Mijn broer en schoonzus waren afgelopen weekend op bezoek en omdat mijn broer en ik echte fietsfanaten zijn stelde ik een uurtje na hun aankomst voor om een fietstochtje te maken. De vrouwen wilden nog even naar Assen, dus konden wij op deze zaterdagmiddag onze gang gaan.

Natuurlijk ging de tocht over het prachtige schelpenpad op het Balloërveld waar de heide nu in bloei staat, het is allemaal paars wat je daar ziet. Onderweg kwamen we dan ook veel gelijkgezinden tegen die dit paarsgekleurde buitenkansje per fiets of wandelend wilden ervaren.

Via Gasteren bereikten we Anloo waar we, als progressieve Jan Pronk aanhangers, in de antieke Middeleeuwen verzeild raakten dankzij het feest van de heilige Magnus. Wat daar aan inzet wordt gepleegd om elk jaar dit feest te vieren rond de kerk is werkelijk weergaloos. Tentdoeken, houten stalletjes, tafels en banken bepalen het straatbeeld en patat of hamburgers kun je er niet kopen.

Volgens Jans Stoffers, de man die het buitengebeuren organiseert, zijn deze dag 400 vrijwilligers in touw. De fleurigheid en het plezier dat de vrijwilligers uitstralen geeft je ook als bezoeker het gevoel dat je welkom bent. Alle vrijwilligers hebben zich gehuld in Middeleeuwse kledij wat het geheel een extra dimensie geeft. Geen mobieltjes, geen reclame, maar wel een heksenweegschaal, gerookte paling, er worden kippen gebraden op een vuurtje en er is bier in stenen kroezen. Er zijn minstrelen die met zang en muziek het volk vermaken en ergens bij een oude schuur is een middeleeuwse bruiloft. Op grote Belgische paarden worden de (Heems) kinderen rondgereden.

In de kerk is er elke 45 minuten een zitting van de Etstoel. De 24 etten van de zes dingspillen zijn daar de jury in de rechtszaken. Een van de zaken gaat over een man die is uitgescholden voor schelm door een vrouw. De man pikt dit niet en laat dit dus voorkomen bij de Drost en de Landschrijver.

Het is een prachtig schouwspel waarin je kunt opmaken dat het er in de Middeleeuwen ongeveer zo aan toe gegaan moet zijn. “Ja ik heb een getuige die weet dat ik het woord schelm niet gebruikt heb” sprak de beschuldigde vrouw. “Nou laat die getuige dan maar komen” zei de Drost. “Nou mevrouw kunt u ons vertellen wat u gehoord heeft”? vroeg de Drost aan de getuige “Nou ja ik heb wel gezien dat ze een woordenwisseling hadden maar wat ze tegen elkaar zeiden heb ik eigenlijk niet goed gehoord”… “Dat is duidelijk “zei de Drost, “Aan zo’n getuige heb je dus niks “ De man die was uitgescholden deed er nog een schepje bovenop “Ja van zulk soort getuigen kan ik er ook wel tien oproepen”. Desondanks hield de vrouw voet bij stuk, ze wist zeker dat ze het woord schelm niet gezegd had. Na rijp en wijs beraad besloten de Etten dat ze deze zaak maar op zijn beloop lieten want er was te weinig bewijs.

Tijdens de rechtszaken liep er steeds een geschifte vrouw rond die dacht dat ze Maria was en door de bode steeds achter de broek werd gezeten, dat gaf een extra cachet aan deze zitting. De intocht en de uittocht van alle spelers in de kerk was een spektakel op zich.

Na de laatste extra zitting kregen alle spelers dan ook tot twee keer toe een zeer hartelijk applaus en dat was meer dan terecht. In mijn vorige columm tipte ik al even aan dat de Magnuskerk een mooie kerk is, op deze zaterdag was ze even het middelpunt van Aa en Hunze. Maar bovenal vind ik de wijze waarop vrijwilligers zich elk jaar inzetten om dit gebeuren allure te geven een saluut waard. Terugfietsend over Anderen denk ik wat er ook moet ver-Anderen dit nooit, vooral omdat het ook nog allemaal pro deo is, chapeau Anloo.

Na Londen, Parijs, Barcelona, Amsterdam, Florence, Genève en Praag was ik deze zomer in Rome. We maakten een voettocht door zuid Umbrie met aansluitend drie dagen Rome.

Wat was ik blij dat ik eerst in die andere steden ben geweest want anders waren ze tegengevallen. Rome is écht fantastisch, zoveel oudheid, zoveel historie, prachtige kerken, en onvoorstelbaar mooie kunstwerken. Bij binnenkomst in Rome over de via Appia waarover ook Petrus en Paulus Rome binnenkwamen “voel” je de historie van 2000 jaar Christendom aan den lijve.

