Máxima de topper van ons Oranjehuis kwam, zag en overwon in Gieterveen. Tijdens een vergadering van fractievoorzitters vertelde de burgemeester dat er iemand van het koninklijk huis op bezoek zou komen in Gieterveen, hij maakte het spannend, en zei dat hij even de naam kwijt was.

Raadslid Edy Houwing altijd rap met commentaar zei: “ Wat mij betreft hoeft er maar een te komen en dat is Máxima”… “Ja die is het” zei de burgemeester met een grijns van oor tot oor. Leuke geste voor Gieterveen en de gemeente Aa en Hunze om onze a.s. Koningin op bezoek te krijgen. Máxima(le) aandacht dus voor de nieuw te bouwen school bij of aan het dorpshuis , kan het mooier?

In de Schakel van de vorige week zagen we de prinses in een fotoreportage op een manier rondlopen en aandacht geven waar je warm van word. Belangstellenden met een camera “storten” zich dan ook massaal op Máxima toen ze op de hurken ging voor een kind. De meeste allochtonen zouden blij zijn met een fractie van de aandacht die deze Argentijnse krijgt. Hierna verdween Máxima, niet met de helikopter zoals de bedoeling was, maar met de auto.

Vandaag fiets ik door Gieterveen langs Oos Hoes en sportpark Hoogkaamp, het ligt er vandaag de dag nog net zo bij als bijna veertig jaar geleden toen ik hier kwam voetballen met de v.v. Borger. De melkboer en de bakker zijn uit het dorp verdwenen. Doorfietsend kom ik over de beek die laatst nog het Dagblad haalde, toen jongeren op nieuwjaarsdag deze beek indoken om sponsorgeld binnen te halen voor een 3e wereldproject.

Het gaat dus in Gieterveen niet alleen om het verkrijgen van gemeenschapsgelden om een multicultureel centrum te kunnen bouwen, nee ze trekken zelf ook de portemonnee voor jongelui die als vrijwilligers gaan werken om in Zuid-Amerika een school of dorpshuis te bouwen.

In Gieterveen staat samenwerking als vanzelfsprekend centraal als het om voorzieningen in het dorp gaat. Al mijmerend passeer ik café de Driesprong die vandaag koffie met appelgebak in de aanbieding heeft. Even verder bij de Buurtsuper komt een vrouw de winkel uit met een tas met boodschappen waaruit nog net zichtbaar de koekjes van de reclame er bovenuit prijken. Vanaf het schoolplein gaat een juf met een groepje kinderen richting het dorpshuis.

Over het dorpshuis wil ik het nog even hebben want het nagenieten over Máxima was nog niet begonnen toen de vlam in de pan sloeg. Het ging over een overschrijding van ruim twee ton over het maximaal afgesproken bedrag, er was ook al eerder een overschrijding geweest en de vraag is hoe lost men dit op? Aan de ene kant is het belangrijk om zuinig te zijn met gemeenschapsgeld aan de andere kant wil je als politiek toch ook niet op je geweten hebben dat een prominent inwoner straks in de stromende regen met zijn digitale schoolbord over straat moet naar het dorpshuis. Wijze vrouwen en mannen moeten zich hierover nog maar eens goed beraden.

Zaterdag waren in verschillende dorpen in Aa en Hunze veel vrijwilligers aktief in de bermen om het zwerfvuil op te ruimen, een prima aktie maar te gek voor woorden dat het nodig is. Dat viel me trouwens ook op in Gieterveen dat er nauwelijks zwerfvuil in de berm lag, dat geeft aan dat het met de mentaliteit van de jeugd wel goed zit in dit dorp zonder torenspitsen.

Dat ligt elders wel even anders want een groep jeugd uit Gieten krijgt geen gouden handdruk, daar zijn ze nog te jong voor, maar wel een “gouden” hangplek, als dank voor de gegeven overlast bij sportzaal de Wendeling.

