MFC Gieterveen

Tijdens de speech van de burgemeester viel de microfoon uit en knalde er harde muziek
uit de boxen. Tientallen kinderen met hoedjes en hoofddoekjes mengden zich al dansend tussen de genodigden bij de opening van het Multi Functionele Centrum (MFC) in Gieterveen Onder luid applaus gingen ze daarna naar buiten om samen met de burgemeester de openingshandeling te verrichten. Kinderen stonden terecht eerste rang bij dit gebeuren. Met twee sterke kornuiten onthulde de burgemeester met veel humor een grote plaquette met daarop een hart. Dit MFC is het hart van het dorp. Met hart en ziel is er door heel veel mensen
veel energie gestoken om dit fantastische gebouw te realiseren. De super vrijwilliger Henk Eling werd verast met een bos bloemen en omdat hij jarig was werd hij ook nog toegezongen. Met Màxima(le) inzet is er door veel vrijwilligers keihard gewerkt en het resultaat mag er wezen. De sprekers die het woord kregen vóór de officiële opening waren unaniem positief over het uiteindelijke resultaat, al was de weg erheen niet altijd over rozen gegaan. Ook de burgemeester memoreerde nog even dat de belangen van het dorp niet altijd parallel liepen met die van de gemeente. Dorpshuis en schoolbestuurders hebben hun eigen belang , de gemeente moet waken voor het algemeen belang. Maar het is tenslotte allemaal goed gekomen. Tussen de genodigden bevond zich uiteraard ook het hele onderwijsteam.
Deze teams bestaan tegenwoordig voor het merendeel uit vrouwen. Met een van deze dames
stond ik aan dezelfde statafel, het gesprek gaat dan al snel over “Waar kom je weg en wat doe je op deze school?” Deze van oorsprong Twentse juf woonde met haar vriend al vier jaar in
Gieterveen en het beviel haar uitstekend. “Natuurlijk gaat alles niet altijd van een leien dakje
maar dat maakt dit beroep juist spannend en daar krijg je ook weer nieuwe energie van”. Sprak ze. Kijk zulke en andere verhalen maken zo”n treffen inspirerend. Wie ook altijd inspireert is een man als Bé Blaauw oud hoofd der school. In de aanloop zag ik Bé als vrijwilliger nog eens een middag “straten”, de jongens van groep 8 had hij ingeschakeld als opperlieden met de hem bekende glimlach zei hij “ Dit doen ze in plaats van gymnastiek, goed voor de spieren …. en de school”.

“Kabinet Wilders” kopte de Volkskrant onder de foto waarop de heren hun akkoord
presenteerden. En ik moet zeggen dat Ab Klink gelijk had, de mooie woorden die Maxime Verhagen over het kabinet uiteen zette werden in een klap door Wilders te niet gedaan.
Hij zei dat hij niets moest hebben van verbinden en bruggen bouwen. Rutte knikte hierbij instemmend en Verhagen kreeg strak voor zich uit. De vooruitziende blik van Ab Klink, waarom hij niet verder wilde met Wilders, werd door deze foto haarscherp geïllustreerd.
De wereld is veranderd. Links is uit en superrechts is in. Idealen, gooi ze maar op de mestbult. Je moet tegenwoordig uitleggen waarom je je best doet voor mensen die het minder getroffen hebben dan jezelf. Ik ken vrijwilligers van Vluchtelingenwerk en de Voedselbank die door buren en kennissen worden aangesproken waarom ze zich inzetten voor deze mensen. Ongelooflijk dat het al zover gekomen is dat mensen die zich met hart en ziel inzetten voor hun minder gefortuneerde medemens daarop in negatieve zin worden aangesproken.
In dit klimaat, aangewakkerd door de Telegraaf, die alles wat Wilders uitkraamt met chocoladeletters op de voorpagina zet, leven we anno 2010. Gelukkig laten de mensen die het goede willen zich hierdoor niet uit het veld slaan. Er bestaan heel veel lieve mensen die, los van het politieke klimaat, zich bekommeren om hun medemens hier en ver weg.
Op het CDA congres kwamen de punten van het akkoord dat Maxime Verhagen had gesloten niet eens aan de orde. De vraag was: wil je als CDA met een partij in zee die een hele bevolkingsgroep tot tweederangs burgers degradeert. Dankzij macht kun je veel regelen maar als dit stinkt moet je er verre van blijven. Ik vond minister van justitie Ernst Hirsch Ballin het meest aansprekend, hij eindigde met de woorden “Doe dit mijn partij niet aan, doe dit het land niet aan”. Ik heb de hele zaterdag ademloos naar dit congres gekeken. Het CDA is niet mijn partij maar de wijze waarop de voor en tegenstemmers met elkaar om gingen, verdiend alleen maar lof. Al kijkende zie ik tranen bij Kathleen Ferrier een van de z.g. dissidenten als de uitslag bekend wordt. Ondanks de busladingen vol vóór stemmende Limburgers was toch nog 32% tegen dit akkoord. Deze mensen, de tegenstemmers, vinden principes belangrijker dan macht.

