loop op een vijftal hazen, de eikels misten hun doel en dankzij dit gepaf was Amen terug bij af. Een plattelandsdorp waar het leven goed is en de mensen elkaar waar nodig bijstaan. Ploeterend door de modder werden de kramen op wielen bij boer Koekoek gestald. Het was een cultureel avondje waar de bezoekers niet alleen genoten hebben van de cultuur maar ook de natuurelementen die hen geselden tijdens deze tocht Het was historie,cultuur en natuur zo puur en natuurlijk dat allen die hier geweest zijn dit nog lang zal heugen.
Het mooie aan dit gebeuren was dat het publiek deze keer niet bestond uit cultuuraanbidders maar uit doorsnee Drenten met in hun midden twee Rotterdammers en een Brabantse dame.
Naast de beroepsacteurs verdienen ook de deelnemende amateurs van Amen hulde,evenals
degenen die als vrijwilligers dit spektakel in goede banen wisten te leiden. Er is een vraag die blijft “ Van wie waren die prachtige benen in de hooischuur ?”

Beste columnlezers, wegens de kredietcrisis kampt de Schakel met teruglopende advertentie-inkomsten. Uit solidariteit heb ik daarom de column Kunstenaars deze week niet op de site staan. Dus neem nu een abonnement op de Schakel (bel 050-4091272, u kunt ook e-mailen).

Volgende week hoop ik u weer te kunnen gerieven met een verse column op deze site.

Ik zat een paar weken geleden in de trein van Hilversum naar Assen. In Amersfoort kwam een leuke jonge vrouw tegenover mij zitten en we raakten algauw in gesprek. Het bleek een studente te zijn, ze studeerde Godsdienstwetenschappen in Groningen. Gaandeweg het gesprek kwamen we in discussie over de religie en haar marginale rol in de samenleving. Krimp dus hoewel we het over eens waren dat mensen uit hun geloof onnoemelijk veel inspiratie kunnen putten. Het gesprek kwam op Fatima Morero de Melo met wie ze nog had gehockeyd en zij stelde dat, als je het echt wilde, je kon bereiken wat je wilde. Tja vanuit het milieu, waarin zij is opgegroeid geredeneerd, is dat inderdaad een haalbare optie. Ik merkte op dat er hele groepen in onze samenleving zijn die van huis uit met minder hersens zijn gezegend en ook nooit aan de bak zullen komen in het milieu waarin zij verkeerd. Natuurlijk moet iedereen zijn talenten benutten maar afkomst en milieu zijn vaak bepalend of iets lukt en soms zijn er beperkingen. Zij moest daar even over nadenken en kwam toen zelf tot de conclusie dat zij ook wel vanuit een luxe optiek tot deze gedachtegang was gekomen.
Ondanks het Yes we can gaan de poorten van alle functies nog niet open voor Jan en Alleman. Maar lekker meedeinen op de golven van het succes geeft ook al een goed gevoel en dat zagen we vanuit Chicago live op tv. Nu de euforie over de overwinning van Barack Obama aan het wegebben is toch nog even terug naar dat historische moment, want dat is en blijft een onvergetelijk moment in onze wereldgeschiedenis.
Een explosie van vreugde ging door Amerika en de wereld in de nacht van dinsdag op woensdag vorige week. Nooit eerder zoveel mensen gezien die huilden van vreugde. De tranen van Jesse Jackson in de menigte tijdens de zinderende toespraak van Barack Obama, maar ook oud minister Colin Powell, Oprah Winfrey en zelfs het ijskonijn Maarten van Rossem onze Amerika deskundige waren allen in tranen. De opkomst van het gezin Obama op het podium in Chicago en de kus voor zijn vrouw Michelle ontroerde mij nog meer dan zijn fantastische speech. We are all Americans, rich and poor, black and white, republicans and democrats en dan het verhaal over de 106 jarige zwarte vrouw die voor het eerst van haar leven had gestemd. Vijfenveertig jaar geleden sprak Martin Luther King de historische woorden” Ï have a dream”,die droom was nu werkelijkheid geworden.
Felix Rottenberg verklaarde in die nacht tijdens een nachtmerrie gesproken te hebben met zijn vader en met Joop den Uijl, er is kennelijk meer tussen hemel en aarde. Waar winnaars zijn, zijn ook verliezers, de speech van verliezer Mc Cain was zeer indrukwekkend , waarin hij zijn tegenstander prees en hij zijn teleurgestelde kiezers tot tweemaal toe met armgebaren tot rust moest manen. Na de Hollanditis in de jaren “80 heerst hier nu de Obamaritis, een foto in de Volkskant van zaterdag illustreert dat beter dan alle gesproken woorden.
Wat een contrast met sommige reacties in Nederland die emotieloos en zuur waren over de verkiezing van de eerste zwarte president van Amerika. Ik vond dat onze premier Jan Peter Balkenende wel heel erg zuinigjes was met zijn felicitatie. Ook mijn eigen krant Trouw had op de dag na de verkiezing een zure kop “ Wie betaald Obama”s New Deal ”? Eens in een mensenleven wordt daar een charismatische en briljant iemand tot president gekozen en dan zo’n emotieloze calvinistische kop. Tot slot was er ook nog goed nieuws voor de gemeente Aa en Hunze, uit onderzoek bleek dat ze op Borger-Odoorn na de veiligste gemeente van Drenthe is , ik hoor onze burgemeester al roepen Yes we can.

