“Geld, geld, geld het gaat hier alleen maar over geld” zei een geïrriteerde Marianne Thieme in de microfoon tijdens de debatten bij de algemene beschouwingen. Ik moet eerlijk toegeven het ging ook wel heel veel over geld. Als kopstuk van de dierenpartij wil je het eigenlijk alleen maar hebben over het welzijn van koeien, varkens, kippen en konijnen hebben maar dan heb je het indirect alleen maar over stront en dat is toch ook niet zo fris.

Ik begrijp haar trouwens ook wel want ik snap ook niet dat er zolang over geleuterd moet worden of mensen met 65 of 67 AOW moeten krijgen. Geef gewoon iedereen die 40 jaar heeft gewerkt AOW, want de een begint te werken met 16 jaar en de ander met 26 jaar. En als je werkt betaal je mee aan de AOW.

Ook vind ik het van de gekke dat veel partijen zo spastisch doen over de beperking van hypotheekaftrek. Moet Jan met de pet de grote herenhuizen en villa’s met hypotheken van vijf ton en meer mee helpen subsidiëren? Dat is toch absurd. Gelukkig waren er ook nog leuke humorvolle momenten, zo wilde Femke Halsema figuurlijk gesproken wel de vrouw worden van Mark Rutte.

Mark raakte zo van zijn aprepot dat hij in staat was al zijn principes te grabbel te gooien, want wie wil nu niet met Femke? Het meest heikele punt bleef het gesteggel of de minima er nu wel of niet op vooruit gingen. Agnes Kant vond het schandalig dat met de PvdA in het kabinet zo iets mogelijk was en Mariët Hamer antwoordde dat de SP dan zelf maar had moeten meedoen aan het kabinet. Gehakketak op de vierkante millimeter door twee vrouwen die eigenlijk beiden het beste voor hebben met de minima. Het ging veel over het geld van de kleine man, de golfers en jachtenbezitters bleven buiten schot.

Wat ik echt schandelijk vond was dat er partijen waren die aan het budget van de armsten in de wereld wilden morrelen. Gelukkig gaf dit kabinet op dit punt terecht geen haarbreed toe, “het is alsof een miljonair geld uit het centenbakje van een bedelaar grist” zo omschreef Femke Halsema het gedrag van deze partijen.

Onze burgemeester werd in een interview in het Dagblad gevraagd wat hij zou doen als hij een miljoen ter beschikking zou hebben.
Hoewel ik vindt dat wij een geweldige burgemeester hebben viel het antwoord me toch tegen want zijn antwoord was wel erg voorspelbaar – zoals een gloednieuwe nieuwe camper, een wereldreis, een prachtig huis in een vijfsterren gebied en een weekendje in Barcelona voetbal kijken.

Tot slot wilde hij dan voor € 40.000 een uurtje het stadion Nou Camp huren om latje te schieten met een stel vrienden. Dat laatste is natuurlijk een grapje en kan gekwalificeerd worden onder “Klapperende tuinhekjesgezeur”…. want deze burgemeester weet echt wel dat er meer te koop is in de wereld dan een opbrengst van vijf kerstmarkten te verdoen aan latje schieten.

Barmhartigheid is er in vele soorten maar soms raakt een gebeurtenis je diep daarom in deze column het verhaal dat ik afgelopen week las in Trouw.
Op de vroege ochtend van Tweede Paasdag 2008 raakte Maya Legebeke uit Spanbroek in een slip en belandde op haar kop in de vaart. Terwijl ijskoud water de auto binnenstroomde wist ze haar vriend Michel te bellen en te roepen dat ze bekneld zat. Toen Michel minuten later kwam aanracen, trof hij Maya ongedeerd aan de kant. Vier mannen stonden bij haar. Het verhaal van Maya was dat er net op tijd een auto was gestopt met vier mannen, ze sprongen het water in en haalden Maya eruit. “Eentje had een jas bij zich en die kreeg Maya ook nog” vertelde Michel. Daarna keken ze of het goed met Maya ging en sprongen ze verkleumd van kou weer in de auto. Ze zeiden allen maar, we moeten werken, we moeten werken. Maya en Michel kregen niet eens de kans de vier te bedanken. Wat bleek? Het waren Polen, enkele van de duizenden die in West Friesland de weinig begeerde baantjes in de tuinbouw opknappen. De betrokken werkgevers zijn niet erg soepel met de arbeidsvoorwaarden vandaar die haast. Dit waar gebeurde verhaal is van Herman Vuijsje, de man die een prachtig boek schreef over de pelgrimage naar Santiago de Compostela in omgekeerde richting.