.

.

Eleveld-Amen

Woensdagavond ben ik in café de Amer waar Marga Kool als Dijkgraaf van het waterschap
Reest en Wieden verteld over haar zielsverbondenheid met water (H2O). Donderdagavond was ik in café Popken waar een informatieve bijeenkomst was over de opslag van koolstofdioxide gas (CO2 )in Eleveld. Bij ons in de buurt is altijd wat te doen dus loop ik gewoon de kroegen af. Woensdagavond gaf Marga Kool een prima uiteenzetting over water in het algemeen en de taak van de waterschappen in het bijzonder. Ze besloot met een schitterend gedicht over water die herinnerden aan de plekken waar ze gewoond had.
De “grote man” in Ekehaar was Henk Kroes de man van ‘het bevroren water’ van de Elfstedentocht en de legendarische uitspraak “It giet oan” Hij kreeg als laatste het woord en zegde toe de maatschappelijke discussie over CO2 opslag als technisch voorzitter te begeleiden. Burgemeester Eric van Oosterhout had deze avond de regie strak in handen maar wel doorspekt met gevoel voor humor. De deskundigen van VROM en TNO brachten hun verhaal. Wethouder Bert Wassink gaf aan dat het college en daarna de raad nog een beslissing moeten nemen. Eerst de informatie en dan de afweging.
De enige vrouw in dit circus gedeputeerde Tanja Klip beloofde namens de provincie
een open debat over CO2, te willen voeren. Ze voegde er wel aan toe dat uiteindelijk Den Haag beslist. Na de pauze werden vooral de mannen van VROM en TNO aan de tand gevoeld. Samenvattend werd er veel informatie gegeven maar of de mensen volgestopt met kennis over de aardlagen er wijzer van geworden zijn betwijfel ik. Het uurtje nazitten was eigenlijk het leukste. Oudere jongeren uit de jeugdsoos van weleer in Ekehaar zijn nu hardwerkende oppassende vaders geworden. Een soort nostalgie maakte zich wel van mij meester om weer tussen “deze jongens” van toen te staan. Of toen alles beter was weet ik niet maar het was toen wel relaxter en de betrokkenheid op elkaar was groot.
Met dezelfde weemoed denk ik nog even terug over de avond met Marga Kool en dan ben ik blij dat ik ook bij haar warme betrokkenheid voelde naar de samenleving als geheel. Zoals ze het zelf vertolkte “Ik wil polderen, mensen in harmonie samenbrengen ,argumenten wisselen en op basis daarvan een beslissing nemen”. Of je nu voor of tegen opslag bent van CO2, respecteer een ander zijn standpunt.
We dronken nog een pilsje ondanks de dreiging dat Eleveld weleens het afvoerputje van de Eemshavencentrale kan worden. De voorlopige winnaars van CO2 opslag zijn Wim en Anita Popken, de uitbaters van het cafe in Ekehaar…….twee druk bezette avonden deed bij hen de kassa rinkelen. In een zacht regentje fietste ik naar huis…. slechts twee dorpjes achter Eleveld.

