Mijn vakantie bestaat deze prachtige zomer uit fietsen met vrienden en familie.
Vandaag doe ik met een vriend ‘rondje IJssel’ bij Zwolle.
We halen de fietsen van het rek bij de uitspanning het Engelse Werk aan de IJssel in Zwolle. Het fietspad leidt ons onder de IJsselbrug door naar het Katerveer in Spoolde. Het is voor mij ook een nostalgische tocht . Bij het Katerveer werd mijn moeder geboren en drie kilometer verder in Hattemerbroek mijn vader. Zelf ben ik daar ook geboren en heb daar mijn jeugd doorgebracht. Mijn ouders waren kinderen van een bakker-kruidenier. Op de Zalkerdijk nabij Westenholte hadden we een koffie-stop. We waren nog niet van de fiets of daar stapten twee ons tegemoetkomende mannen van de fiets. Ze waren duidelijk uit op een praatje. Een van hen stak onmiddellijk een hand uit en stelde zich voor als Jos uit Hardenberg zijn broer uit Ommen was iets ingetogener, maar hij reed dan ook op een Union fiets van veertig jaar oud. We wisselden wat fietserslatijn uit en toen gingen de mannen onder aan de dijk hun pauze houden. Toen we die richting uitkeken zagen we wat zij ook zagen: Zwarte Zwanen met hun jongen in de poel die daar was. “Tja” zei mijn vriend, “Op zwarte zaterdag zwarte zwanen zien, duidt dat ergens op?” Ik denk dat het toeval is. Zo filosoferen we al koffie drinkend op het bankje op de dijk wat door. Toen we weer onderweg gingen reden we de kant op van Hasselt en dat was niet de bedoeling dus maakten we rechtsomkeer. Even later fietsten we weer richting Kampen. Bij het theehuis waar we ons moesten melden voor de veerpont naar Zalk kwam de veerman ons al tegen. Een jongeman van even in de twintig schat ik. Op de pont waren zes mede passagiers met fietsen, waarvan een echtpaar met veel bagage, ze waren onderweg naar Santiago de Compostela.
Omdat ik dezelfde tocht had gemaakt kon ik ze nog enkele tips meegeven zoals in Frankrijk je bidons vullen op het kerkhof en in Spanje staat in elk dorp wel een kunstwerk met stromend water. Dorst hoefden ze dus niet te lijden.
In Zalk keek mijn vriend zijn ogen uit , wat een rust en wat een mooi natuurlijk dorp. In dat natuurlijk had hij wel gelijk want een decennia geleden woonde hier Klazien die regelmatig de tv haalde met haar natuurlijke geneesmiddelen voor allerlei kwalen. En rust dat klopte ook wel,op een tot terras omgebouwde bakkerij is er verder geen middenstander te vinden. Na een rondje om de kerk gingen we weer de Gelderse Dijk op. Tussen de twee IJsselbruggen hadden we een korte stop.
Hier staat een monument voor acht mannen die hier in april 1945 waren geëxecuteerd. Op deze wonderschone fietsdag met volop herinneringen fietste ik even later langs de school uit mijn jeugd. Het schoolplein met de tegels uit de jaren vijftig en ook het gebouw staat er nog. Het is tegenwoordig in gebruik als jeugdsoos. Verder op in het dorp Hattemerbroek is onze kruidenierswinkel die nu in gebruik is als kringloopwinkel maar de bakkerij er naast is nog volop in bedrijf en heet ook nog steeds bakkerij ‘de Hoop’. Het is overgenomen door een van de nazaten van een collega uit Wezep.
Verder gaat het langs het sportveld van mijn oude voetbalclub en dan fietsen we over de Wezepsche Heide. Alles ruikt nog als vroeger, het verschil? We pikken een terras in Hattem waar het vol zit met vakantiegangers en dagjesmensen, terrassen zijn de luxe van deze generatie en we vinden het heel gewoon… maar is het wel zo
gewoon ? Vakantie toen en nu een wereld van verschil. En toch prefereren we net als toen de fiets als vervoermiddel.

Zaterdag 8 maart is het boek met de mooiste columns verschenen. De boekpresentatie was een groot succes, en we hebben al vele leuke reacties mogen ontvangen.

Wilt u ook een exemplaar bestellen? Bestel via de website www.uitgeverijkoopmaninvorm.nl of haal een exemplaar bij de Boerhoorn in Rolde of Hegeman in Schoonloo. Vanaf maandag 10 maart is het boek ook bij de C1000 in Rolde te verkrijgen.

Ik ben benieuwd naar uw reactie!

