“Gek toch maar elke keer als ik jou zie denk ik aan de PvdA… terwijl ik niet weet wie je bent” Dit zei een mij onbekende dame achter de kassa bij de Welkoop. Tja ik moest toegeven dat ze het bij het rechte eind had, de PvdA is mijn partij. Ik was een Wouter Bos man en aan Job Cohen moet ik nog wennen. De slogan van de PvdA “iedereen telt mee”spreekt me erg aan en dat de PvdA in Aa en Hunze deze slogan ter harte neemt is duidelijk want ze gunden de veel kleinere partijen CDA en Groen Links een plek in het college ten koste van zichzelf. Niemand kan nu meer ontkennen dat de slogan “Iedereen telt mee” door de PvdA niet serieus wordt genomen. Maar of de kiezers die op de PvdA gestemd hebben daar ook zo over denken betwijfel ik. Ik had even genoeg van de politiek en was afgelopen zaterdag op de Brink in Rolde waar verschillende activiteiten waren georganiseerd in de kader van “Rolde 65 jaar bevrijdt” en Rolde werd afgelopen zaterdag opnieuw symbolisch bevrijdt. Precies 65 jaar na dato rolden de mannen van “Keep them rolling” Rolde binnen. Het was een prachtig gezicht al deze authentieke voertuigen die je alleen van foto’s kent, nu in werkelijkheid te aanschouwen. Jeeps en vrachtwagens uitgedost met Canadese , Amerikaanse en Engelse vlaggen. Alleen de Fransen ontbraken maar die waren dan ook per parachute afgedaald rond Schoonloo en Amen. Op een podium bij de molen danste men in kleding van die tijd.
Ook de muzieknummers van Vera Lynn uit die tijd van Lily Marleen tot Pensylvennia knalden over de Brink. Vrijwilligers van “ Keep them rolling” konden hier op deze Liberty Tour die ‘s ochtends al om acht uur van start was gegaan in Balkbrug in Rolde genieten van een warme hap Een expositie bij het Touristisch Informatiepunt completeerde deze dag. Foto’s op de expositie herinneren er ons aan dat je altijd waakzaam moet blijven deze vrijheid te bewerkstelligen dat gaat niet vanzelf.. De landdagen die in de oorlogsjaren door de NSB in de zandverstuiving van de Boerbos werden gehouden zijn een zwarte bladzijde in de . geschiedenis van Rolde. Het Rolder Historische Gezelschap kan door deze presentatie van de geschiedenis dan ook terugzien op een geslaagde dag. Dat deze dag een schot in de roos was
om in militaire termen te blijven bleek toen ik een man sprak die de intocht in Rolde in 1945 had meegemaakt. Door de sluier van herinneringen die bij hem opkwamen biggelden de tranen hem uit de ogen, stamelend zei hij “ Dat ik dit nog meemaak doet me echt goed en naar ik hoop is dit een wijze les voor de jeugd, deze voertuigen zijn prachtig maar oorlog is verschrikkelijk “ Zulke feesten kunnen ook alleen maar slagen dankzij de inzet van de vele vrijwilligers En er zijn mensen in Rolde die je altijd en overal tegenkomt als vrijwilliger, ook aan hun een eresaluut. Diezelfde aanpak hadden onze bevrijders -de zorg voor de toekomst-, velen hebben deze toekomst nooit zelf mee mogen maken omdat ze stierven voor onze vrijheid. Laten wij deze vrijheid op een wijze vorm geven die past in hun geest.

“A-B-C-D-E-F-G” tot Z speelde hij op zijn gitaartje in de zandbak toen hij drie jaar was. Vanavond belde hij op “Pa ik kom direct naar mijn dienst naar Nijlande, jullie hoeven niet op te blijven want het kan wel ‘n uur of twee worden”. Dat was mijn zoon, hij is nu bijna dertig en werkt bij de politie in Amersfoort.

