Het dorp waar ik woon telt 27 huizen. Er is geen dorpshuis, geen school, geen winkels en toch is het een leefbare gemeenschap. 45 jaar geleden woonden er 25 boeren en er zijn er nu nog 2 van over. Verder is er een atelier waar prachtige bronzen hazen en andere dierenbeelden worden gemaakt en zelfs een adres voor bed en breakfast.
Ons dorp bestaat eigenlijk uit drie delen – voor het viaduct – achter het viaduct en het Noordeinde. Maar toch zijn we één gemeenschap.
Maar wel een gemeenschap die vergrijst, de gemiddelde leeftijd is 52 jaar. De meeste huizen hebben wel een bel maar bekenden komen altijd achterom. Vooral zomers, want wie wil niet als het mooi weer is, aanschouwen hoe bruin de buurvrouw al is, en dat heet bij ons gewoon belangstelling. Tot voor kort kwamen de kinderen nog rond met palmpasen, maar aangezien het aantal kinderen drastisch is gekrompen is deze folklore verleden tijd. Gelukkig worden op Sint Maarten nog wel de lampions getoond,dat gaat dan gepaard met prachtige door de kinderen gezongen liederen.
Natuurlijk zijn er buurtactiviteiten zoals: Oudejaarsdagbijeenkomsten – klootschieten met barbecue – fiets en wandeltochten. Een actieve buurtvereniging waarin ook het belendende dorp aan meedoet. Zo was er afgelopen week de finale van het klaverjastoernooi. Bij het ingaan van de laatste ronde konden alle paren nog winnen. Het werd een bloedstollende finale want wie wil er niet met een vleespakket thuiskomen? Op het eind van de avond bleken de gedoodverfde winnaars van vorig jaar naast de hoofdprijs te grijpen. In een ijzingwekkende eindsprint bleek het koppel op nummer 2 te sterk voor de winnaars van het vorig jaar. Een bijna nog grotere verrassing waren degenen die de poedelprijs in ontvangst mochten nemen, dit koppel ging met een fles “Lekker Fris” op de fiets naar huis.
Ons dorp is vooral s’avonds vanaf de N33 een bezienswaardigheid, badend in een lint van licht. Tja wel veel lantaarnpalen voor de sociale veiligheid maar voor een andere openbare sociale functie ging het licht uit in de jaren”80 – het zwembad , een prachtig bosbad werd vanwege een gemeentelijke bezuiniging voorgoed gesloten.
Op die plaats is nu een manege. Op de zandweg tegen de bosrand staan deze zaterdag tientallen auto’s met paardentrailers, er is een concours van de Markeruiters. In mijn hoofd kwam spontaan een strofe van de Zuiderzee ballade op “ Eens ging de zee ( het water van het zwembad) hier te keer – waar nu paarden draven en aan de horizon ligt Emmeloord” In plaats van Emmeloord moet het dan Nijlande zijn. In het zand lopen de paarden hun rondjes,langs de lijn slaan ouders de verrichtingen van hun kinderen gaande. Uiteraard zijn er party tenten geplaatst om het geheel op te fleuren. De sfeer is rustgevend geen geluidsinstallatie zelfs geen hoedjes parade van de aanwezige dames. Nee een concours in Rolde is mooi dankzij zijn eenvoud. Over het paardenvolk van mij geen kwaad woord. Het enige lawaai wat je hoort is als de paarden in en uit de trailer komen. De organisatie is prima – petje af – de enige die een petje op had was de jeugdige parkeerwacht.

De 4e mei , een avond die anders is dan alle andere avonden. De vlaggen hangen op deze avond halfstok. De 4e mei is stilstaan bij de ellende van de 2e wereldoorlog. Waar “voel”je die intenser dan op Kamp Westerbork.
Toen een vriend uit Rolde mij belde of ik mee wilde naar de herdenking in Westerbork
was mijn keus niet moeilijk. Om half zeven fietsten we via Ekehaar en Amen naar het kamp.
