Op uitnodiging van de altijd goed gehumeurde buurvrouw Bea die actief is bij de tennisverenging in Rolde fiets ik naar de tennisbaan. Ik besef dat ik alle voetbalvelden annex kantine”s ken in Aa en Hunze maar tennisbanen nauwelijks. Dus tijd om even mijn kennis bij te spijkeren over deze steeds populairder wordende sport. Deze middag zal groep 4 van de Jan Thiesschool via een speels spelencircuit kennis maken met de tennissport. Alvorens ik de tennisbaan bereik hoor ik het kloppen van een specht en zie ik de sierlijke duik van een buizerd. Het voorjaar verfrist mijn gedachten en hopelijk kom ik op de tennisbaan nog frisse gezichten tegen. Ballonen sieren de toegangsweg maar ook enkele auto”s staan tot bij het hek van de tennisclub geparkeerd en dat is weer niet in harmonie met de natuurlijke omgeving… jammer. Gelukkig worden mijn mijmeringen onderbroken met het hartelijk welkom van mijn buurvrouw. Ze stelt me voor aan de initiatiefnemers waarbij Babs een jonge goed uitziende jonge vrouw enthousiast verteld over het doel van deze middag. Vlagjes sieren het balkon van de kantine en verder ziet er alles spic en span uit. In een achteraf hoekje van de kantine zitten vier grijze heren waarvan drie met snor , ik vraag of zij vanmiddag de jeugd voor hun rekening nemen. Nee dus, want daarvoor komen enkele moeders en een paar andere Vutters. Even later zie ik deze mannen bezig bij het hekwerk,zij zijn de mannen van het parkonderhoud. Intussen zijn 55 kinderen o.l.v. enkele enthousiaste juffen gearriveerd bij de tennisbaan. Na een kort welkomstwoord en uitleg verspreiden de kinderen zich over de banen. Ze hebben duidelijk plezier in het spelencircuit dat perfect is uitgezet. Om het kwartier gaat er een toeter en schuiven de groepen door.Het gaat natuurlijk om de tennisclub Rolde te promoten maar voor de leerkrachten is het belangrijk dat kinderen enthousiast gemaakt worden voor de sport. Brede samenwerking is nooit weg .Wat opvalt is dat alle kinderen nadat ze een ijsje gekregen hebben eerst bij de afvalbal langs gaan om het papier erin te gooien Hier waren geen sfeerverhogende WC rollen nodig. Het enthousiasme van de vrijwilligers bepaalden hier de sfeer,dat werd onderstreept met een spontaan applaus van de kinderen bij vertrek.Over jeugd gesproken en als ik het Dagblad moet geloven worden de bewoners aan de Zuides in Rolde getreiterd door de jeugd. Woon je op je oude dag in een prachtig appartement,blijkt dit als je de krant mag geloven vreselijk te zijn .In de volksmond wordt het nu al het ghetto van Rolde genoemd ..Eigenlijk een hele tendentieuze krantenkop want iemand die er al vijftig jaar woont zegt nimmer last te hebben van de jeugd. Deze dag had voor mij ook nog een aardig staartje in de avonduren,want toen bogen sportbestuurders zich in het gemeentehuis over de sportnota. Sport en subsidie stonden daar centraal, maar meer nog hoe krijgen we de jeugd aan het sporten. Alle sportverenigingen moeten het hebben van de inzet van vrijwilligers maar kunnen niet zonder de steun in welke vorm dan ook van de gemeente. Voor de gemeente is het belangrijk dat haar inwoners aan sport doen,het bevordert niet alleen de gezondheid maar ook de sociale cohesie. Er zijn mensen die vinden dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben, in de praktijk blijkt daarvan het tegendeel .Vraag het maar eens aan de Chinezen of de mensen in Tibet. Als de Olympische Spelen of een evenknie ervan de Special Games (het gerucht gaat) in 2016 naar Aa en Hunze komen hebben we in ieder geval kandidaten die het Olympisch vuur kunnen ontsteken, wat dacht u van Ron Jans of Simon Vroemen?

Afgelopen week werd ik door een kennis uitgenodigd om zijn nieuw verworven bezit een boot te bewonderen die op een scheepswerf lag en er moest nog iets aan getimmert worden.