Mijn gedachten gaan terug naar zijn kindertijd toen we nog aan de Reeakker in Rolde woonden. Een onbezorgde jeugd had hij zoals veel kinderen uit die buurt die nu allemaal uitgevlogen zijn en waarvan velen nu zelf kinderen hebben. Deze buurt vergrijst en dat is logisch als je bedenkt dat de meeste mensen die er eind jaren ’70 kwamen wonen er nu nog wonen. Daardoor is de zandbak verdwenen en zijn er plannen zijn voor een jeu de boulesbaan op die plek. Zo zie je maar de tijd staat niet stil. Daardoor kom je veel zaken tegen waarvan je denkt heb ik dit al niet eerder meegemaakt.

Zoals het stemmen met rood potlood; in dit computertijdperk wordt dit als veiliger beschouwd dan de geavanceerde apparatuur. Wat ook gebleven is, is het geschreven woord zoals in deze gratis krant. Voor velen een onmisbare informatiebron om te kijken waar deze week het bier en andere levensmiddelen het goedkoopst zijn.

Maar ja, als je gaat voor kwaliteit en duurzaamheid gaat maak je weer een andere afweging en dan ga je op de fiets naar Karwij. Hier word je nog echt, van achter de toonbank met een blij gemoed geholpen.

Voorjaar… huppelende lammetjes mooi om te zien, maar nog enkele weken en ze liggen op je bord bij de gerenommeerde restaurants. Bij huppelende lammetjes denk ik vaak: “Waarom word ik eigenlijk geen vegetariër?”. Een kip slachten ik doe het niet, vroeger wel veel zien gebeuren, maar zelf een kip de kop afhakken, ik pieker er niet over.

Als vakantiewerker bij Friki in Wezep zag ik dat duizenden kippen gedood werden. Er was een man die met een elektrisch mes alle kippen die met hun kop naar beneden hangend aan een rail met een klap doodde, hij werd de beul genoemd.

Als je het ABC van het leven wilt begrijpen heb je zelf geen gitaar nodig. Maar het is wel de muziek die de toon zet. Luisteren naar mooie muziek maakt je een ander mens en geeft vreugde. Muziek verbindt en nodigt uit tot luisteren.

Door muziek kom je in een andere en mooiere werkelijkheid. Luisteren naar de stilte is trouwens ook schitterend.

De titel van deze column is gestolen van Martin Bril, de veel te vroeg overleden columnist, van de Volkskrant. Hij ontlokte de naam “rokjesdag” aan de eerste lentedag dat je kunt genieten van de zon op een terras. Dan zie je dames en jonge meiden van alle leeftijden aan je voorbij trekken in een rokje. En wat is er mooier dan sierlijke vrouwenbenen ? Laatst zag ik een foto van een volleybalteam waar dames geen broekjes aan hadden maar rokjes, naar mijn indruk veel sierlijker. Schoonheid gepaard aan sierlijkheid is het mooiste waarvan je op een vroege voorjaarsdag kunt genieten. Voorjaar en dan lekker in het zonnetje op een terrasje dat is het ultieme verlangen na een lange winter. Dit verlangen werd vorige week donderdag bewaarheid. Ik heb dan wel niet op een terras gezeten maar ook op de fiets voelde het zo. Fietsend langs de hoog opgetaste boomstammen bij de Boerdennen- aan de weg naar het voormalige zwembad- zie je niet alleen het hout maar ruik je het ook. En door die kaalslag kun je door de bomen het bos weer zien.
Diepe sporen van het rupsvoertuig dat de bomen vervoerde zijn de stille getuigen van dit geweld . Ook was ik getuige van de begrafenis van de paardenman uit Marwijksoord Henk Emmens die door zijn eigen paarden naar het graf werd gebracht. Ook hier veel rokjes maar dan wel decent zwart. Er is blijdschap en droefenis in het leven en de kleding wordt daarop aangepast. Aangepast was ook de kleding zondagmiddag op het voetbalveld bij de derby Rolder Boys – Achilles. Iedereen had weer een jas aan, vandaag geen rokjesdag, een strakke wind woei dwars over het veld. Bij rust stond Achilles met 2-0 voor. Omdat mijn maat en ik iets te lang in de kantine bleven hangen misten we twee doelpunten .Tien minuten later scoorde Janko Dekker en stond het 2-3. Rolder Boys ging er na rust vol in en kreeg ook de beste kansen maar doelpunten vielen er niet. Gelukkig was er “langs de lijn “ genoeg te zien en te horen. De jonge moeders met kinderen die met het palmhaantje hadden gelopen gaven nog wat kleur aan deze dag. Maar ook het bekvechten van Achilles-supporters met “onze grensrechter” over vermeend buitenspel was vermakelijk . In de laatste minuut van de blessuretijd had Rolder Boys de stand gelijk kunnen trekken maar de strafschop werd door Tim van Huffelen te slap ingeschoten, dus gingen de punten het Deurzerdiep over. Terugfietsend moest ik constateren dat er tot nu toe maar “ één rokjesdag” is geweest. Maar ja rokjes of niet, de lente is overal en ik ga met u de weddenschap aan dat er nog veel rokjesdagen komen in april en mei.