Wat twaalf vissers uit Galilea hebben bewerkstelligd is ongekend in onze wereldgeschiedenis. De Catacomben waarin de eerste christenen zich schuil hielden, het Colloseum waar de christenen voor de leeuwen werden gegooid, het staat er nog. De Sixtijnse kapel is het hoogtepunt van de Vaticaanse Musea, ongelooflijk wat Michel Angelo daar met zijn collega”s op het plafond van deze kapel heeft uitgebeeld.

Als je daar bent ervaar je dat je op een historische plek staat . want hier worden ook de bijeenkomsten van kardinalen (conclaaf) gehouden waar de Paus wordt gekozen. Toen we op het Sint Pietersplein stonden hoorden we dat de Paus tien minuten later op het plein zou komen , daar bleven we toch wel even opwachten, want dat maakt je tenslotte niet iedere dag mee, het was heel apart, al die juichende mensen.

Later op de dag kwamen we de Sint Pieter binnen en daar staat direct rechts achter in de pietà van Michel Angelo. Ik werd daar erg door gegrepen, want wat daar is samengevat in de gelaatsuitdrukking van Maria die haar gestorven zoon op haar schoot heeft, is onvoorstelbaar, verdriet, liefde, vertedering, totale ontreddering , aanvaarding – dit alles is samengevat in de uitdrukking van haar gezicht -.

Toen ik daar rondliep vergat ik even alles waarvan ik vind dat de katholieke kerk te kort schiet en blijf ik zitten met de vraag: waarom zijn de huidige gezagsdragers niet even inspirerend en inventief als de mensen die ons deze schoonheden hebben nagelaten.

In de prachtige Sint Pieter kwamen we ook langs het graf van Petrus, een bronzen beeld staat er ter zijner ere, de meeste bezoekers gaan met hun hand over zijn voeten , deze zijn door de vele aanrakingen dan ook uitgesleten. Naast de Sint Pieter kent Rome nog vierhonderd kerken, in enkele daarvan zijn we geweest zoals in de Maria Maggiore, weer een kerk dat barst van de kunst, maar ook hier staat de devotie centraal. De normen en waarden worden in de kerken wat de kleding betreft “hoog” gehouden.

Buiten in het verkeer razen de auto”s en scooters met ware doodsverachting voorbij.Het contrast is groot met één uitzondering als oude vrouwtjes de weg oversteken , remmen ze allemaal ,” de Mamma”s” zijn ook op straat heilig.

Het oude Rome zie je vooral bij het Colosseum en het Forum Romanum de plek waar de Postbankspot met Jan Mulder en Antoine Bodar werd opgenomen. Even verder kwamen we bij het Capitool een prachtig groot wit marmeren gebouw op de Plaza Venezia. Uiteraard zijn we ook bij de nabijgelegen Trevi Fontein en op het Piaza Navona geweest en niet te vergeten bij het Pantheon met de grootste koepel ter wereld.

De lichtstralen die van bovenaf door de open koepel binnen komen geven een extra dimensie aan het geheel die je nergens anders tegenkomt. Ik denk dan hadden we hier maar één zo’n pleintje of één zo’n kerk in Aa en Hunze. Gelukkig hebben we hier de Jacobuskerk en de Magnuskerk, oud en historisch en ook mooi.