Toen we onze fietsen stalden in de buurt van de voormalige houten woning van de kamp-
commandant zagen we enkele bekenden uit Ekehaar en Beilen (oud-Roldenaren).
We sloten aan in de lange rij. Opvallend veel jonge gezinnen met kinderen. Toen de slagboom omhoog ging werden de kleinste kinderen op de sterke schouders van de vaders gezet. Dat ziende zag ik een backflash van de kinderen die aan de hand van hun ouders hier ruim 65 jaar geleden in de trein stapten. Treinwagons ? Nee in veewagens. Zonder sanitair in het donker staande – drie dagen en nachten lang – op weg naar het einde. Toen we onder de klanken van sacrale muziek aankwamen bij het spoorrails – die aan het begin -opgekruld naar de hemel wezen begon een oude vrouw haar verhaal. Ze had het transport naar Theresienstadt overleeft. Ze verhaalde van de ellende onderweg en de afschuwelijkheden in dat kamp
Even later kwamen haar dochter en kleindochter ook aan het woord “overlevenden” dankzij hun moeder en oma . De verhalen van hun moeder resp. oma stonden in hun hart
gekerfd. Hierna kwam nog een Joodse man aan het woord die een gedicht uitsprak en daarna nog een gebed in het Hebreeuws. Hierna speelde een zigeunerorkest voordat de Last Post de
twee minuten stilte inluidde. Alleen de vogels hoorde je in de stilte van deze ijskoude mei-avond. Na de stilte legden ruim honderd schoolkinderen een rode roos op de rails. Daarna traden ze terug en bleven nog een minuut doodstil staan. Waarna ze afmarcheerden en allen
zich naast de rails begaven om naar het monument te lopen of er bloemen neer te leggen… Het was een waardig gebeuren waar gelukkig geen idioot het in zijn hoofd haalde dit ritueel te doorbreken.
In stilte liepen we diep onder de indruk terug naar de fietsen. We keken elkaar aan en zonder woorden wisten we .. volgend jaar zijn we hier bij leven en welzijn weer. Westerbork zo dichtbij en toch in onze gedachten vaak ver weg, ongemerkt rijden we hier te vaak gedachtenloos voorbij. De les van de Holocaust is: “ Toon geen angst blijf waakzaam tegen autoritaire politici die minderheden en alles wat hen onwelgevallig is willen uitsluiten”.. Het is dan ook onze dure plicht de zwaarbevochten vrijheid in woord en gebaar te verdedigen. Elke dag weer pal staan voor een samenleving waarin voor iedereen plaats is. Een avond als deze in Kamp Westerbork herinnerd er ons niet alleen aan maar geeft ook inspiratie om
te blijven werken aan een betere wereld, dat is terugfietsend onze conclusie.