Ik ben helemaal geen botenman maar na het lezen van “De nieuwe man”
van Thomas Rosenboom, die gaat over een scheepswerf aan het begin van de vorige eeuw,
was ik wel nieuwsgierig hoe het er heden ten dage aan toegaat op een werf. Via de Smilde
reden we door het Friesche landschap naar Heerenveen. Hier lagen op de werf een twintig tal jachten op klossen met namen als Dineke, No Prisa en Butterfly. Ook in een loods stonden nog een aantal jachten. In de werkplaats rookte het, stonk het en was het monotone geluid van de snijbrander te horen. De eigenaar Leo met zijn rode haardos en bootswerkman handen is van het soort ruwe bolster blanke pit, recht voor de raap, helder en hij kent zijn pappenheimers. Een van die pappenheimers is een oud-leraar die op de werf een container heeft staan die hij gebruikt als werkplaats. Hij ziet er uit als een hippie uit de jaren’60, hij werkt al twee jaar aan het opknappen van een boot. “Ja ze vragen me wel eens, Kees wanneer komt die boot klaar, ik zeg dan steevast in april maar ik noem geen jaartal”.
Verder lopen er drie Zwitsers op de werf rond , bij hun boot waar Leo het plaatwerk aan bakboord aan het vernieuwen is, zijn zij bezig plekken bij te werken en in de teer te zetten.
Kortom een bont gezelschap De sfeer op deze zonnige voorjaarsdag is ontspannen en op de boot waar ik voor gekomen ben timmeren we een kastje of liever hij timmert en ik opper. Als we na afloop op het achterdek van de zon genieten voel je je als God in Frankrijk. Zelfs op de WC op zijn boot is het goed toeven en er hangt genoeg WC papier.
Wat is het nut van WC papier ? Lekker je kont ermee afvegen lijkt me. Logisch toch ? Brandende stoelen in de Euroborg waar Groningen zou spelen tegen Ajax waren de oorzaak van WC papier. Welke controleur of beveiligingsbeambte laat nu supporters met handenvol WC papier door ? Waarschijnlijk zijn er bosjes supporters ondanks dat ze door de detectiepoortjes zijn gegaan niet betrapt, want de detectiepoortjes piepen alleen maar bij metaal. Was er dan niemand die het opviel dat er deze keer wel erg veel “zwangere vrouwen” naar de Z–side gingen? Nee dus. Zelfs niet dat er met dit stralende voorjaarsweer de meeste mannen wel erg dikke jassen aan hadden. Tja als Al-Kaida zelfmoordcommando‘s waren ze op de tribune gekomen. Ter verhoging van de feestvreugde bij deze risico wedstrijd had het bestuur van Groningen toegestaan dat veel Z-siders met de uitdagende tekst Fuck Ajax- 110% anti-Amsterdam-op een zwart T-shirt het stadion in mochten.
FC Groningen heeft de beste trainer die ze ooit heeft gehad en die woont in Aa en Hunze,
Als de FC consequent was geweest en ook een beveiligingsbedrijf genaamd BOM uit deze gemeente hadden gehaald waren de WC rollen nooit het stadion binnen gekomen. Want die jongens van Mennega uit Annen nemen altijd en overal en altijd alle papier in beslag. De reden is dat de gemeente Aa en Hunze een forse subsidie geeft op oud papier.
Nu zijn er twintig gewonden gevallen, is er veel schade en waren er kinderen en zelfs volwassenen die huilden in de groene kathedraal , één tranendal dus.
Het nieuws opende met de brandende WC papierrollen. Dat op dezelfde dag dat Mark Huizinga Europees kampioen judo werd en Marleen Veldhuis zelfs wereldkampioen zwemmen, dit telde even niet. Idioten halen gemakkelijker het journaal dan hardwerkende sporters of serieuze politici.