Twente

Twente het land van de Dinkel met de Kuiperberg , de Kersberg en de vele Mariakapelletjes heeft een prachtig groen glooiend landschap. Ik vind dat ons Drenthe niet tegen deze schoonheid op kan. Natuurlijk zijn onze fietspaden beter en hebben wij onze schitterende heidevelden, maar toch is het compleet anders.
Vanuit De Lutte maakten mijn vrouw en ik onze tochten over het Lutterzand en langs de Dinkel. We fietsten door het schitterende decor van het glooiende landschap . We passeerden landgoederen, havezathe’s en boerderijen die een weldaad voor het oog waren. In Twente is voor mijn gevoel nog veel authenticiteit zonder dat het kneuterig is. Weinig horizonvervuilende mestsilo’s of veeschuren die pijn aan je ogen doen. Wat mij ook opvalt is dat er veel minder zwerfvuil in de bermen ligt dan in Drenthe. Wordt dit door mensen van de werkverschaffing “geruimd “ of zijn de Twenten milieubewuster? Hoewel op een ander gebied zijn ze veel minder milieubewust want er bestaan serieuze plannen voor een totaal overbodig vliegveld in dit prachtige landschap. Een miljoenen verslindend politiek prestige project. Als Herman Finkers, de humorvolle cabaretier, zijn zin krijgt komt die er niet. ………Tja Herman Finkers staat voor mij symbool voor de Twentse mentaliteit. Op tijd een pilsje, een leuk gesprek en geen overbodigheden. Wat niet overbodig was tijdens onze fietstocht was regenkleding en café’s om even te schuilen. Gelukkig waren we tijdens een buitje net in Ootmarsum en het is geen straf om daar een uur door te moeten brengen. Maar ook later waren er gelukkig genoeg café ‘s in deze streek. De bediening is er prettig en wat mij opvalt is dat men gewoon kleur bekend. In het Drentse wapen staat Maria maar die vind je in het openbaar leven nergens terug. In Twente staan Mariabeelden gewoon midden in het café. In Twente gaan de moderne tijd en de historie hand in hand .Dankzij de steenrijke textielbaron van Heek is de watermolen bij het landgoed Singraven nog in tact. Deze nalatenschap is een toeristische trekpleister en ja hoor we kwamen daar zelfs een fietsend echtpaar uit Rolde tegen. Komen er eigenlijk ook Twenten naar Drenthe? Ik denk van wel. Het stadje Ootmarsum trekt duizenden toeristen vanwege haar permanente kunstexposities in de vele galerieën . Maar ook tradities als carnaval en de zingende “Paoskeerls” waarvan standbeelden op het kerkplein staan, getuigen naast de kunst van een nog levendige culturele gewoonte. Kortom Twente is véél meer dan de FC en …. Almelo ..óóó

Rondje Cultuur

“De mannen uit Annen”, die a capella zongen onder de lindebomen in Anderen vond ik een
van de toppers tijdens onze cultuur fietstocht door Aa en Hunze. Samen met mijn vrouw, zus en haar man die onverwacht op bezoek waren in het mooie Drenthe was het een genot om op deze mooie zaterdag via het Balloërveld naar Anloo te fietsen. De paarsgekleurde hei was een extra attractie op deze cultuur en monumentendag. RTV Drenthe stond met een reportagewagen bij de kerk in Anloo. De P.R. dames van de gemeente waren druk in de weer
om de vaandels te plaatsen want ‘s middags werd het cultuurjaar van de gemeente Aa en Hunze geopend en dat gebeurde terecht in Anloo want het Cultuurmonument van Drenthe is de Magnuskerk . Als er binnen ook nog een expositie is van “de leading lady “op schildergebied in Aa en Hunze, Géke Hoogstins, is het plaatje compleet. Als we even later op het terras neerstrijken van de Koningsberg en een prachtig uitzicht hebben op de Magnuskerk voelen we ons compleet gelukkig. We vervolgen onze tocht door over het schelpenpaadje te fietsen naar Eext. Het eerste deel fietsen we tussen de gemaaide graanvelden en het mais en daarna door de eeuwig zingende bossen. In de kerk is eerst het Drents kwartiertje met een optreden van Klaas Waldus en Fenny Smit en daarna lezen de dichters Hans Katerberg, Janny Bruins en Jans Stoffers voor uit eigen werk. Alles in het Drents dus goed verstaanbaar en dicht bij je ziel. Onze voorlaatste halte is Anderen in de boerderij van Hans Hilbrands is alles nog in prima oude staat. Deze man heeft er zichtbaar plezier in “oud spul” haar waarde te laten houden en glans te geven. Enkele antieke auto ‘s die op de deel staan te pronken zijn daar de getuigen van. Als dan de mannen van Annen daar dan ook nog onder de linden prachtig staan te zingen is het plaatje helemaal compleet- cultuur,zang en natuur We beëindigen onze tocht in Rolde bij de Jacobuskerk, hier is een expositie van Cees Drubbel. Hij heeft van alle dorpen in Aa en Hunze een aquarel gemaakt, heel apart. ’s Avonds zagen we in Rolde de praalwagens langskomen die door het dorp trokken. De praalwagens waren kwalitatief van grote klasse en de muziekkorpsen gaven tijdens het rondlopen door het dorp veel cachet aan de optocht.. Er was door veel mensen weer veel energie gestoken om de “mooiste“ wagen te maken. Maar de prijs, het plezierig samenwerken aan zo’n wagen was al binnen en ook dat is cultuur.