IJdeltuiten je hebt ze in soorten en maten. Ik wil best toegeven dat ik dat ook wel in zekere mate ben. Daar is meestal niets mis mee het is ook een vorm van zelfbehoud, want als je niet van jezelf houdt van wie dan wel? Maar er zijn ook mensen die roepen van de daken dat ze zo geweldig zijn. Kijk als anderen je geweldig vinden is dat altijd leuk. Maar beter dan dat ze je geweldig vinden is dat men vind dat je deugd. Die man of die vrouw deugd dat is een bijna hemelse betiteling. Zo las ik in de Volkskrant dat columnist Bert Vuistje vond dat Lodewijk Asscher de lijsttrekker van de PvdA in Amsterdam deugde. Hij gaf daarbij de volgende kwalificaties, hij is altruïstisch,
betrouwbaar en benaderbaar voor iedereen. Deze man had de afgelopen jaren altijd op de persoon Roel van Duijn gestemd voor welke partij hij ook in de raad zat. Kortom de kiezer hecht aan geloofwaardigheid. Geloofwaardig is ook een van de slogans van het nieuwe college van Aa en Hunze. Met de nieuwe wethouders heb ik als persoon geen enkele moeite,
het zijn prima mensen. Deze “Henk Heijerman-express” gaat de kar trekken in Aa en Hunze
de komende vier jaar. De eerste echte raadsvergadering is alleen Jur Wiersum aan het woord
geweest die kende ik al als wethouder. Ik ben benieuwd hoe Bert Wassink en Harry Dijkstra
“reuring” gaan brengen. Nieuwe sterren zijn uiteraard de vrouwelijke fractievoorzitters van PvdA en CDA. De eerste indrukken zijn positief “kittig en pittig” is de benaming die bij hen past. En dan de eenmansfractie van Arie Fonk ? Hij doet zijn best en zal dat ook hem kennende – in alle bescheidenheid blijven doen – hij zet daar nu al zijn alpino voor af in de raadszaal -chapeau-. Ondanks dat twee grote partijen niet meer in het college
zitten zijn de persoonlijke verhoudingen goed gebleven Dat kan anders worden als er over de bezuinigingen beraadslaagd gaat worden binnenkort.
De politiek in Aa en Hunze kabbelde wat voort omdat er niet echt principiële keuzes hoefden te worden gemaakt. Het kan dus leuker en spannender worden in de raadszaal maar dat geldt niet voor sommige groepen en mensen in onze gemeente die daar het slachtoffer van zullen worden. Waar veel mensen in de gemeente zich over opwinden is de dienstverlening en de burocratie waardoor men “te vaak” het gevoel heeft niet serieus te worden genomen. Mijn advies aan het nieuwe college maak hier een speerpunt van … en die ijdeltuiterij ? Doe het zo onopvallend mogelijk. Het mooiste compliment dat je kunt krijgen: “hij/zij is zo gewoon“.

Wij waren op een 40 jarige bruiloft van bekenden bij ons uit de buurt en daar trad de energieke band “Lekker Fris”op. “Oerend hard …” van Normaal maar ook songs van Fleetwood Mac en Status Quo schetterden door zalencentrum Hofsteenge.
Al bijna 25 jaar repeteert de band “Lekker Fris” in de ruimten van het sociaal kultureel werk
in Rolde. Deze band bestaat uit vijf man en ze brengen vooral muziek uit de zeventiger jaren ten gehore. Vooral het enthousiasme waarmee deze band van muzikale“zwaargewichten”
voor het voetlicht treedt werkt aanstekelijk.
Voordat de band begon te spelen hadden we een uitstekend buffet. Met andere buren en een voor ons onbekend echtpaar deelden we de tafel en ook een fietsvriend van de bruidegom schoof aan met zijn vrouw. Het onbekende stel bleek in Haren te wonen en de man was wiskundeleraar. De Rolder fietsvriend die op een humorvolle wijze een discussie op gang weet te brengen, vroeg aan de vrouw van de wiskundeleraar of ze in Haren voor of over het spoor woonde. Tja dit zijn in ieder geval gevaarloze openingen voor een gesprek die al heel snel heel geanimeerd werd. Er bleken meer overeenkomsten dan van te voren werd ingeschat en natuurlijk gingen de gesprekken al gauw over politiek en woonomgeving
Gesprekken konden we voeren totdat iedereen werd uitgenodigd in de belendende zaal
waar “Lekker Fris” de rest van de avond invulde. Drinken, muziek luisteren, dansen en elkaar keihard iets zeggen in het oor waren nu de activiteiten die ontplooid konden worden. Maar een non-verbale uitdrukking van instemming of afkeuring zegt vaak veel meer dan woorden.