Máxima zei het nog “de Nederlander is herkenbaar aan het koekje bij de thee”.Iets extra”s dus! Een zorgmanager in Emmen knoopte zich dat goed in de oren en dacht als zelfs Máxima -onze nationale knuffelprinses- dat overdreven vind, dan stop ik er mee. Lekker bezuinigen op ouderen is kennelijk een trend geworden. Wat voor mij een trend was is om me op zondagmiddagen te laten zien op de sportvelden. De laatste tijd is daar een beetje de klad ingekomen maar afgelopen zondag fietste ik begeleidt door een hagelbui naar Grolloo.De weg erheen is schitterend via het schelpenpad langs het Amerdiepje en over de betonblokken richting Vredenheim. Al van verre zie je de schuren van de maatschappen Reinders en Oostra staan. Ze horen bij dit landschap en de weilanden die nu nog drassig zijn worden hopelijk over een paar weken weer bevolkt met zwartbont vee. Het is gek maar ik neem ondanks dat ik ruim op tijd ben de kortste weg die over het Landgoed de Berenkuil gaat, met afstand de mooiste camping van Europa. Op het sportveld van SGO zijn de teams nog aan het intrappen, ook een oudere man is zich aan het warm lopen. Even later blijkt die oudere man de scheidsrechter te zijn. Een cirkel van pak weg tien meter rond de middenlijn is zijn domein , hij moest dus helemaal afgaan op zijn grensrechters en dat doet hij dan ook. Enkele supporters zien deze scheidsrechter de volgende keer al fluiten in een scootmobiel , anderen vonden een rollater meer passend. Voor rust is het kijkgenot 0,0 zelfs een 100 % kans wordt door SGO niet benut zodat de russtand dan ook 0-0 blijft. Die stand zegt ook veel over het vertoonde spel .Tijdens de rust in het Dorpshuis gebeurde er meer dan de voorgaande drie kwartier op het sportveld en dat was niet alleen omdat er een koekje bij de koffie was. Zo poneert iemand dat met het verdwijnen van de naam de Langeleegte de ziel van het voetbal in Veendam wordt aangetast. Want alleen al het horen van die naam doet elke tegenstander sidderen.Voor SGO maakt het niets uit want hun sportcomplex heeft nog geen naam, het gerucht gaat dan ook dat een rietdekker die beschikt over een zwarte kas zijn naam er aan wil verbinden. Na rust werd er beter gevoetbald door SGO, helaas viel het doelpunt aan de andere kant, uit een vrije trap van Zuidlaarderveen kreeg keeper Gerwin Vos de bal niet klemvast en werd het 0-1. Even later wist Jan Venekamp door een strak schot via de binnenkant van de paal de stand weer in evenwicht te krijgen. Hierna kwamen er twee geweldige kansen voor Antwan Hutten en Arjan Zeewuster helaas faalden ze beiden.
Dan kun je erop wachten dat de tegenstander wel geluk heeft en dat gebeurde, eerst een poedel van een achterspeler en daarna een prachtige lob over de keeper heen bepaalde de eindstand op 1-3 voor Zuidlaarderveen. Het gevoel van sommige SGO spelers sprak boekdelen nadat het derde doelpunt werd gescoord ging men languit op het veld liggen. Ook de scorebord man hield het voor gezien, het scorebord stond na afloop nog op 1-1. Op de terugweg pikte ik nog enkele blikjes, flesjes, plastic bekers en sigarettendoosjes uit de berm ik had die rotzooi op de heenweg al zien liggen en je moet je niet blijven ergeren dus in de fietstas er mee.
Met enige verbazing zal de vaste lezer van deze column zich afvragen waarom er niets staat
over de Wilde(rs) politieke week en zelfs niets over onze bloedeigen tante Rita in deze column Van mij even geen politiek (ge)Kwak. Ik heb wel een tip lees de column van Daniël Lohues van afgelopen zaterdag in het Dagblad over de Tonnies dan bent u weer helemaal bij… Het leest als een koekje bij de thee.

Deze week maakte ik met een vriend een wandeling langs de IJsseldijk van Olst naar Wijhe. Het was een prachtige tocht en toen we nog wat tijd overhadden nam ik hem mee naar de uiterwaarden langs de IJssel bij Zwolle waar ik ooit leerde schaatsen en zwemmen.
Mijn opa en oma woonden naast de kerk, vlak bij de IJsselbrug in Zwolle, ze hadden daardoor uitzicht op hun toekomst…. het kerkhof. Met mijn opa had ik een goede band, bovendien was ik naar hem vernoemd . Toen ik een kleine jongen was ,was ik altijd al geboeid door de verhalen die mijn opa vertelde over de oorlog en over de executies, die in de oorlog plaatsvonden. Als kleine jongen dacht ik al “Hoe kan de ene mens de ander doodschieten”?
Mijn opa nam me op een dag mee naar een monument aan de IJssel, dat na de oorlog was geplaatst door iemand die een executie had overleefd. Deze man stond met tien anderen op de loswal van de IJssel en op het moment dat de Feldwebel “Feuer” riep liet hij zich achterover in de IJssel vallen en al zwemmend onder water bereikte hij de overkant en dook onder bij een van de herenhuizen aan het Katerveer.