Maar dit verhaal is nog niet af, want eerder in die week voor Pasen was er een bijeenkomst
geweest over de huisvesting van 160 Polen in een hotel in Spanbroek. Daar waren ook Maya en Michel geweest omdat ze er fel op tegen waren. Daar denken ze nu heel anders over: Michel zei “ Kijk als er mensen zijn die dat doen, die te water springen en een meisje redden,dan ben ik sprakeloos dan mogen ze desnoods bij mij in de tuin slapen”. Het lijkt wel of ze het erom deden deze vier mensenredders.
Bij een nationaal tv-spelletje ”Wie is de Samaritaan ?” zouden ze glansrijk winnen. Net als in de bijbelse parabel hielpen ze een onbekende in nood op onbaatzuchtige wijze en in anonimiteit. En passant deden ze er ook nog een vleugje Sint Maarten bij –met de jas. Maar de opmerkelijkste gelijkenis zat hem in hun eigen positie.
Ook de Samaritanen waren destijds outsiders. In de Joodse wereld werden ze veracht als allochtonen en afvalligen. Met zijn barmhartigheid stak de Samaritaan de grens van zijn eigen volk over, net als die vier Polen daarbij Spanbroek. Je eigen grenzen durven en willen oversteken en daardoor je vooroordelen over boord zetten dat getuigd niet alleen van edelmoedigheid maar vooral van wijsheid.

Annen kon afgelopen seizoen de kampioensvlag hijsen en speelt daardoor nu weer in dezelfde klasse als Rolder Boys. De derby met de beste elftallen van Aa en Hunze daar kun je als columnist van de Schakel niet aan voorbijgaan. Dus op de fiets in de regen over het Balloërveld waar de hei nog even in bloei staat naar het duel der jonge goden in Annen.
Als ik bij de rotonde ben hoor ik al van verre de vrolijke klanken uit de geluidsinstallatie.Ik kan kiezen rechtuit fietsen langs het tankstation van Stadman of linksaf via de Wepel,omdat je met een fiets nooit hoeft te tanken, ga ik linksaf. De rood-witte vlag wappert fier in de wind, rood-wit tegen zwart-wit als je het wit wegstreept is het de roden tegen de zwarten. Dezelfde kleuren vind je dankzij de vele paraplu’s ook terug langs de lijn. De fysiek sterke Annenaren met veel lengte in de achterste gelederen gaan fris van start. Rolder Boys tracht met enkele snelle uitvallen de bakens te verzetten. Na 20 minuten weet Annen dankzij een fraaie kopbal van Henk Steenge de leiding te nemen. Tien minuten later weet Mark Botter een cornerbal te verzilveren door uit een scrimmage te scoren. Rolder Boys vecht terug maar verder dan twee ballen die voor langs gaan komen ze niet. Het mooiste doelpunt van de wedstrijd komt na 35 minuten op naam van Frenk Tiersma vanaf 20 meter knalt hij de bal onhoudbaar in de bovenhoek daarmee de russtand bepalend op 3-0. De Rolder Boys trainer Rolf Veneboer bracht na rust Erwin Smit , Gert Jan Hadders en Janko Lijfering in, dit was duidelijk een verbetering en er werd door Rolder Boys feller en met meer inzet gevoetbald, verder dan een schot op de lat kwamen de Roldenaren echter niet. Een supporter uit Rolde kwalificeerde het spel van Annen als “No nonsense voetbal”, hij sloeg daarmee de spijker op de kop. Gewoon een keihard werkend team vechtend voor elke bal en in de lucht souverein. Na rust vielen er geen doelpunten meer tot verdriet van de vele Roldenaren . Maar desondanks gaat het feest in Rolde gewoon door … en de punten die komen echt wel. Het kan nog een leuk seizoen worden met deze teams uit Aa en Hunze in de 2e klasse. Het ontbeert Rolder Boys nog aan een krachtpatser een rommelaar in de spits , type Bert Dijkstra .
Door een vriendelijke Rolder kon ik op de terugweg meeliften maar omdat voor mij elke trap
op de fiets, ook in de regen, een genot is heb ik dit aanbod afgeslagen. Dat er veel meer mensen fietsen in de regen werd me bij Anloo duidelijk. Ik kwam hier hele hordes Anloërs tegen die meededen aan een fietstocht met opdrachten. Echt goed Drents gebruik, activiteiten gaan door men laat zich niet door het weer van de wijs brengen.
Ook de feestelijkheden rond de Roldermarkt zijn allemaal gewoon doorgegaan. Als u dit leest is het alweer voorbij. De openingsavond was er een met culinaire hoogstandjes van de Rolder ondernemers, van wijn proeven tot heerlijke soep en niet te vergeten het splinternieuwe product Peerdepils, waarvan onze burgemeester alleen een hapje schuim heeft geproefd. Over de smaak van deze pils kan ik kort zijn: Het doet zijn naam eer aan als je de l eruit haalt.