Wijhe was in de jaren 60 van de vorige eeuw een slaperig dorpje langs de IJssel…
Met wat vleesverwerkende industrie van o.a. Meester maar sinds het boek van Joris van Casteren over “Het been in de IJssel” uit is, is Wijhe een toeristische trekpleister van jewelste. Het kan veranderen, dat is andere koek dan in de jaren 60 toen het dorp nog 2 voetbalclubs kende, een neutrale en een katholieke. Ze speelden ook nog allebei op zondag, ze zijn dan ook in de jaren 80 samengegaan. Enkele namen uit die tijd herinner ik me nog: de vertegenwoordiger van Meester, Gait v.d. Bend en de jongens Beltman.
Henk was een begenadigd schaatser die net de top niet haalde en Wim een zeer aimabele kameraad op de Mulo die ook nog eens goed voetbalde. Wij, de jongens van de R.K. Jongens MULO voetbalden elke pauze op de parkeerplaats van de Veemarkt, waar nu de IJsselhallen staan. Toen we eens tegen IJssel Boys voetbalden deelde Olyhoek alle eetbare spullen uit bij de kiosk op dat voetbalveld. “Alstjeblieft jongens, eet maar op.” Chips en marsen werden ons deel.
Nee het Wijhe van nu is bekend van de Snackwagen van Elles, de doodgraver Loozeman, gemeente-ambtenaar Erna Flierman en de dames Hulleman en Krijgsman van de VVV. Zij hebben dankzij hun medewerking die elke Sallander op ongedwongen wijze geeft, Wijhe voorgoed in positieve zin op de kaart gezet. Waar een been in de IJssel al niet toe kan leiden. Hier in Salland spreekt men het Neder-Saksisch dialect waarbij de ie veelal als ee wordt uitgesproken breef i.p.v brief en de ij als een ie (ciefer i.p.v. cijfer) en als ze alstublieft bedoelen zeggen de Wijhenaren astoebleef, als ze zeggen ” t Is mie kaatje egaal” bedoelen ze zo iets van “Het maakt mij niet uit”.

Wat wel uitmaakt in het boek “Been in de IJssel” is de vinder van het been. In het boek staat dat iemand anoniem had gebeld dat hij het been had gevonden, maar er verder niets over kwijt wilde. Bij een boeken signering door de schrijver in Wijhe liep het storm, aan het eind van de sessie kwam er een man naar Joris van Casteren en zei ” Wat er op blz 37 staat klopt niet, want ik ben de man die het been gevonden heeft en ik heb u nooit gebeld. Deze man Joop Mekers had het been gevonden, hij kwam oorspronkelijk uit de Nul maar woonde nu in Wijhe. De schrijver beloofde dit in de volgende druk recht te zetten. Veel plaatsen in Nederland zouden ook graag op deze wijze in het nieuws willen komen… want soms is een been of een man van eminent belang voor een dorp, het dorp Grolloo in Drenthe zou nooit die roep hebben als daar niet een tijdje Harry Muskee met zijn band had gerepeteerd in een boerenschuur. Van nu af hoort ook Wijhe dankzij de schrijver Joris van Casteren in dat rijtje thuis. Wijhe aan de IJssel het dorp waar het station “een reep beton” is volgens de schrijver, op zijn Sallands – Wieje – het gao je goed!

We fietsten in Limburg door het heuvel landschap, het begon zachtjes te regenen en we schuilden onder een soort baander in een dorp. In dat dorp Bruiserbosch waren mannen ijzeren staven in de grond langs de weg aan het
zetten. Ik vroeg aan een gezette jongeman wat voor evenement hier plaats zou gaan vinden, hij zei: “Morgen is hier processie, de schutterij en de fanfare gaan dan het Allerheiligste naar Sint Geertruid brengen 4 kilometer verder
om te bidden voor een goede oogst.” “Een eeuwen oud gebruik.”

Ja, Limburg en processies, je weet dat het bestaat, maar hoe en wat, je hebt het nooit meegemaakt, en deze optochten staan ook in geen enkele VVV folder… Het zou toeristen in deze moderne tijden kunnen afschrikken. We fietsten verder en maakten een mooie tocht over het plateau van Margraten met op elke hoek wel een kruis en in elk gehucht waar geen kerk stond was altijd nog een Maria-Kapel of iets van dien aard. De volgende morgen overlegden we met mijn broer en schoonzus wat te doen op deze zondag. Die jongen in Bruiserbosch had gezegd dat de Processie na de open lucht mis tegen 12 uur vandaar zou vertrekken naar Sint Geertruid. Dus eerst op naar Bruiserbosch een gehucht met amper 100 inwoners, Sint Geertruid heeft er 1000. Na de auto ergens in de berm geparkeerd te hebben lopen we naar het dorp. Precies op dat moment hoorden we de fanfare, even later stonden we naast de inwoners om de processie aan ons voorbij te laten gaan. Je weet niet wat je ziet… Voorop de schutterij met in hun midden de koning en koningin van dit jaar, hierna heel veel groepen kinderen in allerlei religieus getinte uitdossingen… dan de Fanfare met wel zo’n 100 muzikanten. Dan gewone mensen en dan een hele schare jongeren in de leeftijd van 16 tot 25 jaar. Deze jongeren straalden uit dat ze trots en blij waren tot deze gemeenschap te behoren zichtbare blijdschap alom en bij elke groep een voorbidder, die hardop afwisselend het eerste deel van het Wees Gegroet bad, waarna allen ook de toeschouwers het tweede deel uitspraken. Ongekend het christelijk gebed op straat, dat dit nog bestaat en dat deze mensen de katholieke cultuur hoog houd ontroerde mijn schoonzus tot tranen toe. En eerlijk gezegd mijn vrouw en mij ook. Nee, zo iets zullen we in Rolde nooit meemaken. Het maakte deze zondag tot iets speciaals en van binnen blij.