Mijn fiets hoef ik niet uit het vet te halen. De afgerlopen winter fietste ik wel voor een boodschapje, maar geen verre afstanden. Wel heeft Rikus “de fietsprofessor” uit Ekehaar mijn fiets voorzien van een nieuwe derailleur, nieuwe banden en ketting. Ik trap op deze voorjaarsdag, samen met mijn buurman, dan ook bijna freewheelend over het Balloërveld. Ik ervaar het voorjaar, dankzij het gedartel van de lammetjes , de reuk van de uitgereden mest en het gezang van vogels .
Aan de Lunsenhof in Anloo heb ik nog even een boodschap. Tegenover het kerkhof is een mooie open groene plek en de zichtlijnen naar de kerk blijven zo in stand en dat moet volgens de bewoners zo blijven. Ik ben het hartgrondig met hen eens. We fietsen verder door het Kniphorstbos en passeren op een driesprong de plaats waar eens de galg stond. Dat die galg er niet meer staat en ook al bijna 200 jaar niet in bedrijf is doet me goed. De onheilsplek en de historie er over wordt aangegeven door een ronde kunststoffenplaat op een afgezaagde stam. Bij een landhuis waar een vlag wappert in de voorjaarszon ligt nog ijs op de vijver. We zijn in Schipborg en slaan af bij de Kiemelberg vanwaar je een grandioos uitzicht hebt over de meanderende Drentse Aa . We komen op het fietspad naar Gasteren een stel jongens en meiden tegen die in een straf tempo lopen, het blijken agenten in opleiding. Hopelijk zijn het allemaal gezonde geesten in een gezond lichaam. Een agent in Dordrecht heeft voor deze beroepsgroep meer schade aangericht dan duizend inspirerende en gemotiveerde agenten ooit kunnen goed maken. Een zwaluw maakt nog geen zomer, maar de ooievaars die weer teruggekeerd zijn op hun nest in Taarloo en daar de trots zijn van het dorp de maken mijn dag helemaal goed. Het voorjaar lokt ook de boeren naar het land. Er moet gemest, geploegd en gezaaid worden. De super brede en zware landbouwvoertuigen en de onwaarschijnlijk grote tankwagens met mest kraken de wegen . Gelukkig zijn er nog de fietspaden waar je niet alleen veilig voelt, maar ook nog kunt genieten van al het moois om je heen. Over een van deze fietspaden fietsen we als we via de Smalbroeken waar het monument van Harry de Vroome staat, naar Balloo gaan. Hier en daar een kievit en grutto in de weilanden vertellen me dat de lente in aantocht is. Met de fiets geniet je dubbel in ons eigen vijfsterrengebied . Met hier en daar een schaftkeet in het landschap waar de mannen en vrouwen van van Boeyen die hier het landschap onderhouden hun koffiepauzes hebben. Winter is voor mij ook afscheid nemen van de volksverlakkers van de PVV, de priesters die vuiligheid uithaalden met jongetjes, de brandstichters en de zuurpruimen die de wereld kan missen als kiespijn. Met de komst van de lente hoop ik dat al deze ellende voorbij zal zijn. Zoals de vader die met twee jonge kinderen op het talud van een zandheuvel zit te genieten van het voorjaar,en hoor hem zeggen “Zin in een paaseitje, jongens”. Het is weer Lente …. en het wordt altijd weer Pasen.