Ik las vorige week in de Schakel iets waar ik blij van werd. Het steunpunt Vrijwilligerswerk is n.l. bezig met het ontwikkelen van een waarderingskaart voor vrijwilligers en daarmee kunnen vrijwilligers een presentje of korting krijgen bij ondernemers in de gemeente Aa en Hunze. Het vrijwilligersproject wil alle middenstanders interesseren “iets” bij te dragen. Stelt u zich eens voor hoe dat zal gaan, al die vrijwilligers bij de sportverenigingen – bij de verzorgingshuizen – de gehandicaptenzorg – de kerken – de ANBO- de scholen – welzijn – de brandweer – de Roldermarkt – en bij de vele andere aktiviteiten die overal georganiseerd worden, dat zijn er in Aa en Hunze toch al gauw enkele duizenden. In gedachten zie ik al deze vrijwilligers op pad om hun presentjes op te halen bij de middenstand vlak voor de kerst, appels bij de groenteboer, leverworst bij de slager, luxe broodjes bij de bakker, een kerstster bij de bloemist, bandenplakspul bij de fietsenmaker, een sleutelhanger bij Univé, een stukje zeep bij de drogist en misschien zelfs met kerst bij de supermarkten wel een kerstpakket(je). Ik denk dat dit lange rijen op gaat leveren bij de middenstanders, dat is op zich positief want je praat dan nog eens met iemand. Gezellig samen in de rij staan kan de cohesie bevorderen, dat is wel gebleken bij het museum in Assen. Ik hoorde iemand zeggen dat ze het de rij staan en gezellig kletsen met mensen uit Breda en Den Haag eigenlijk even leuk vond als het terra cotta leger. Ze kregen van het museum koffie, een chocolaatje en een paraplu voor de regen, er was aandacht voor de bezoeker en dat viel goed.. Door de presentjes, en de gezelligheid van het ophalen, bestaat de kans natuurlijk dat er straks teveel vrijwilligers komen en dat er wachtlijsten komen. Misschien gaan zelfs tweeverdieners die fulltime werken wel minder werken om er toch bij te horen.
Alle gekheid op een stokje natuurlijk is iedereen blij als hij onverwachts iets krijgt als vorm van waardering, maar of de vrijwilligers blij zullen zijn met een waarderingskaart waar ze zelf mee langs de middenstand moeten, betwijfel ik zeer. De vrijwilligers die ik ken doen hun werk omdat ze het belangrijk vinden en iets willen betekenen voor de gemeenschap. Daarom mijn gratis advies, vergeet de waarderingskaart,maar schenk de vrijwilliger gewoon aandacht en een luisterend oor.
Wie heel veel aandacht kreeg deze week was Barack Obama, het was echt zijn week.
Speeches die klonken als een klok van zijn vrouw Michelle, van senator Edward Kennedy, van Hillary en Bill Clinton , het was een adembenemend spektakel. Maar de climax was de speech van Barack Obama waarvan je kippenvel kreeg . In een stadion met 85.000 kiezers, twee keer een volle Arena kwam de hoop van de wereld ( van Amerika moeten we nog afwachten) met zijn nu al historische speech. Zijn belofte dat hij gaat voor een Amerika waar armoede niet meer vanzelfsprekend is, iedereen voor ziektekosten is verzekerd en er geen oorlog wordt gevoerd om spierballen te tonen, sloeg aan. In het commentaar van het Dagblad staat als kop “Obama is briljant”. Dat gaat mij even te ver, je mag best onder de indruk zijn van zijn optreden maar het wachten is op zijn daden.
De tegenpartij de Republikeinen denken een meesterzet te hebben gedaan door een vrouw Sarah Palin als running mate van Mc Cain te nomineren. De feministen zullen elke vrouw toejuichen maar volgens mij gaat het echt om de inhoud . Amerika is Europa niet en daarom voorspel ik een nek aan nek race tussen de (voor mij) droomkandidaat Barack Obama, een mix van John. F Kennedy en Martin Luther King, en de oorlogsheld Mc Cain.