Het afgelopen weekeind hadden we een uitnodiging voor de opening van een restaurant een eindje buiten de grenzen van Aa en Hunze. Een zoon van vrienden van ons opende een restaurant in Beerta. Het restaurant heeft meer het uiterlijk van een herberg, omdat het in een voormalige smederij is gevestigd. Bij binnenkomst rook je de geur die kenmerkend is voor een oude smederij, dat nog eens wordt geaccentueerd door een aambeeld bij een brandend smidsvuur. Moderne tijd vervlochten in een waas van nostalgie.

Het zag er allemaal heel mooi uit, het jonge stel had er alles aangedaan waardoor je bij binnenkomst een warm gevoel van welkom ervaart. Op zijn Gronings “Ain pronkjewail in Stad en Ommeland”. Vooral de ouders, de toezichtbouwmeester, en zijn vrouw die hier geboren en getogen was, straalden van oor tot oor want waar eerder een bouwvallige smederij stond staat nu een restaurant genaamd “Smederij 1872”in volle glorie. Het getuigt van lef dat je in deze omgeving een restaurant durft te beginnen, ik denk dat in deze contreien de mond op mond reclame werkt.Bovendien kun je zomers in deze omgeving die bekend staat als de graanrepubliek, prachtige fietstochten maken vanaf de Blauwe Stad langs oneindige korenvelden naar Statenzijl, “tot an Dollard tou”

Een herberg het woord zegt het al is iets waar je je her-bergt,waar je een veilig en vertrouwd gevoel van krijgt en je je welkom voelt.. In andere gezelschappen zoals buurt,school, dorpshuis tot kerk kun je datzelfde gevoel ervaren..Veel mensen in deze tijd.waar ontevredenheid troef lijkt te zijn, zoeken een warme plek -een herberg-, waar men ongehinderd zichzelf kan zijn. Sport, cursussen en vrijwilligerswerk lenen zich dan ook uitstekend om even de waan van de dag achter je te laten. Een vriendelijk woord, een knipoog “herbergt” veel meer dan alle digitale vernieuwingen bij elkaar. Vriendelijkheid en betrokkenheid uitstralen is prima maar het ook in praktijk brengen is het medicijn tegen onherbergzaamheid..
Echte schoonheid zit van binnen of zoals onze eerste vrouwelijke minister Marga Klompé ooit zei : “Van buiten moeten we soms hard zijn als steen,maar van binnen moeten we branden van liefde”.

— Deze columns staan ook op: www.gerard-koopman.nl —

Zaterdag toen het behoorlijk waaide, koos ik er voor om naar het dorp te wandelen voor mijn zaterdagkrantje. In de Boerdennen baande ik me een weg over omgewaaide bomen toen plotseling twee bomen als lucifersstokjes afknapten. Omdat dit met veel gekraak gepaard ging, kon ik ze gelukkig net ontwijken. Het is bijna een wonder dat u deze column leest.

Teruglopend zag ik een ganzeveer liggen. In gedachten kwamen de volgende associaties bij mij op: ganzenmars, ganzenlever, ganzenbord, wilde ganzen en domme gans. Thuiskomend las ik het artikel over Ganzedijk en dacht ik: kleine gemeenschappen, ook in onze gemeente, moeten voortdurend in actie om te voorkomen dat voorzieningen verdwijnen. Of het nu om een dorpshuis, het sportveld of de school gaat, de rekenmeesters in de politiek bepalen het lot.

