Dertig jaar geleden kwam ik met een groep van meer dan vijftig kinderen, op de fiets uit Rolde, met o.a. de stagiaires Gea Jansen en Eppie Plat een weekend kamperen in Breeland. Twee jaar later was ik er weer met een groep uit Grolloo. Dat was een weekend die ik nimmer zal vergeten, niet dat het vervelende groep was, integendeel het was erg gezellig, maar dat weekend kwam namelijk onze zoon Christiaan aan op Schiphol, met de blauwe vogel van Air France via Parijs uit Bogota.

Een baby van 8 weken en die dag zal ik mijn leven lang niet vergeten. Op vrijdagavond fietste ik met de groep en de vrijwilligers naar Breeland, op zaterdag werd ik afgelost door mijn vriend Lukas Koops zodat ik met mijn vrouw naar Schiphol kon en op zondagmorgen was ik terug met beschuit met muisjes en natuurlijk zo trots als een pauw. Daarom heeft Breeland een apart plaatsje in mijn herinnering, maar dat komt ook vooral door de gastvrijheid van Piet en Marianne Steenbergen.

Afgelopen vrijdag was ik weer in Breeland en ik werd zoals altijd hartelijk ontvangen, zoon Dries zwaait daar nu de scepter en doet dat met verve. Breeland is in de loop der tijd uitgegroeid tot een recreatiebedrijf waar je U tegen kunt zeggen. Als gemeente geef je faciliteiten maar actief en creatief ondernemerschap is nodig om iets succesvol te maken. Deze dag werd door de gemeenteraad een stap voorwaarts gezet in de richting om ons platteland vitaal te houden.

Onder de bezielende leiding van burgemeester Eric van Oosterhout werden geen piketpaaltjes geslagen maar de route verkend waaraan Aa en Hunze de komende periode aan gaat werken. Ik zal de lezer de details besparen maar dat we meer gaan doen als op de winkel passen werd deze dag wel duidelijk. Als je in de ontmoetingsruimte van Breeland zit kijk je uit over de weilanden met aan de horizon bomenrijen – Bree(d) land dus. Ik denk zelf ook liever breed dan smal , niets in deze wereld is zwart of wit .

Ik vind het eigenlijk wel jammer dat Breeland achter Annen ligt , lag het maar achter Gasselte dan was ik zeker nog even bij Agnes, de boerin, langs gegaan, zou ze nog wat met Jurre hebben ?

Op weg naar Breeland fietste ik binnendoor en kwam vanaf Gasteren Anloo binnen, verscholen achter wat boerderijen en bomen zag ik de toren van de Magnuskerk opdoemen, echt een plaatje. In het dorp staat bij het café een bord “ koffie met krentestoet”, kan het Drentser? Achterom kijkend zie ik dat er bij de kerk een uitvaart is. Leven en dood het hoort bij elkaar, fietsend sta ik nu nog aan deze kant van het graf vandaar dat ik nog snel een tandje bij schakel.

In Annen sjees ik langs een kale plek waar een groot bord staat, hier komen de omstreden appartementen van de Woldhoek. Ik denk liever een mooi, misschien wat hoog gebouw, dan deze rotzooi, maar ja er zijn mensen die er anders overdenken.

Op de terugweg in het aardedonker geniet ik van de sterrenhemel en van het fietsen in het donker het geeft een bepaalde rust vooral als je dan nog een uil hoort oeh-oehen. Het voelt mysterieus aan om in het donker op het schelpenpad over het Balloërveld te fietsen maar je voelt je tegelijk ontiegelijk rijk, lekker ver weg van alle lawaai en drukdoenerij. Dan heeft zelfs de duisternis “kleur”.

Het stormde en regende,het was hondenweer maar ik moest en zou naar de plaatselijke bibliotheek in de Boerhoorn want het was nationale gedichtendag. Drie vrouwen zouden daar gedichten voorlezen uit eigen werk. Vrouwen en gedichten wie zou daar niet voor zwichten?

Ik geef het toe ik heb een zwak voor vrouwen, tja en vrouwen en poëzie dat is dubbel genieten dit liet ik niet aan mij voorbij gaan. De spits werd afgebeten door Janny Bruins die voorlas uit haar onlangs uitgekomen bundel Weerdevol. Haar gedichten zijn in het Drents geschreven waardoor er toch direct, in mijn beleving, een dimensie meer is. Dialect of zoals Drenten zeggen “Taol” komt dichter bij het gevoel dan ABN. Enkele gedichten van haar hadden zelfs een Deep Throat gehalte, ze vroeg zich zelf af of dat in deze omgeving wel “kun”, waarop de oudste uit het gezelschap grijnsde “Ja, doorgaan het wordt steeds boeiender “aan zijn glinsterende ogen te zien genoot hij met volle teugen.