Om wat af te kicken van de Tour ga ik naar een plek, waar men nog nooit van doping heeft gehoord en fiets ik op mijn fiets met dikke banden naar Gieten. Het is woensdag en mooi weer. Onderweg spreek ik nog met enkele mensen die toevallig mijn pad kruisen.. In Gieten aangekomen fiets ik eerst naar de skatebaan, en eerlijk gezegd het viel me niet tegen, er waren vijf jongens aanwezig. Een van hen wilde wel even een showtje geven en deed dat met verve, hij sprong met de skate-plank van onder naar boven en van boven naar onder zonder dat hij het contact met zijn plank verloor, een technisch hoogstandje. Even verderop in het dorp zag ik op de Brink een tent staan, er naast staat de immer aanwezige Edgar Weening, voorzitter van alle activiteiten die in Gieten plaatsvinden, in een flits weet ik het weer, er is vandaag een dikke banden race. Ik vraag hoe laat dat spektakel begint “over een uur “,antwoordt hij. Dus heb ik nog een uur om me in het zweet te fietsen. Via de Breevenen kom ik in Spijkerboor waar ik me verheug om bij Willem Dijkema op het terras een kop koffie te drinken. Helaas is dit voor mij letterlijk en figuurlijk ‘t Keerpunt, want het café gaat pas om vier uur open. Sjezend langs de naturistencamping zie ik twee mannen hardlopen , ze hebben gymschoenen aan. Op het eind van de Breevenen loopt de beheerster van camping het Zwanemeer met twee honden, ik ben haar al voorbij als ik haar herken, en ik knijp heftig in de remmen om even van gedachten te wisselen over dit zomerseizoen : “Het is minder dan vorig jaar maar ik ben toch tevreden”zegt ze. Van zo’n instelling zouden meer mensen blijk moeten geven, niet steeds meer willen, maar genoeg is genoeg en daar mee kunnen en willen leven. Terug in Gieten is net de prijsuitreiking van de twee eerste wedstrijden aan de gang. Op het podium staan de nummers 1,2 en 3 ze krijgen de medailles omgehangen . Een rondemiss en bloemen ontbreken maar het is wel een echte ceremonie protocolaire. De speaker Rikus Bartol weet dit op een geweldige manier inhoud te geven. Ook tijdens de volgende wedstrijd waarvoor acht jongens van 11 – 12 jaar en een meisje aan de startlijn verschijnen, weet Rikus tijdens de race over vier ronden de renners op te peppen op een plezierige enthousiaste wijze, niet overdreven maar gewoon leuk. De renners rijden ongecompliceerd hun rondjes zo hard als ze kunnen, en de winnaar trekt nog even voor de finish zijn shirtje recht en maakt professioneel het overwinningsgebaar. Er is ook extra aandacht voor een rennertje die vandaag jarig is, echt een sportief en sociaal gebeuren dus.
Dezelfde avond ben ik op verjaardagsvisite bij een goede vriendin , daar kwam het thema leven en dood ter sprake . Ja elke keer als je jarig bent kom je als levende weer een stap dichter bij de dood, leven en dood horen bij elkaar. Zo waren op de Drenthe pagina van het Dagblad ook hele creatieve koppen in dit genre. Zoals: “Vereniging blaast lijkenhuisje nieuw leven in” ( Anloo) en “ Aula in Gieten wordt dagopvang De Trans“. Zo blijkt maar weer dat er leven is na de dood … althans voor deze gebouwen.

Mijn neefje belt me of ik hem kan verhuizen van Zwolle naar Groningen, waar hij gaat studeren. Natuurlijk, ik grijp alles aan om mijn vrije tijd zinvol in te vullen en dit is zo’n mogelijkheid . Thomas is de jongste zoon van mijn jongste zus, omdat zijn vader in Afrika ontwikkelingswerk doet, om daar het platteland vitaler te laten worden ben ik “de stand-in.”
Ik huur een boedelbak en ga ontspannen onderweg naar Zwolle. Aangekomen in Zwolle rij ik naar de Diezerpoortenplas en via de Thomas á Kempisstraat kom ik bij mijn neefje. “Koffie oom Gerard” , “ja graag “. Thomas heeft alle spullen die mee moeten klaar staan. We beginnen met inladen met wat passen en meten en een stoel met uitsteeksels die we in de auto kwijt kunnen hebben we na een uurtje alles in de boedelbak. Omdat ik in Zwolle ben rij ik nog even via de Kamperpoort over de Hoogstraat en de Grote Baan langs de oude jongens-MULO en de v.m. veemarkt. Het is pure nostalgie en ik hoor in gedachten een supporter van Zwolsche Boys in de jaren “60 naar Henny van Nee, in die tijd een bekende voetballer, roepen: “Niet zoveule kapsones van Nee, want jij komt ook maar van de Kamperpoorte”. Aan de Hoogstraat stond in de jaren “60 de wasmiddelenfabriek de Fenix (Abro/Azon/Dubro), waar veel mensen uit deze buurt werkten Veel kleine middenstanders fleurden deze buurt op. Een paar weken geleden stond in Trouw een heel artikel over deze buurt, volgens de buurtvoorzitter was 90% van de bewoners autochtoon, maar door projectontwikkelaars en de gemeente wordt deze leefbare buurt opgeofferd aan het grootkapitaal met mooie dure huizen aan het water. Weg gemeenschapszin , weg saamhorigheid. Het is zoals op veel plaatsen elders, wie betaald, bepaald. Er moet nog maar eens indringend gesproken worden met minister Ella Vogelaar, want wat heb je aan prachtwijken als daardoor de gemeenschapszin wordt opgeofferd . Na deze scheut nostalgie gekoppeld aan hedendaagse invulling van de ruimtelijke ordening, geef ik vol gas richting Groningen. Nadat we alle meubels op de plek hebben gezet aan de Mesdagstraat op vijf hoog, komt mijn dochter die een straat verder woont vragen of we iets willen drinken , ja graag. Bij haar zien we dat Rasmussen de etappe wint op de Aubisque. Voor mijn gevoel is nu de tour beslist. ‘s Avonds in de avondetappe horen we dat Rasmussen uit de tour is gezet . In deze historische uitzending heeft Mart Smeets twee bijzondere gasten, de oud-wielrenner uit Meppel Jans Koerts en de priester Antoine Bodart. Ze zitten in Lourdes de bekende bedevaartsplaats waar miljoenen heengaan om spirituele inspiratie op te doen. Het onderwerp op deze merkwaardige avond is de leugen van gele truidrager Rasmussen . Om macht en het vergaren van roem en geld is kennelijk alles geoorloofd. Hier geldt: – al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt haar wel.
Dat de Rabobank haar gele truidrager heeft laat vallen, heeft m.i. alles te maken met commercieel management en niets met menselijkheid, vraag het aan Michael Boogerd .Om op verhaal te komen kunnen de NOS commentatoren en de Raboploeg het best op vakantie gaan naar Mexico, schijnt een mooi land te zijn waar een apart ras mussen voorkomt, die ook regelmatig in de Dolomieten wordt gesignaleerd.