Natuurlijk kun je niet voor drie man en een paardenkop alles in stand houden, er moeten dus keuzes gemaakt worden. Zo bar echter als in Reiderland, waar een heel dorp zou moeten verdwijnen, heb ik het op Oterdum en Ruigoord na nog niet meegemaakt. (genoemde dorpen moesten verdwijnen voor havenuitbreidingen, de uitbreidingen zijn er echter nooit gekomen )

Burgemeester en wethouders kunnen wel iets willen, maar in tegenstelling tot wat velen denken, hebben ze niet de doorslaggevende stem om een school of een dorp te sluiten, de gemeenteraad beslist uiteindelijk . Deze week stond eens niet Gasselternijeenschemond, Nieuwediep of Eexterveenschekanaal uit ons mooie Aa en Hunze centraal maar Ganzedijk, een klein dorpje in Oost Groningen.

Is dit nu een goedkope publiciteitsstunt of wordt alles wat klein en kwetsbaar is op marktplaats gedumpt? Zelfs op het NOS journaal verschijnen de onvervalste Grunningers die in koor roepen: “Wat is dit veur boudel”. Het requiem voor dit dorp lijkt me meer een onderonsje tussen de woningbouwstichting en het gemeentebestuur.

Ganzedijk was tot voor kort bekend als het dorp waar de schrijver Klinkhamer (van woensdag gehaktdag) woonde die nadat hij zijn vrouw had vermoord het lichaam dumpte in een put. Na de moord op Hannelore volgt nu een requiem voor een heel dorp.

Ik heb een suggestie voor de inwoners van dit dorp: Zorg dat er een wonder plaatsvindt, geef dit meteen door aan RTV Noord en het mirakel van Ganzedijk is daar. Een nieuwe bedevaartsplaats trekt altijd bezoekers, dus is er handel. Dat is dan ook mooi voor het nabijgelegen project de “Blauwe Stad”, dat kan ook wel wat extra aandacht gebruiken en zo helpt de blinde de kreupele. Ik zie de eerste krukken in de vorm van nordic walking stokken al hangen bij de Ganzenkapel.

Er zijn nu al slimmeriken uit de gemeente Hardenberg die munt proberen te slaan uit de ellende van Ganzedijk. Gewoon een ordinaire publicteitsstunt. Tja, Hardenbergers zijn apart, Henny van de Most is de bekendste van deze slimmeriken.

Wat echt aan de oplossing van het verpauperde dorp met zijn rode daken zou kunnen bijdragen, is een micro-krediet. De bekendste pleitbezorgster van deze kredieten voor de minima, Maxima was gisteren nog in Gieterveen. Ze kwam per auto en vertrok per helikopter begeleidt door wilde ganzen , ze verdween achter de Boerendijk, vloog ze … naar Ganzedijk?

Het kabinet Balkenende lV is nu een jaar aan de macht en er is natuurlijk van alles op aan te merken. De oppositie heeft het vooral over het moralistisch karakter van dit kabinet, als je de tegenstanders van dit kabinet hoort moeten de mensen veel en mogen ze weinig.

We moeten meer bewegen, gezond eten, niet meer roken, matig drinken, geen porno kijken, de kinderen goed opvoeden, niet te lang achter internet en TV, het vervoer per auto of vliegtuig minimaliseren, doe je dat niet, dan is de sanctie meer belasting betalen, en ga zo maar door.

Nu moet ik zeggen dat ik met dit alles niet zoveel moeite heb, het gaat tenslotte om ons eigen milieu en de fysieke en geestelijke gezondheid van mensen. De afgelopen week was ik toch wel even verbaasd toen ik hoorde van het nieuwste plan van ons kabinet,of het klopt weet ik niet, maar ze schijnen een wet voor te bereiden om te zorgen dat alle mensen gaan denksporten, dit om de hersenen te trainen. Dus iedereen moet gaan schaken, puzzelen, dammen of bridgen, nu over deze laatste denksport kan ik nog wel wat vertellen.

Al vele jaren klaverjassen mijn vrouw en ik regelmatig met een stel vrienden, altijd gezellig want naast het klaverjassen werd meteen de toestand in de wereld doorgenomen. Maar nu hebben de dames een half jaar geleden besloten om op bridgeles te gaan in Gieten en ik moet zeggen dat houdt de gemoederen aardig bezig.