De enige mogelijkheid om toch te communiceren was een gang naar het urinoir of even de rokers gezelschap gaan houden die buiten stonden .Op een avond als deze gaat het ook over inhoud, zoals de enveloppen die de bruid en bruidegom kregen en die ze besteden aan het goede doel en de gepassioneerde toespraak van een buurvrouw. Omdat de gastheer een voetballiefhebber is en de Duitsers bij iedere doelpunt van Arjan Robben zingen “Tulips from Amsterdam”, werd een song ingezet over tulpen uit Nijlande. Hiermee werden de buurmeisjes in het zonnetje gezet omdat zij zich zo jong al beijveren voor Kika het kinderkankerfonds. Feest, nostalgische live muziek en een pilsje wat wil je nog meer? Ondertussen was het spitsuur op de dansvloer en bleef het nog lang gezellig. Achteraf denk ik dat ik beter lekker fris had kunnen drinken, maar ja dat ontdekte ik pas de volgende ochtend . Er komt een herkansing. Op 5 mei op het bevrijdingsfestival en tijdens de Roldermarkt speelt “Lekker Fris”weer in Rolde en dan ga ik net als de muzikanten aan het mineraalwater…lekker fris.

Vrouwen, jonge meiden op het voetbalveld zijn als voorjaarsbloemen in de wei , een genot om naar te kijken. Ik had rokjes verwacht maar de dames van Eext hadden gewoon een broek aan tijdens hun kampioenswedstrijd tegen Tolbert. Zonder broek was natuurlijk ook geen gezicht geweest, bovendien was er dan ook geen kip op deze wedstrijd afgekomen …
Ik heb hier vaker langs de lijn gestaan in Eext en het is elke keer weer een feest op “t Veld te zijn. Er heerst hier een gemoedelijke en ontspannen sfeer. Ik ben nog niet van de fiets af, of krijg al een kop koffie aangeboden van de voorzitter himself. Een sfeer waarin ook de nieuwe shirt sponsors snel tot een positieve beslissing kwamen.. Zij hadden de moed om het eens anders te doen, twee shirt-sponsors voor één elftal met op de even getallen de ene en op de oneven getallen de andere sponsor. Volgens de voorzitter was dit nog nooit eerder vertoond bij de KNVB dus had Eext een primeur.
Het eerste half uur golfde het spel op en neer met veel corners voor Eext maar echte kansen
werden niet gecreëerd. Na een half uur wist de midvoor van Tolbert op handige wijze de laatste “man” de verkeerde kant op te sturen en haar strakke schot deed het net trillen 0-1.
Kort hierna werden twee verdedigingsfouten van Eext koelbloedig afgestraft. De rust ging in met een 3-0 achterstand voor de Eexter dames. Niemand gaf op dat moment nog een cent voor hun kansen. Tijdens de eerste helft had ik een gesprek over de sociale context in Eext met de voorzitter, daar kunnen veel dorpen nog iets van leren was mijn indruk. Dat er een kampioenschap zou worden gevierd daarvan was bij de rust eigenlijk geen sprake meer . Ondanks dat en het mooie weer bleven de supporters de dames steunen. Na rust begon Eext aan een indrukwekkende inhaalrace achtereenvolgens wisten Anja Jansen, Esmée Lammerts en good old Fennie Warring het net te vinden Zou het onmogelijke dan toch nog kunnen gebeuren ? Het wonder van Eext werd werkelijkheid toen Henrieke Sloots even voor tijd een aan Eext toegekende strafschop feilloos benutte.Hiermee werden de dames na een zenuwslopende 2e helft kampioen. Er waren bloemen en tranen van blijdschap.
Voor het eerst in hun 25 jarig bestaan waren ze kampioen , Fennie Warring was er al die tijd bij geweest … en scoorde nu een van de beslissende doelpunten. Chapeau ! Na afloop fietste ik door Anderen en zag een bord staan met “Perenbomen te koop”, ik dacht wat kunnen mij die perenbomen toch schelen.de dames van Eext zijn kampioen. Het schijnt nog lang onrustig in Eext te zijn geweest die avond…en of ze toen rokjes aan hadden ? Ik denk het wel.
.