Ze zijn voorbij de Spelen. Een gouden medaille is ons door de neus geboord door JP
Balkenende. Hij zat in de volgauto bij de wielerwedstrijd en had drie regenjassen bij zich.
Hij is er op gaan zitten en vergat ze aan onze meiden waar onder Marianne Vos uit te reiken. Iedereen heeft kunnen zien dat Marianne verkleumd van de nattigheid slechts zesde werd. Geen wonder dat we hier een zesjescultuur hebben . De vader van Theo Bos trok van teleurstelling zijn oranje shirt uit en smeet het op de grond.
Ja sport is emotie en de een kan daar beter mee omgaan dan de ander, Epke Zonderland uit Lemmer die de rekstok miste en daarna toch gewoon zijn oefening afmaakte, dat is klasse. Emotie van vreugde is natuurlijk leuker dan van verdriet, beide vormen van emotie werden goed in beeld gebracht. De vreugde over het onverwachte goud bij de waterpolo meiden waarbij de coach en de begeleiders in het water doken was prachtige televisie. De geweldige prestatie op de tien kilometer zwemmen van de van leukemie herstelde Maarten van der Weijden waren voor Nederland de meest onvergetelijke momenten in de slotweek.Dat de hockeydames goud veroverden lag in de lijn der verwachtingen, tja als de Sterspot met Fatima Romeira Banco-Rabo van het tv scherm spat dan is goud niet ver meer. Mensen die een woekerpolis hebben afgesloten bij deze bank denken daar ongetwijfeld anders over. Woekeren met je talenten dat is niet alleen een kunst maar ook hard werken. Zo was er zaterdagavond in Rolde een voetbalwedstrijd tussen gemeentepersoneel aangevuld met politici en de sponsoren van Rolder Boys. Bij de gemeente speelden voor rust twee oud-profs mee Jan Korte en Martin Drent doch binnen vijf minuten stonden de sponsoren al met 3-0 voor. Aa en Hunze kwam voor rust nog terug tot 4-2. Na rust werd er beter gecombineerd door het gemeentelijk elftal waarin vooral de beide burgemeesters Hans van de Laan ( Noordenveld) en Eric van Oosterhout ( Aa en Hunze) hun medespelers inspireerden en de regie namen Er kwam zelfs een Anschlustreffer maar het antwoord van de sponsoren kwam snel Bert Dijkstra tekende daarvoor. Het slotakkoord was voor de gemeente, wethouder in spé Henk Santes kopte schitterend in, als dit zijn visitekaartje is waarop hij ook als wethouder gaat opereren gaan we in Aa en Hunze nog mooie tijden tegemoet Ik heb zelf een klein half uur mee gespeeld op geleende voetbalschoenen .Het viel me niet mee om na vijftien jaar weer “tussen de lijnen” te staan, de opmerking van trainer Rolf Veneboer dat ik speelde als een socialist erop doelend dat ik veel ballen aan de tegenstander “gunde” sprak dan ook boekdelen .Hierna was het nog lang gezellig op de Boerbos veel herinneringen werden opgehaald vooral door oud-spelers die in grote getale rond de statafels aanwezig waren. Terug naar Peking, hopelijk hebben deze Spelen een bijdrage geleverd aan meer toenadering en begrip onder de volkeren. Een glimp ervan zagen we in de omhelzing van de medaillewinnaressen van Rusland en Georgië , het waren weer vrouwen die dat deden net zoals “onze vrouwen” het merendeel van de medailles binnensleepten. Dankzij de vrouwen brengt de sport ons in hogere sferen dus engelen bestaan.