Als we nu bij elkaar komen gaan de verhalen voornamelijk over de bridgelessen, over Coby de cursusleidster die het zo geweldig doet en die zo aardig is, over Lammie de uitbaatster van het café, die zo vriendelijk is, over de Maria’s en over de groep die zo leuk is. Ineens komen er teksten uit hun mond als honneur op honneur, bijbod, manche en sans, dummy, kleur ontwikkelen en ga zo maar door, kortom, een voor mij volslagen onbekende wereld.

In het begin wilden ze ons, de mannen, ook wel leren bridgen maar er kwamen iedere week weer nieuwe regels bij en regels zijn nu eenmaal niets voor mij en daarom mogen wij niet meer meedoen. Ze gaan nu iedere week met andere dames van de groep oefenen, nou ja zolang ze er lol in hebben en als mijn vrouw maar weer thuis komt heb ik er geen moeite mee.

Ik heb mijn eigen bezigheden waar ik mijn hersenen mee train zoals de gemeentepolitiek en vrijwilligerswerk, zo was ik de afgelopen week op bezoek bij de Nieuw Geld Commissie van SGO in Grolloo. Deze club probeert door allerlei acties gelden te vergaren om vooral het jeugdvoetbal op een hoger peil te brengen.

Deze avond hadden ze bij John Hofsteenge een Sportcafé georganiseerd. Het hoofd Jeugdopleiding van FC Groningen Peter Jeltema vertelde zijn verhaal over het reilen en zeilen van de trots van het Noorden wat betreft de jeugd. Ook bij de jeugdopleiding staan de normen en waarden centraal, waar niet zou je denken ? Hij legde er vooral de nadruk op dat de ontwikkeling van het individu niet ophoudt bij zijn voetbalkwaliteiten , die uiteraard erg belangrijk zijn, maar wel alles in samenhang met wat er maatschappelijk toe doet. Het kippenvel moment is voor elke jeugdtrainer als “zijn pupil” warm loopt om voor de eerste keer in te vallen bij hét FC Groningen van Ron Jans.

Martin Veenhuizen de trainerscoördinator van SGO wees vooral op het belang van teamsport en de beleving daarvan,waarvoor een vrijwilligers-team nodig is en de spelvreugde centraal moet staan. Aan zo’n constellatie werkt men dankzij de Nieuw Geld Commissie bij SGO.

Tijdens de bijeenkomst werd er dan ook een appél gedaan op de politiek, die raadsbreed aanwezig was, om initiatieven als deze een warm hart toe te dragen.

Aan het eind van de avond werd er nog een prijsje verloot. Al ruim twee jaar zwerf ik over de velden van Aa en Hunze en koop altijd lotjes, maar nog nooit een prijsje gewonnen en deze avond had ik de hoofdprijs, een wedstrijdbal met alle handtekeningen van de spelers van de FC, mijn avond was rond.

Thuiskomend zei mijn vrouw ”Die bal bewaar je maar voor je eerste kleinkind” dus deze bal wordt een soort fokpremie in de geest van André Rouvoet. Ik probeerde nog “Maar misschien kan ik deze laten verloten voor een goed doel”….maar ik zag aan haar gezicht dat hierover geen discussie mogelijk was. Dus hangt nu de bal in een netje in de hanenbalken wachtend op de ooievaar.

Deze week ging ik, zoals de meeste vaders dat zullen doen, voor mijn dochter naar de Jan Thiesschool in Rolde om spullen op te halen voor de reünie die zaterdag werd gehouden. Er heerste op de school een uitgelaten stemming, het was bijna zover de reünie was aanstaande en men was er klaar voor. Veel oud-leerlingen en personeelsleden hadden zich opgegeven voor de reünie en er werden 1500 reünisten verwacht.