Over het best verlichte fietspad van Aa en Hunze begeef ik me naar Rolde.
In het schijnsel van de lantaarns zijn de verschillende tinten van de bladeren prachtig
zichtbaar, het is duidelijk herfst. Op de es dendert een aardappelrooimachine met groot licht, bij nacht en ontij proberen de boeren hun producten op “de bult” te krijgen. Bij de afslag naar het Geuzenpad staat de loopgroep Rolde te rekken en te strekken, om zichtbaar te zijn hebben ze allen een fluoriserend hesje aan. Ik stop even en zie tot mijn vreugde dat er meer vrouwen dan mannen zichzelf pijnigen om lichamelijk in goede conditie te blijven. Ik denk dat deze mannen het geheim houden dat er zulke leuke vrouwen bij de loopgroep zijn . Niemand heeft immers belang bij concurrentie. Wat is er mooier dan als macho in het donker legaal achter mooie vrouwen aan te rennen? Ik wenste ze nog veel loopplezier en vervolgde mijn weg, ik was onderweg naar cafe Hofsteenge waar de thema avond “Veilig uitgaan in Rolde” werd gehouden. Aangekomen bij Hofsteenge bleek dat ik wat laat was want de politie was al aan het woord, hierna kwamen nog sprekers van de Horeca, Welzijn en van het Bureau Drugs en Alcohol aan het woord. Daarna werd op commando van de burgemeester de zaal in drie groepen verdeeld om stellingen onder de loep te nemen. De groep waar ik bij zat, was erg gemeleerd met o.a. twee jongeren, een journalist van het Dagblad en de uitsmijter van cafe Hofsteenge. De discussie ging eigenlijk alle kanten op en de beleving van “uitgaan, drank en rotzooi schoppen” was zeer verschillend. Ouders die meededen aan het kringgesprek gaven hoog op hoe ze grenzen stelden en eventueel beloningen in het vooruitzicht stelden als men alcoholvrij uitging, ouders van indrinkende jongeren zaten er niet bij. Duidelijk werd dat het indrinken twee redenen had, het overbruggen van de avond want pas om twaalf uur wordt het druk in de disco en de prijs die men voor een pilsje betaald in de disco. Samengevat kwam het erop neer dat de jeugd graag goedkoop dronken wil worden. Hoewel een van de jongeren aangaf dat hij na zijn eerste dronkenschap nu de grens wel wist. Zoals altijd ligt natuurlijk de verantwoordelijkheid en de voorbeeldfunctie bij de ouders. Zij maken daarover afspraken en controleren die, maar ook de uitbater draagt in deze een gedeelde verantwoordelijkheid. De kreet “Drank maak meer kapot dan je lief is”, geldt altijd en overal. Als ouders het gevoel hebben dat een uitgaansgelegenheid haar verantwoordelijkheid over de hele breedte neemt,
sturen ze hun kinderen daar met een gerust hart heen.
In de herfst begint het schaatsen op de kunstijsbaan en de TV geeft beelden uit Heerenveen van het nationaal kampioenschap.
Allemaal opgetogen gezichten op enkele schaatsers na die onder hun kunnen presteerden.
Frank Vreugdenhil uit Eldersloo werd 10e op de vijf kilometer en ik dacht die komt dus ook op het podium. Want naast de gebruikelijke drie heeft het programma “man bijt hond” ook een speciaal podiumstuk voor nr. 10 … echter niet in Thialf, jammer voor Frankie en voor de kijkers. Ter compensatie ging ik maar weer blad harken, de herfst is nu echt begonnen.