Een van haar gedichten ging over een gekleurde plek op de kont van een schaap en de verzuchting in haar gedicht was dat ze blij was geen schaap te zijn, omdat iedereen dan onmiddellijk kon zien dat je seks hebt gehad en zoiets wilde ze toch liever voor zichzelf houden.
Wat mezelf het meest bekoorde was het gedicht over Contact in dit gedicht kwam het erop neer dat alle vooruitgang in communicatie van internet tot virtueel loket het bij lange na niet haalt bij het directe persoonlijke contact.

Sophia Helmhout die pas drie jaar dichtte verraste met hele persoonlijke inkijkjes over het gemoed, het gevoel van binnen is vaak onuitspreekbaar maar in haar gedichten maakt ze van haar hart geen moordkuil. Zichtbare elementen van zon, zand en de regenboog weet ze om te zetten in prachtig proza. Ook gevoelens van boosheid, haat, vallen en opstaan weet ze zo te verwoorden dat het kleur krijgt en beklijft.

De laatste die voorlas uit eigen werk was Tineke Booy zij deed haar inspiratie vooral op tijdens haar reizen naar Scandinavie, Spanje en Portugal . De soberheid van de vlaktes,die heel aparte sfeer die het dorre landschap met de windmolens oproept inspireren haar. Haar ervaringen in Jerez van koeien met bellen om hun nek, doen je belanden in Alice in Wonderland. Een groot contrast vormen de abstracte gedichten die verhalen van einders tot de dood. Het waren drie totaal verschillende genres, maar hoe uiteenlopend ook, zeer de moeite waard.

Toen ik de bibliotheek uitliep werd ik getroffen door de prachtige foto’s van Liza Werkman die daar schijnbaar achteloos en systeemloos aan de wand waren opgehangen. Foto’s uit onze omgeving waarin natuurelementen centraal stonden. Het was voor mij de slagroom op het toetje van deze Rolder culturele avond.

Ik had nog een vraag en liep even binnen bij de Wegwiezer. Ik werd daar geholpen door ene Willem en hij heeft mij uitstekend de weg gewezen.

Tot slot het gedicht Binnen en Buiten van Sophia Helmhout uit haar bundel Fidesspescaritas,
dat mij herkenbaar overkwam en daardoor……. raakte
van binnen is het onrust
van binnen is het wild
van binnen is er honger
die maar niet kan worden gestild

van binnen zijn geen woorden
van binnen is gevoel
dat moet soms wat betijen
voordat ik zelf weet wat ik bedoel

van binnen zijn verlangens
van binnen is het kracht
van binnen moet het naar buiten
verhardend en verzacht

Iedereen kan ik aanraden vrijwilligerswerk te doen. Ook al ben je hartstikke druk
met je werk, iets doen voor een ander heeft ook een helende werking voor jezelf.
In onze snelle wereld, waar ogenschijnlijk alles om geld, sex en macht draait is nog zoveel te beleven wat er echt toe doet. Een bezoekje aan een alleenstaande oudere, een beetje belangstelling voor de mensen in je omgeving kan je ogen openen en zien waar het in deze wereld echt omgaat. Soms wordt je gevraagd voor zo op het oog minder leuk vrijwilligerswerk. Kritiekloos contributie ophalen voor de oranjevereniging terwijl jezelf het koningshuis nou niet bepaald het toppunt van democratie vindt , maar het doel: activiteiten organiseren spreekt me wel aan. Ook met enveloppen bezorgen en ophalen van de actie kerkbalans was ik deze week bepaald niet de enige vrijwilliger. Mensen aanspreken om te offeren is niet mijn favoriete bezigheid,ze zien me komen, dacht ik. Gelukkig viel dat mee en ik kan u verklappen dat toen ik eenmaal op pad was het mij uitstekend is bevallen. Over het algemeen werd ik hartelijk ontvangen en niemand begon over het “geloof “of over de kerk en op één na had iedereen de enveloppe klaar staan. Bij de meeste mensen werd ik aan de keukentafel uitgenodigd en ik hoorde verhalen over zowel boer zoekt vrouw als over de inburgering van nieuwkomers. Bij een boerengezin hoorde ik dat ze op zondagavond met de hele buurt samen naar boer zoekt vrouw zaten te kijken. Het is toch ook schitterende tv als je boer Frans uit De Lutte hoort zeggen dat hij ook zo zijn zachte kanten heeft en je ziet hem dan twee tellen later waar de vrouwen bijstaan met zijn dubbelloops geweer schieten. Iemand informeerde of hij begraven kon worden in Rolde want in zijn geboorteplaats in Twente kon dat niet meer, sinds hij verhuist was naar de gem. Aa en Hunze. Ik snap dat wel, daar zijn nog kerkhoven waar kerkleden nog kosteloos begraven kunnen worden. In Aa en Hunze zijn echter algemene begraafplaatsen en dan moet je aan de gemeente betalen en ik kan u verzekeren dat dit niet goedkoop is, je schrikt je bij wijze van spreken dood.
Waar ik niet van geschrokken ben maar juist van heb genoten was de atelierroute. Al enkele jaren organiseert de afdeling cultuur van de gemeente met het kunstenaarscollectief een expositie weekend. Deze keer kozen mijn vrouw en ik voor Annen, Nieuw Annerveen en Eext en het was overal gezellig druk In Annen waren veel herkenbare landschappen en de schilder wou de komende jaren allemaal sfeerbepalende plaatsen in de gemeente schilderen en die dan in 2010 exposeren. De ontvangst was overal prima hoewel bij de een wel veel meer aandacht aan de inrichting en opstelling was besteed dan bij de ander. Deze middag was het ondanks het donkere weer en de modderige bermen toch nog kleurrijk. Bij het acht uur journaal is de kleurrijke presidentskandidaat Barack Obama , omringd door alweer veel vrijwilligers, bezig met zijn overwinningsspeech omdat hij in de staat South Dakota verreweg de meeste stemmen heeft verzameld. Chance is coming !! Wat is er nog mooier om samen met anderen te strijden
voor ideeën en voorzieningen en daardoor doelen te bereiken die er toe doen?