De Jan Thiesschool is een van de grotere scholen in onze gemeente, sluiting is hier niet aan de orde. Als ik op zaterdagmorgen Rolde binnenfiets zie ik dan ook geen spandoeken maar overal wapperende vlaggen, het is immers feest vandaag en dat willen ze weten ook want via een rode loper kom ik in de school.

In de Jan Thiesschool is een expositie ingericht over onderwijs, vroeger en nu. Foto ‘s, krantenknipsels, uitspattingen van creatief vernuft en een heus schoollokaal uit de jaren vijftig completeren het geheel. In de hal bij de ingang zingt een gemengd koor(tje), oude en nieuwe kinderliedjes. Het koor is een combinatie van de huidige leerkrachten aangevuld met nog in Rolde wonende oud-leerkrachten, het feest der herkenning begint dan ook daar.

Een moeder van nù bekijkt met haar ouders foto’s die herinneren aan haar schooltijd van dertig jaar geleden. Ze merkt op dat er in haar tijd met veel intensiteit werd toegeleefd naar het jaarlijkse Sinterklaastoneel en gymnastiekuitvoering bij Hofsteenge, naar Koninginnedag en de Roldermarkt. Niet dat haar kinderen deze evenementen niet leuk meer vinden, maar de beleving is anders.

Ja, dat er veel veranderd is, is zichtbaar aan de rijen computers en het digitale schoolbord waarbij schoolkrijt overbodig is geworden. Iemand merkte op dat dit toch erg jammer is, want wat was het een eer als je vroeger het bord schoon mocht maken, en de tijden dat de meester als hij kwaad was met krijt of bordenveger gooide is voorgoed voorbij.

Trouwens tegenwoordig bestaat het personeel voor 90% uit juffen en die hebben dat gooi en smijtwerk waarschijnlijk niet nodig, zij winden dankzij hun natuurlijke charme de (gelukkige) klas om hun vingers. ‘s Avonds was het grote feest der ontmoeting en herkenning in café Hofsteenge. In twee stampvolle zalen, waar verschillende bands met Rolder jongeren en oudere jongeren, voor stemmingsmuziek zorgden zat de sfeer er vanaf het begin goed in.

Jongeren van amper twintig maar ook ouderen van zestig plus waren in grote getale vertegenwoordigd. Het was net Roldermarkt maar dan alleen voor (oud) Roldenaren, zo’n feest daar waren de reünisten eensgezind over zegt iets over het Rolde gevoel en om daar deel van uit te mogen maken dat voelt goed.

Zoals John.F Kennedy ooit zei bij de Berlijnse Muur “Ich bin ein Berliner”zijn hier veel mensen die vol trots zullen zeggen “Ïk kom uut Raol” Enig chauvinisme is de Rolder niet vreemd maar ik kan zeggen dat het écht gezellig was. Er waren naast de mensen die nog steeds in Rolde wonen ook veel oud-Roldenaren uit de omgeving maar ook van over ver, uit Haarlem, Bennekom, Amsterdam en zelfs Sjanghai waren ze op komen dagen.

Het was vanuit mijn beleving meer dan de moeite waard. Een feest der herkenning waar het tot in de kleine uurtjes steeds gezelliger werd en her en der contacten weer werden hersteld. Het was weer een bijdrage aan de sociale cohesie waar je uren over kunt praten maar waar deze reünie een echte bijdrage aanleverde. Nogmaals initiatiefnemers en organisatoren verdienen dan ook een groot compliment. Chapeau !!

Tenslotte, u vraagt zich misschien af hoe Gerard Koopman op een schoolreünie komt van de Jan Thies, hij is tenslotte niet in Rolde geboren en getogen en heeft ook niet op de Jan Thiesschool gezeten. Deze laatste vraag kan ik beantwoorden, gewoon tegen de beveiliging die met drie man sterk bij de ingang staat zeggen dat je van de pers bent. Ze geloven je op je woord, kijk dát is ook Rolde.