Op feestjes is er sfeer of het is er niet. Sfeerbeelden zijn persoonlijk. De een vindt kei harde muziek sfeerverhogend een ander vindt het juist sfeerbedervend. Met deze voorbeelden geef ik aan hoe mensen iets kunnen ervaren. Met mooi weer fietsen door mooie landschappen in goed gezelschap en dan aanleggen bij een leuk terras waar de prijzen ook nog eens meevallen, draagt bij aan de sfeer van zo’n dag.

Als je bovendien nog aparte verhalen hoort aan een tafeltje naast je kan de dag eigenlijk al niet meer kapot. Zo’n fietstocht maakte ik afgelopen week met mijn vrouw. Met de fietsen op het rek naar Appelscha. Bij het afladen van de fietsen hebben we contact met een echtpaar die ook de Drents-Friesche Woldenroute ging doen. Ze zien er echt super sportief uit splinternieuwe fietsen met veel versnellingen. Even later passeren we ze bij het ”colletje”van de 6e categorie, ze waren van de fiets gestapt. We fietsen meest over schelpenpaden door bebost gebied. De eerste aanleg na een goed uur is in Diever bij de VVV. Bij ons aan het bankje komt een jong echtpaar met kinderen zitten. De moeder heeft zojuist een kinderspeurtocht gehaald en leest voor wat de bedoeling is. De wijze waarop ze voorleest is prachtig en beeldend haar kinderen zijn dan ook vol aandacht.

De vader die de wandelwagen vasthoudt informeert of ze ook nog lekkers mee moeten nemen voor de kabouters die ze zullen tegenkomen. Moeder knikt en zegt: ”Ik heb nog dropjes en daar zijn ze dol op”. In Diever is het gezellig druk in de leuke straatjes rond het centrum. Ook de terrassen zijn goed bezet. In een van de supermarkten slaan we nog even wat in voor onderweg, een vriendelijke cassière is voor zo”n zaak belangrijker dan welk uithangbord dan ook, dus de volgende keer kom ik nog- Liever in Diever- Via Doldersum komen we in Zorgvlied. Hier was de kerk open dus gingen we even naar binnen, buiten stond een bord van “Tiet zat”,de oudejaarsvereniging die elk jaar weer een stunt bedenkt. Het kleine kerkje ademde een rustgevende sfeer, we staken een kaarsje op voor allen die het moeilijk hebben. Schuin tegenover deze kerk was een terras met een aantrekkelijke uitstraling hier bestelden we twee cappuccino.

We zaten nog maar net toen er een echtpaar aan een tafeltje naast ons neerplofte. “Ik heb eigenlijk wel zin in een snee stoet met gebakken eieren, ”zei de man die een wit katoenen petje op had met de tekst “Da’s nou Drenthe” “Nou dan neem ik hetzelfde“ zei de volslanke vrouw naast hem. “Juffrouw” riep de man naar de serveerster “wie wilt graag allebei een snee stoete met gebakken eier, kan dat “? “U bedoelt twee uitsmijters, mijnheer“, de man weer “Nee juffrouw wie wilt gewoon gebakken ei”. Dit was voor mij het moment om in te grijpen, ik zei met een knipoog naar de juffrouw, “ Breng die mensen nu maar gewoon gebakken eieren”. De man draaide zich naar mij om en bedankte mij met de woorden “Ja die wichter van tegenwoordig maken vaak vreemde klappen”. Voordat “de uitsmijters” (gebakken eieren) kwamen pakten we onze fietsen en vervolgden onze route door het natuurgebied Drents/Friesche Wold, het is daar prachtig, het doet denken aan het Balloërveld.

Door regelmatig te fietsen ervaren we elke keer weer hoe mooi onze provincie is, met de fiets heb je niets te maken met de N 33 of N 34 dus ook van wegomleidingen heb je totaal geen last, vol trots kun je dan ook zeggen, “Da’s nou Drenthe”.