Even moeilijk als het voor boerin Agnes en de boeren was om een van de kandidaten weg te sturen was het voor mij om te stoppen met deze column. Vooral omdat ik werd overdonderd door mailtjes, kaarten en telefoontjes. Bovendien kwam daar het mailtje overheen van de redacteur van de Schakel dat hij een afkoopsom van 18 miljoen zou vragen. Daarom hier aflevering 101.
Deze avond (maandag) ben ik in de Lutherse kerk aan de Haddingestraat 23 in Groningen vanavond zal hier Wouter Bos de partijleider van de PvdA (s)preken. De (linkse) kerk loopt mooi vol en ineens zie ik daar Wouter Bos in zijn eentje binnenkomen, hij gaat rustig naast een van de bezoekers zitten. Niks body guards of bobo’s in de buurt, hij was gewoon één van de velen zonder stropdas. Wat een verademing in vergelijking met die media geile look-alike van Mozart die ons als belastingbetaler alléén al vanwege zijn haatzaaiende opmerkingen drie miljoen euro per jaar extra kost. Terug naar iets wat er ook cultureel toedoet, de Lutherse kerk, religieus erfgoed, ademt de sfeer van het begin van de vorige eeuw, het is een vierkant gebouw met als enige uitspatting twee gebrandschilderde boogramen en een balkon. Het is een sobere inrichting met in het midden de preekstoel. Onder deze preekstoel staat het spreekgestoelte, bijna gelijkvloers, waar Wouter Bos in tien statements uitlegt waarom de PvdA aan dit kabinet deelneemt. Hij weet het gepassioneerd en sprankelend te brengen, er is dan ook weinig oppositie over zijn uitleg. Wel doet het sommige Groningers zeer dat het kabinet de Zuiderzeelijn heeft afgeblazen. Ik denk dat na het echêc van de Betuwelijn er geen kabinet meer is die zich gek laat maken door lobbyisten, niet door Haerkens c.s. en al helemaal niet door “onze Relus” die net als de Paus tot zijn dood in functie wil blijven.
Tijdens de pauze staan”de socialen” met of zonder rode shawl keurig in de rij voor koffie, fris of bier, er is ook humor te beluisteren. Iemand merkte op: “ mijn vader zei vroeger waar ze wel zingen en niet drinken is het niet plezierig, en hij bedoelde de kerk, nu zijn we in de kerk en zingen we niet en drinken wel”. Over humor gesproken de voorzitter van deze avond had in zijn inleiding erop aangedrongen Wouter Bos niet alleen het vuur na aan de schenen te leggen maar ook te zorgen voor de broodnodige humor. Ik vond dit wel een leuke omdat de meeste linkse broeders nu niet bepaald bekend staan als grappenmakers. Wouter Bos ging hier meteen gretig op in, en zette hiermee de toon voor deze avond, toen hij vertelde dat Stef Depla (de broer van de wethouder van het fietsenhok ) eens de opmerking had gemaakt: “Daar waar twee PvdA-ers samenzijn slaat onmiddellijk de verzuring op zo’n wijze toe dat hiervoor een milieuvergunning nodig is”.
Vragen over zorg, wonen en werk werden het meest gesteld. Het werd duidelijk dat de gemeenten verantwoordelijk zijn voor een goede uitvoering van de WMO. Met de afsluitende zin “ Solidariteit dat is waar we altijd voor zullen gaan als partij”oogste Wouter Bos een donderend applaus. Toen we buiten kwamen regende het en in de verte hoorden we op de Grote Markt, de laatste zinnen van het Grunnings Volkslied wegsterven “Ain pronkjewail in golden raand is Stad en Ommelaand” er was daar net een nieuw wereldrecord gevestigd met een koor van 2819 zingende Groningers. We liepen door het red-light district Nieuwstad waar vele gordijnen dicht waren, mijn vriend vertelde mij dat daar de liefde werd bedreven. Nou liefde? Wie mij écht lief is, is mijn dochter die in het verlengde van deze straat woont, daar wilde ik heen. Bij ons bliksembezoek toonde ze ons trots haar nieuwste aanwinst een mooie kast voor een habbekrats gekocht via marktplaats. Ik was blij voor haar en vond het ook een mooie kast, en van een totaal ander kaliber dan de hoerenkasten die we net gepasseerd waren.