Dit verhaal schoot me weer te binnen toen ik hier met mijn maat liep en ging op zoek naar het monument, maar tevergeefs, deze was kennelijk door de aanleg van de nieuwe brug in 1970 verdwenen. We stonden een poosje bij de IJssel te mijmeren, toen er een auto kwam aangereden. Er stapte een man uit, ik schatte hem dik in de tachtig, met een bos bloemen in zijn hand. Hij liep richting de nieuwe brug en legde daar de bloemen vlak bij de IJssel neer. Hij stond daar verzonken in gedachten en na vijf minuten sloeg hij een kruis en liep richting het bankje, waar wij ondertussen hadden plaatsgenomen. Hij lachte vriendelijk naar ons en zei tegen me “Tot in de jaren ‘70 ging ik altijd op 27 maart van hier naar het kerkje hier even verderop en dan belde ik bij de pastorie aan en kon ik in de kerk een kaarsje opsteken. Maar sinds de pastoor is verhuisd naar Hattem kan dat niet meer”.
Ik vertelde hem dat de oude pastoor sinds kort weer in de pastorie woonde en bood hem aan om er samen heen te gaan. We stapten in de auto, en in serene rust reden we naar de kerk.
Na enige minuten begon de man te vertellen, over de executie die 63 jaar geleden had plaats gevonden.
Als een van de weinigen had hij een blinddoek geweigerd. Op de rand van de loswal staand had hij zijn kansen om aan de dood te ontkomen ingeschat, de Duitsers moesten niet de indruk krijgen dat hij zich in de IJssel wou laten vallen. Hij had gekeken naar de bevelhebber en toen hij zag dat die zijn mond opende om “Feuer” te roepen had hij zich laten vallen. Hij had zeker vijftig meter onder water gezwommen, kwam boven en zag de truck wegrijden. Hij is toen op zijn rug gaan liggen en met het oog op de wegrijdende truck bereikte hij de overkant en bleef in het water liggen tot de kust helemaal veilig was. Hij vertelde dat hij in gedachten nog vaak dit moment in 1945 herbeleefde.
Toen hij met zijn verhaal stopte, zei ik dat ik dit verhaal kende van mijn opa en dat ik even voordat hij de bloemen er neerlegde had gezocht naar het monument.
De oude pastoor keek verbaast toen we aanbelden, maar deed met plezier de kerkdeur open. De man zei: “Voor het eerst in bijna veertig jaar steek ik hier weer een kaarsje op”
Toen we even later over het kleine kerkhof liepen waar zowel mijn ouders als mijn grootouders begraven liggen, wees ik hem op het graf van mijn opa. Voor het eerst werd hij emotioneel, want hij besefte dat hij hier nu was, dankzij het feit dat mijn opa mij het verhaal zolang geleden verteld had.

We waren onderweg naar huis en hoorden op de radio de voorzitter van het midden en kleinbedrijf zeggen dat het toch wel heel erg was dat op Goede Vrijdag de zaken s’avonds vanwege de winkelsluitingswet om 19.00 uur al dicht moesten, stel je voor die avond konden de mensen 2 uur lang minder winkelen als op andere vrijdagen.
Ik dacht, het is toch wel heel erg armetierig gesteld als je je daar als voorzitter druk over maakt, kennelijk is Jezus voor veel mensen toch tevergeefs gestorven, money is leading.
In dezelfde uitzending hoorden we dat de leeuw van Vlaanderen voorgoed zwijgt, Hugo Claus is dood. In zijn meest bezongen werk “Het Verdriet van België”behandeld hij alles wat er toe doet in zijn Vlaanderenland. Dit zijn zo twee zaken die afgelopen week voorbij kwamen in het nieuws. Heel verschillend maar beiden te maken met leven, dood en commercie.
Wat is er nog puur en naturel en wat inspireert nog ? de Mattheus Passion ?
Honderden kinderen in optocht met een haontie op ‘n stokkie ? Buurtbewoners die de rotzooi
in hun buurt gezamenlijk opruimen ? Mensen die strijden voor het behoudt van voorzieningen
in hun dorp ? Vrijwilligers die ouderen bezoeken of optrekken met de jeugd ? Al deze vraagtekens zijn voor mij uitroeptekens !!!! Al deze activiteiten doen er toe en inspireren.. Onthaasting willen we toch allemaal dus maak tijd en ruimte voor leuke dingen waarvan zowel je omgeving als jezelf “rijker” van worden. Er is een lied ik weet niet welke waarin gezegd wordt “Niemand leeft voor zichzelf , niemand sterft voor zichzelf”. Dit impliceert dat je als mens met alles om je heen verbonden bent of je wilt of niet Met Pasen viert onze christelijke beschaving de opstanding uit de dood. Pasen is opstand. Laten we opstaan en aardig zijn voor onze medemens en anderen inspireren hetzelfde te doen . De mooiste en prettigste lach blijkt Máxima te hebben, laten wij proberen daarbij in de buurt te komen dan komt het allemaal toch nog goed met ons landje aan de Noordzee.