U leest het goed dit is alweer de 100e column. Ik sta er zelf nog het meest versteld van.
Ik werd twee jaar geleden gevraagd of ik iedere week iets wou schrijven voor de Schakel, en na kort nadenken besloot ik het te doen. Het was wel spannend maar tot op heden is het gelukt elke week iets op papier te krijgen. De ene keer lukt het wat beter dan de andere keer, maar dat is het risico dat je incalculeert. De 100e column, ik vraag mezelf af of dit niet hét moment is om te stoppen, aan de andere kant blijft het natuurlijk ook een uitdaging om elke week iets te schrijven. Op het eind van deze column kom ik hier nog even op terug.
Deze zondagmiddag liep ik samen met mijn vrouw over de es en door het boerbos naar boerderij Kamps, waar vroeger de kluizenaars van Rolde, de gebroeders Braam, woonden.
Nu is het galerie Kamps en hier werd op deze middag een expositie geopend waar Drentse kunstenaars, leden van het Drents Schildergenootschap, hun werk lieten zien.
Het was druk toen we binnenkwamen, er hingen overal mooie schilderijen en de band Triodeluxe zorgde voor de muzikale omlijsting.
Alles wat er toe doet in cultureel Drenthe was aanwezig toen cultuur gedeputeerde Rein Munniksma de expositie van vijftien kunstenaars opende.
Hij zei dat hij de expositie graag opende omdat hij in zijn vorige functie als burgemeester ook vaak tentoonstellingen had geopend van Drentse schilders. De gedeputeerde was wat grieperig omdat hij teveel nieuwjaarsrecepties had afgelopen, maar hoewel ook hier de bacteriën welig tierden stond hij er wel. Hij vertelde me dat hij van plan was geweest om al wandelend te komen met in zijn de rugzak twee thermoskannen koffie, maar dat hij door zijn ongesteldheid toch maar met de auto was gekomen. Het mooiste van zo’n expositie zijn voor mij niet eens de kunstwerken maar de laagdrempelige ontmoetingen. Ontspannend keuvelend over koetjes en kalfjes, maar ook luisterend naar een dichter en muziek doen je voor even vertoeven in hogere sferen. Deze boerderij-galerie die in het prachtige natuurgebied bij Kampsheide ligt heeft ook wel iets sacraals. Het is uniek gelegen, via een modderig landweggetje waarvan het laatste deel bestraat is met kinderkopjes kom je bij deze boerderij, de ingang is schuin t.o. de firma Blaauw. Op de expositie zelf hingen ook nog werken van Kea Homan, zij was jaren geleden een gedreven creatieve docent aan de MAVO in Rolde.
Al met al valt zo’n opening op dankzij de grandeur van de bezoekers. De kunstkenners waarvan sommigen met een artistieke hoed of een kunstzinnig geknipte snor wisten wel waar Abraham de mosterd, in dit geval de wijn, haalt en daar werd druk gebruik van gemaakt want in de voormalige pompstraat was het erg druk.
Ik had belooft nog even terug te komen op mijn 100e column maar ik wil eerst nog even terug komen op enkele blunders die ik gemaakt heb, zo heb ik ooit geschreven dat Cuby and the Blizzards oefenden in de schuur van Enting dat moet de schuur van Bonder zijn en ook heb ik de school in Ekehaar aangeduid met o.b.s. de Drift, terwijl het o.b.s. de Flint moet zijn het scheelt maar twee letters maar toch, Grolloo is Ekehaar niet.
Nu nog over het stoppen of doorgaan van deze column, ik wil wel maar het hangt af van de onderhandelingen met de Schakel. Mijn zaakwaarnemer ziet kansen, maar ja… Als ik stop zou mijn vrijwilligster die deze column vrijwel altijd censureert geen werk meer hebben en of ik dat op mijn geweten wil hebben?
Hoe het afloopt ziet u volgende week, is er dan geen column dan was dit de laatste.